Friends with benefits

Ο ΦΩΤΗΣ ΚΑΙ ΕΓΩ

Χαχαχαχχα!!! Γελάω…. Γιατί αυτή η ιστορία είναι πολύ γλυκιά και αν και δεν ήμουν  ερωτευμένη νομίζω ότι πέρασα καλά με τον Φώτη,ανεξάρτητα αν μου έσπαγε λιγάκι τα νεύρα καμιά φορά. Λοιπόν! τον γνώρισα ….ή  μάλλον άκουσα για αυτόν,τυχαία μέσα σε μια παρέα από ένα φίλο του όταν ήμουν τα πρώτα χρόνια φοιτήτρια. Θεώρησα πως αφού είχα απογοητευτεί τόσο πολύ από τον Αλέξη και δεν υπήρχε καμιά ελπίδα μαζί του, έπρεπε να στρέψω την προσοχή μου αλλού. Και μετά….υπήρχε και κάτι ακόμα ποιο σοβαρό…. Είχα ανάγκη από έναν άντρα να με φιλήσει , να με αγκαλιάσει, να με χαιδέψει ……και τέλος να μου κάνει έρωτα . Λάθος λέξη! Γιατί έρωτας πραγματικός για να γίνει πρέπει να είσαι ερωτευμένος με αυτόν που ξαπλώνεις στο κρεβάτι και το ίδιο να νιώθει και ο άλλος για σένα.Και όχι να προσπαθείς να καλύψεις το κενό ή να πιστεύεις ότι θα ξεπεράσεις το κόλλημα βάζοντας κάποιον άλλον δίπλα σου. Εγώ όμως είχα πιάσει πάτο και έπρεπε κάτι να κάνω. Και στην τελική …δεν θα ήταν έρωτας θα ήταν έστω σεξ κάτι που μέχρι τότε δεν είχα κάνει άλλα το είχα ανάγκη.

Έτσι λοιπόν άκουσα για τον Φώτη και φυσικά….ρώτησα …και ..εγώ. Ο Φώτης ήταν χαμηλών τόνων , κλειστός , απόμακρος , ντροπαλός με τις γυναίκες και γλυκός στο πρόσωπο από μια φωτογραφία που μου έδειξαν και επίσης λίγο παράξενος και άπειρος στο σεξ όπως εγώ!

<<Τέλεια!!!>> είπα μέσα μου!Ακριβώς αυτό που ήθελα! Ένας άνδρας που είχαμε κάποια κοινά , που δεν θα τον φοβόμουνα , που θα μπορούσε να με καταλάβει και που θα μπορούσα εγώ να τον χειριστώ όπως θέλω. Και το κυριότερο, θα μπορούσε να περιμένει και να κάνει υπομονή σε θέματα σεξ, θα μπορούσε να με νιώσει με λίγα λόγια.

Πίστεψα ότι με τον Φώτη θα μπορούσα να ζήσω αυτό που ήθελα. Λάθος, γιατί δεν γίνονται έτσι τα πράγματα.

Παρόλα αυτά όμως βγήκαμε , γνωριστήκαμε , περάσαμε μια νύχτα ολόκληρη να μιλάμε (δηλαδή εγώ μιλούσα περισσότερο εκείνος με άκουγε και δεν βαριότανε από αυτό. Αντίθετα μου είπε ότι του άρεσε και τέλος κοιμηθήκαμε μαζί ) και έτσι τα φτιάξαμε.

Ήθέλα κάτι όμως που δεν μπορείς να το έχεις αν δεν υπάρχει έρωτας και πόσο μάλλον όταν και οι δύο είστε ερωτευμένοι με άλλους .Εγώ ήθελα να είμαι η προτεραιότητα του, να βλεπόμαστε πιο συχνά, να βγαίνουμε πιο πολύ, να περνάμε αρκετές ώρες μαζί, να με νοιάζεται. Όλα αυτά όμως για τον Φώτη δεν είχαν την ίδια σημασία που είχαν για μένα και η χιλιομετρική απόσταση που υπήρχε ανάμεσα μας λόγω το ότι σπούδαζε σε άλλη πόλη, το έκανε ακόμα πιο δύσκολο.

Έτσι πίστευα ότι είναι η σχέση έτσι την ήθελα και δεν φανταζόμουν ότι μπορεί να υπάρχουν και άλλου είδους σχέσεις. Έτσι πήγα εγώ εκεί που σπούδαζε αφού δεν μπορούσε να έρθει και πέρασα πολύ καλά, βγήκαμε με φίλους του, διασκεδάσαμε , ήπιαμε , κάναμε βόλτα και τέλος από το πολύ κρασί με κουβάλησε αγκαλιά σπίτι του και κοιμηθήκαμε μαζί.

Δεν συνεχίστηκαν έτσι τα πράγματα όμως , ο Φώτης ήταν πάντα κλειστός, απόμακρος , αδιαφορούσε , ερχόμουν σε δεύτερη μοίρα, τσακωνόμασταν,ώσπου στο τέλος η υποτιθέμενη σχέση έγινε κάτι άλλο.

Ολόκληρο τριήμερο σπίτι του. Πήγα,  γιατί δεν δέχτηκα ένα τέλος από το τηλέφωνο και γιατί το είχαμε κανονίσει.Τσακωθήκαμε.Θ ύμωσα. Δεν μιλιόμασταν.Έκεινος αδιαφορούσε.Έβγαινε με φίλους του. Εγώ έμενα σπίτι μόνη και κάπνιζα σαν φουγάρο.Κοιμόμασταν  χώρια.Αυτό και αν με θύμωνε, αλλά αφού είχαμε χωρίσει έπρεπε να κοιμόμαστε χώρια, μου είχε παραχωρήσει το κρεβάτι του και κοιμόταν στο καναπέ. Μέχρι που ένα βράδυ δεν άντεξε τον καναπέ και μου ζήτησε να κοιμηθούμε μαζί.Κουλουριάστηκα στην άκρη του κρεβατιού και προσπάθησα να μην με αγγίξει καθόλου, αλλά όσο τραβιόμουν στην άκρη τόσο πιο κοντά ερχόταν εκείνος και καταλαβαίνετε μετά τι έγινε. Αναμενόμενο και αναπόφευκτο, 20 χρονών ήμασταν , δεν έχει σημασία αν ήμασταν ερωτευμένοι ή όχι .Και εγώ το είχα πολύ ανάγκη, πρώτη φορά κάποιος με φιλούσε και με άγγιζε.Μετά από αυτό κάναμε μια συμφωνία , άλλωστε ήταν πολύ χαζό να παριστάνουμε τους ερωτευμένους ενώ δεν ήμασταν και εφόσον ύπηρχε και μια απόσταση μεταξύ μας, με ζόρισε λίγο να το χωνέψω αυτό, αλλά δεν κάναμε και κάτι κακό, εφόσον θα έμενε μεταξύ μας και θα τηρούσαμε και έναν όρο, ποτέ δεν θα βρισκόμασταν να βγούμε και να κάνουμε σεξ αν είχε είτε ο ένας είτε ο άλλος κάποια σχέση με άλλη κοπέλα εκείνος και εγώ με άλλον άντρα.

Έτσι βρισκόμασταν κατά διαστήματα σπίτι μου ή σπίτι του αλλά συνήθως σε μένα γιατί η καταγωγή του ήταν από την πόλη όπου σπούδαζα. Έτσι κάναμε σεξ και μιλούσαμε βράδια  ολόκληρα. Μιλούσαμε για διάφορα πράγματα , και για τα προσωπικά μας. Τον ένιωθα φίλο μου. Άλλωστε ο Φώτης δεν μου άφησε ποτέ το περιθώριο να νιώσω κάτι παραπάνω.Μιλούσαμε ,αλλά ψυχικά δεν ανοιγόμασταν και ιδιάιτερα για το πώς  νιώθει και αν νίωθει κάτι ο ένας για τον άλλον , δεν είχαμε ανοίξει ποτέ τον κόσμο μας ό ένας στον αλλό. Δεν ήξερα φίλους του εκτός από το παιδί από το οποίο είχα ακούσει για τον Φώτη και μας γνώρισε και ένα ακόμα φίλο του, ούτε εκείνος δεν  γνωρίζε φίλες μου. Βγαίναμε πάντα μόνο οι δυό μας αλλά σπάνια.

Τα χρόνια όμως πέρασαν.Εγώ τέλειωσα τις σπουδές μου και έπρεπε να φύγω. Και έτσι αποφάσισα ότι δεν ήθελα να ξαναδώ τον Φώτη, γιατί αυτό που γινόταν μεταξύ μας δεν μου έκανε καλό. Ψυχολογικά ήμουν  πιο χάλια από όταν τον γνώρισα.Ήμουν ακόμα ερωτευμένη με τον Αλέξη αλλά και πολύ πληγωμένη και κάποιες φορές ενώ έκανα σεξ με τον Φώτη , νόμιζα ότι στο πρόσωπο του έβλεπα τον Αλέξη και αυτό με έκανε να νιώθω ενοχές και μπερδεμένη.

Και έτσι συναντηθήκαμε μια τελευταία φορά και μετά χαθήκαμε για μερικά χρόνια. Δεν τον έψαξα, αλλά ούτε και εκείνος. Άλλωστε ο Φώτης πάντα δεν έμενε σταθερά σε ένα μέρος και η απόσταση υπήρχε πάντα μεταξύ μας. Ήταν όμως ένα παιδί που πάντα με τραβούσε, γιατί ήθελα πάντα να τον μάθω. Με εντυπωσίαζαν οι γνώσεις που είχε για πολλά θέματα , έκανα μαζί του και σοβαρές συζητήσεις και αυτό μου άρεσε.Πίστευα ότι ήταν ένας άντρας που σκεφτόταν πάρα πολύ σε σχέση με την πλειοψηφία των σημερινών αντρών.

Μετά από μερικά χρόνια ξαναβρεθήκαμε. Με βρήκε δηλαδή αυτός, αλλά σε κάποια φάση που δεν ήθελα να τον δω γιατί ήμουν με άλλον, άλλα αυτή η σχέση ήταν μικρή και άδοξη. Και έτσι όταν χώρισα άρχισα πάλι που και που να βρίσκομαι με τον Φώτη άλλα τα πράγματα είχαν αλλάξει πολύ και για τους δύο μας , το σεξ δεν ήταν το ίδιο με παλιότερα αλλά ούτε και εκείνος .

Ένιωθα μια έντονη θλίψη στα μάτια του. Παραμελούσε πολύ τον εαυτό του.Το σπίτι ούρλιαζε την μοναξιά που είχε μέσα του. Και εγώ φυσικά όπως όλες οι γυναίκες προσπαθούσα να το παίξω μαμά , και πιο πολύ ήθελα να μάθω , να μου πει ,να τον ακούσω, αλλά πως θα γινόταν αυτό ? πως θα τον ξεκλείδωνα? ο Φώτης πάντα το κλειδί το είχε καλά κριμένο και δεν μπορούσα να τον πιέσω. Με στεναχωρούσε να τον βλέπω έτσι αλλά δεν μπορούσα να κάνω κάτι. Δεν ήξερα πως θα μπορούσα να τον ξεκλειδώσω. Αλλά και αυτός είχε πάντα τον τρόπο να με εκνευρίζει και να με απομακρύνει.Πάντα ήταν κάφρος. Ούτε μέχρι το κτέλ έχει τύχει να μην με πάει, και ακόμα χειρότερα αρρώστησα και με άφησε μόνη μου για να πάει να παίξει χαρτιά.

Βέβαια ποτέ δεν του κράτησα κακία γιαυτά. Γιατί ποτέ δεν πίστεψα ότι ήταν τόσο γαϊδούρι . Απλά δεν μπορούσα  να καταλάβω.Έβλεπα μια θλίψη στα μάτια του .Μια μελαγχολία. Μου θύμιζε πολύ εμένα αλλά δεν ήξερα πώς να το αντιμετωπίσω.

Ένα πράγμα μου είχε επιβεβαιώσει πάντως μετά από τόσα χρόνια,ότι ήταν ο μόνος άντρας μέχρι τότε που δεν με είχε πληγώσει. Δεν με είχε κοροιδέψει και ο μόνος άντρας φίλος που είχα ποτέ. Μιλούσα μαζί του για οτιδήποτε και τον εμπιστευόμουν. Ο χρόνος έδειξε τελικά ότι ίσως και να υπάρχει φιλία αναμέσα σε μια γυναίκα με έναν άντρα ακόμα και αν κάνουν σεξ. Τα αισθήματα μας ποτέ δεν εξελήχθηκαν σε ερωτικά και τώρα πλέον το σεξ δεν υπάρχει καθόλου ανάμεσα μας.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ.Π.

Επιδράσεις της οικονομικής κρίσης στη σχέση των δύο φύλων

Γιατί υπάρχει δυσκολία στην δημιουργία σχέσεων και γιατί καταλήγουν να είναι σε μεγάλο ποσοστό σχέσεις «επιφανειακές»;

Βλέπουμε στις μέρες μας, κυρίως στην ηλικία όπου παλιότερα  ένα ζευγάρι θα συμβίωνε (μία σημαντική «εκπαίδευση για το ζευγάρι) ή θα παντρευόταν, ότι επικρατούν κατά βάση  «επιφανειακές» σχέσεις,  (με την έννοια του «βάθους» του ενδιαφέροντος για τον σύντροφο, το πόσο «μοιράζονται»  θέματα ή προβλήματα που  απασχολούν προσωπικά και τους δύο, ή «κρατούν μόνο για τον εαυτό τους» μέσα τους, ), οι οποίες όμως δεν «ικανοποιούν» ψυχικά το άτομο, όπως θα γινόταν σε μία  «βαθύτερη» σχέση.

Η οικονομική κρίση έχει επιφέρει μία σημαντική κοινωνική επίδραση. Οι άνθρωποι, καθώς βρίσκονται υπό την πίεση στρεσογόνων παραγόντων, αποφεύγουν τη συναναστροφή ακόμη και με φίλους τους με «προβλήματα», καθώς «δεν αντέχουν» να ακούσουν τα προβλήματα και άλλων, εκτός από τα δικά τους. Πρόκειται για μία «αυθόρμητη» αντίδραση του μυαλού, προκειμένου να αποφύγει την ψυχική φθορά, την «απώλεια» ψυχικού δυναμικού και την αρνητική συναισθηματική διάθεση.

Το μυαλό μας έχει την τάση να επιλέγει την «ευκολότερη» λύση, η οποία όμως μακροχρόνια δεν είναι η πιο «αποδοτική», από την σκοπιά της συναισθηματικής ικανοποίησης. Δεν είναι τυχαίο ότι αν τύχει ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας σε ένα φιλικό πρόσωπο, οι περισσότεροι άνθρωποι μειώνουν την συχνότητα της επαφής μαζί του. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι «κακοί» άνθρωποι. Αν τύχει όμως στο περιβάλλον τους και αναγκαστούν να εμπλακούν σε αυτό, η «τριβή» αυτή, τελικά τους κάνει πιο «δυνατούς ψυχικά». Γενικά αν δεν «αναγκαστούμε» να αντιμετωπίσουμε μια δύσκολη κατάσταση, τείνουμε να την αποφεύγουμε. Σήμεραλοιπόν, οι άνθρωποι έχουν απομονωθεί τόσο πολύ θεωρώντας  ότι θα αντιμετωπίσουν καλύτερα τα προβλήματά τους μόνοι τους. Είναι όμως πια τόσα πολλά, που μόνο μέσα σε μία ομάδα μπορεί να αντλήσει ψυχική δύναμη ένας άνθρωπος. Και το ζευγάρι είναι μία «μικρή ομάδα». Λένε για παράδειγμα «πώς να κάνω σχέση τώρα αφού δεν έχω δουλειά», παραβλέποντας ότι ο σύντροφος είναι κοντά μας στις δύσκολες στιγμές, και ότι μπορεί να βελτιώσει σε σημαντικό βαθμό την ψυχική μας διάθεση. Βεβαίως αυτό συχνά πρέπει να «μάθουμε» στον σύντροφο πως να μας βελτιώνει κυρίως την διάθεση και να μας την «χαλάει» λιγότερο. Αυτό δυστυχώς πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι θα το βρουν «έτοιμο» σε έναν σύντροφο», ενώ στην ουσία του το «μαθαίνουμε» και μας το «μαθαίνει».  Υπάρχει ένας φόβος ότι τα αρνητικά της  «σοβαρής» σε συναισθηματική δέσμευση σχέσης, είναι περισσότερα από τα θετικά της.

Επικρατεί δηλαδή η «φοβισμένη» άποψη ότι θα «επιβαρυνθούν» πολύ περισσότερο εάν «φορτωθούν» τα προβλήματα ενός συντρόφου  και υπάρχει μια απόσταση και απομόνωση του καθενός στα δικά του προβλήματα και ανησυχίες, αντί να υπάρχει επαφή και επικοινωνία. Έτσι πολλά άτομα από επιλογή βιώνουν την μοναξιά. «Μοναξιά» όμως μπορούμε να νιώθουμε ακόμη και μέσα  σε μία επιφανειακή σχέση (ή σε μία σχέση που αφήσαμε να εξελιχθεί σε επιφανειακή), η οποία μπορεί να γίνει με το κριτήριο «να μην υπάρχουν οικονομικά προβλήματα», το οποίο μπορεί να προτιμάται από την ψυχική επαφή και επικοινωνία. Πολλές γυναίκες στην ηλικία γύρω των τριάντα σήμερα, μπορεί να προτιμούν μία σχέση για την οποία δεν ενδιαφέρονται τόσο συναισθηματικά, προκειμένου να μην «επιβαρυνθούν» με τα θέματα του συντρόφου, απλά οι δύο σύντροφοι έχουν κοινές εξόδους και σεξουαλική ζωή. Η έλλειψη ικανοποίησης από αυτού του είδους σχέση είναι συχνά εμφανής. Ένας σύντροφος τον οποίο δεν θέλουμε να τον δούμε όταν «ξυπνάμε» το πρωί, δεν μας λείπει μέσα στην διάρκεια της ημέρας πολύ, τι ψυχική ικανοποίηση να μας προσφέρει;

Εκτός αυτού υπάρχει και η έννοια του «να βρω τον/την τέλειο/τέλεια» με αποτέλεσμα αρκετές ή και αρκετοί, να μην προχωράνε σε μόνιμες σχέσεις μέχρι να βρούνε «έτοιμο» αυτό που νομίζουν ότι τους ταιριάζει. Ουσιαστικά όμως το «τέλειο» φτιάχνεται μέσα από την «γνωριμία» και «ταίριασμα» δύο εαυτών, δεν υπάρχει «έτοιμο» στην φύση. Είμαστε «συμβατοί» όχι με έναν και μοναδικό, αλλά με χίλιους πιθανούς συντρόφους, σίγουρα όχι με όλους. Το ταίριασμα γίνεται αφού ξεκινήσει η σχέση, η οποία ξεκινάει από μια έλξη που νιώθουμε για τον άλλον και στην συνέχεια γίνονται «αμοιβαία ταιριάσματα» των δύο προσωπικοτήτων. Η ποιότητα της επικοινωνίας που θα προκύψει, καθορίζει την μακροβιότητα μιας σχέσης, όταν οι χημικές ουσίες που εκκρίνονται όταν είμαστε ερωτευμένοι και το πάθος, αρχίσουν να «μειώνονται».

Πως νιώθει σήμερα ο άντρας με την οικονομική ισχυροποίηση της γυναίκας, η εργασία της γυναίκας επηρεάζει «αρνητικά» την σχέση του ζευγαριού;

Παραδοσιακά ο άντρας είχε τον μεγαλύτερο ρόλο όσον αφορά το εισόδημα, ενώ τώρα πια και η γυναίκα συμβάλλει σημαντικά στον οικονομικό τομέα. Είναι πια οικονομικά ισχυρή και εκπέμπει έναν δυναμισμό που έχει φοβίσει τον άντρα. Ειδικά σήμερα στην εποχή της οικονομικής κρίσης η μείωση της οικονομικής δύναμης του άντρα προκαλεί μια κοινωνική επίδραση στην σχέση των δυο φύλων. Η οικονομική του δύναμη μειώνεται «ανατρέποντας» τα μέχρι τώρα δεδομένα στους ρόλους πριν ή και μέσα σε μια σχέση. Έτσι, για παράδειγμα ένας οικονομικά αδύναμος πιθανόν έχει λιγότερο θάρρος να προσεγγίσει μια γυναίκα.

Η σύγχρονη γυναίκα πρέπει να ανταπεξέλθει καθημερινά στον ρόλο της μητέρας, της συζύγου, της νοικοκυράς  και της εργαζόμενης. Εργάζεται πολλές ώρες και δεν μπορεί να αφιερώσει πολύ χρόνο στον σύντροφο της επειδή κουράζεται σωματικά και βεβαίως έτσι επηρεάζεται αρνητικά η συναισθηματική διάθεση και επόμενα και η σεξουαλική. Πρόκειται για έναν σημαντικό εχθρό της «σοβαρής» σχέσης μαζί με την ρουτίνα της καθημερινότητας. Ο άντρας έχοντας λιγότερους ρόλους μπορεί να αισθάνεται «παραμελημένος», καθώς η προσοχή της γυναίκας εστιάζεται κυρίως στο παιδί (αν υπάρχει),στην εργασία της και στην φροντίδα του σπιτιού, με αποτέλεσμα να αμελείται ο προσωπικός τους χρόνος, να είναι ελάχιστος, και να μην διασκεδάζουν μαζί. Η φθορά που επέρχεται έτσι είναι ισχυρότατη και το δυστυχές είναι ότι δεν συνειδητοποιείται, στο κυνήγι της επιβίωσης. Τελικά τα χρήματα που προκύπτουν από τις λίγες παραπάνω ώρες εργασίας αναρωτιέται κανείς αν μπορούν να «αντισταθμίσουν» το «τέλος» του ζευγαριού το οποίο συμβαίνει. Ο άνδρας, συχνά από «αδυναμία συναισθηματικής έκφρασης» λόγω ανατροφής σύμφωνα με κάποια πρότυπα, δεν εκφράζει την ανάγκη του αυτή στην γυναίκα. Αντιθέτως συνήθως απομονώνεται ή εκφράζεται πιο εύκολα σε φίλους του. Ένα ζευγάρι στο οποίο ο καθένας κρατά φόβους, σκέψεις, στον εαυτό του, σταδιακά κινδυνεύει από την αποξένωση. Το ζευγάρι μπορεί να φτάσει να μοιάζει με μία «εταιρεία» η οποία κάνει απλά λογιστική στα έσοδα και τα έξοδα της.

Πως επηρεάζει η οικονομική κρίση την σχέση των δύο φύλων;

Το ζευγάρι σήμερα δοκιμάζεται από την οικονομική κρίση. Αρχίζει αναγκαστικά να κάνει κάποιες οικονομίες ή περιορίζει κάποια έξοδα και παραμένει πολλές ώρες στο σπίτι. Το αποτέλεσμα είναι η σχέση να φθείρεται καθημερινά από την ρουτίνα και καμιά φορά και γκρίνια, που προκαλείται από το οικονομικό πρόβλημα. Το ζευγάρι πρέπει να βρει κάποιες τεχνικές ώστε να προστατευτεί από την ψυχική φθορά της ρουτίνας για παράδειγμα,  επιβάλλεται να εξοικονομήσει κάποια χρήματα απλά για ένα καφέ, ένα ποτό, ακόμη και αν χρειάζεται να αναβάλλει κάποιο έξοδο. Πίσω από αυτή την φαινομενικά απλή «κίνηση», «κρύβεται» κάτι σημαντικότερο. Δείχνουμε στον σύντροφό μας ότι δεν τον έχουμε «δεδομένο», και το σημαντικότερο όλων, δεν κάνουμε μόνο δυσάρεστα πράγματα μαζί του όπως το να υπολογίζουμε την πληρωμή λογαριασμών, τα οποία φέρνουν μία τεράστια φθορά στην σχέση.

Ένα άλλο πρόβλημα της οικονομικής κρίσης είναι η ανεργία. Η κοινωνία μας έχει περάσει λανθασμένα το μήνυμα ότι η εργασία σχετίζεται με την αξία του ατόμου, δηλαδή αν δεν δουλεύεις δεν αξίζεις. Σήμερα το άτομο ντρέπεται που είναι άνεργο, ακόμη και αν έχει χρήματα. Νιώθει ότι δεν προσφέρει στην οικογένεια και βιώνει άγχος και μελαγχολία. Ό άντρας που χάνει την δουλειά του ή που μειώνεται το εισόδημα του, νιώθει  μειονεκτικά απέναντι στην γυναίκα γιατί έχει βασίσει την αυτοπεποίθησή του στην δουλειά του. Έχει τεράστια σημασία η στήριξη της γυναίκας στον σύντροφό της, καθώς και η ίδια δεν έχει ξαναβιώσει στην εποχή μας τους άνδρες σε τέτοια ψυχολογική πίεση. Στο φλερτ, ο άνεργος  άνδρας μπορεί να νιώθει αποκομμένος από το κοινωνικό σύνολο, να «φοβάται» την γυναίκα επειδή δεν είναι οικονομικά ισχυρός,  ακόμη και να αποφεύγει να φλερτάρει για να μην βιώσει την απόρριψη, εξαιτίας της οικονομικής του κατάστασης.

Με ποια κριτήρια γίνεται η επιλογή του συντρόφου;

Η επιλογή του συντρόφου είναι κυρίως θέμα της γυναίκας, μιας και είναι αυτή που θα διαλέξει από τα υποψήφιους «κυνηγούς-θηράματα» κάποιον συγκεκριμένο, και από αυτή κρίνεται το αν θα τον αφήσει να «προχωρήσει» ή όχι. Η φύση έχει δώσει κάποια γενετική προδιάθεση με σκοπό την διαιώνιση του είδους. Ο άντρας από την φύση του  έλκεται από μια γυναίκα, αρχικά, από τα εξωτερικά της χαρακτηριστικά, όπως οι καμπύλες, οι οποίες δίνουν το μήνυμα στον αντρικό εγκέφαλο ότι η συγκεκριμένη γυναίκα είναι αναπαραγωγικά ώριμη. Βεβαίως μια έλξη μπορεί να προκύψει και από την ψυχική επαφή, την γοητεία ή τον λόγο, πχ λόγω συνύπαρξης σε επαγγελματικό χώρο . Η γυναίκα , καθώς φέρνει στο κόσμο παιδιά, η φύση την έχει προικίσει να έχει ως πρωτεύων κριτήριο την προστασία των «μελλοντικών» παιδιών της.

Τι προτείνετε σε μια γυναίκα ώστε να «ξαναγεννηθεί» το φλερτ μεταξύ των δύο φύλων;

Καταρχήν, έχει μειωθεί το φλερτ των δύο φύλων, κυρίως λόγω του «φόβου» που δείχνει να νιώθει το ανδρικό φύλο στις ηλικίες γύρω των τριάντα και κάτι. Η γυναίκα πρέπει να πάρει τα ηνία στο φλερτ και να δείξει στον άντρα ότι την ελκύει. Δεν πρέπει να ντραπεί να «ζητήσει τον αναπτήρα» από έναν άντρα, με αυτό τον τρόπο δίνει την αφορμή για κουβέντα και δημιουργείται η δυνατότητα μιας γνωριμίας. Στην Ελλάδα η γυναίκα φοβάται να κάνει ένα πιο «έντονο» πρώτο βήμα γιατί τυραννιέται  από το σύνδρομο μην «φανεί εύκολη». Στην χώρα μας τα δύο φύλα λειτουργούν πιο παραδοσιακά.  Η γυναίκα προσποιείται ότι δεν είναι έμπειρη σεξουαλικά και ότι είναι «άβγαλτη» για να ικανοποιήσει έτσι τον άντρα. Αυτό ουσιαστικά είναι ένα παιχνίδι που «παίζεται». Η γυναίκα δεν πρέπει να νιώθει ντροπή που γίνεται πιο διεκδικητική, γιατί αυτό στα μάτια του σωστού άντρα δεν θα την μειώσει. Πιστεύω ότι θα πάμε αναπόφευκτα σε αυτό, γιατί οι γυναίκες είναι απογοητευμένες και νιώθουν άβολα με τον «δισταγμό» των αντρών.

Το διαδίκτυο αποτελεί έναν σύγχρονο τρόπο επικοινωνίας, ποια είναι η γνώμη σας;

Πριν ακόμη η οικονομική κρίση να ενταθεί, το διαδικτυακό φλερτ «διευκόλυνε» τους ανθρώπους να φλερτάρουν χωρίς καν να βγαίνουν έξω από το σπίτι τους. Σήμερα, λόγω της οικονομικής δυσχέρειας τα δύο φύλα έχουν μειώσει τις εξόδους τους και δίνεται ακόμη μικρότερη ευκαιρία για φλερτ με πραγματική ανθρώπινη επαφή. Εδώ έρχεται να καλύψει αυτό το κενό το διαδίκτυο, το οποίο όμως αποτελεί ένα επίπεδο μέσο. Από την μία διευκολύνει την επικοινωνία ακόμη και με «αγνώστους», από την άλλη όμως, όταν «μιλάμε γραπτά» με τόσους πολλούς, «ξεχνάμε» ότι πίσω από ένα εικονίδιο στον υπολογιστή, υπάρχει ένας άνθρωπος.Πόσο μάλλον όταν η επικοινωνία αυτή γίνεται με χίλιους «ηλεκτρονικούς» ανθρώπους. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι ο γραπτός λόγος αποτελεί επικοινωνία. Ο άνθρωπος όμως μόνο όταν βρίσκεται ανάμεσα σε κόσμο, όπου υπάρχει ο προφορικός λόγος βιώνει πραγματικά την ανθρώπινη επαφή και την ανάλογη ψυχική ικανοποίηση. Οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης «ισοπεδώνουν» το φλερτ και ενισχύουν την απομόνωση. Τώρα πλέον βρισκόμαστε σε μία νέα φάση, όπου οι άνθρωποι διατηρούν «κλειδωμένα» τα ηλεκτρονικά προφίλ τους, διατηρώντας έναν μικρό κύκλο γνωστών και μόνο. Επομένως ακόμη και αυτή η «χρησιμότητα» που είχαν φέρει στην γνωριμία με έναν άγνωστο, τείνει να μειωθεί..  Τα άτομα λόγω οικονομίας μένουν κλεισμένα στους τέσσερις τοίχους, μπροστά σ’ ένα κουτί πληκτρολογώντας και όχι μιλώντας.   Το άτομο κάνει μια επιλογή χωρίς να το καταλάβει, έχει διευκολυνθεί από την ύπαρξη ενός τεχνητού μέσου και διαλέγει ασυνείδητα την «εύκολη λύση», δηλαδή να μείνει στο σπίτι από το να βγει με φίλους. Το πρόβλημα μεγεθύνεται σε  άτομα πιο επιρρεπή π.χ με φοβίες και άγχος, όπου θα «κολλήσουν» περισσότερο στο διαδίκτυο και δεν θα μπουν στην διαδικασία να επισκεφτούν έναν ειδικό.

Θα προτείνατε σε άτομα που επιθυμούν έναν σύντροφο να τον αναζητήσουν σε ιστοσελίδες γνωριμιών;

Είναι προτιμότερο να προσπαθήσουν να αυξήσουν τον κύκλο των γνωριμιών τους στην «πραγματική ζωή». Αν αυτό είναι δύσκολο, αξίζει να το συζητήσουν με έναν ψυχολόγο «τι τους δυσκολεύει» στην πραγματική ζωή, χωρίς να θεωρούν ότι αυτό σημαίνει ότι έχουν κάποιο «πρόβλημα» το οποίο δεν λύνεται. Σε πολλές περιπτώσεις ανθρώπων, συνήθως υπάρχουν άλλα θέματα που τους εμποδίζουν να κάνουν μία γνωριμία π.χ έλλειψη θάρρους, άγχος, ντροπή, μικρός κοινωνικός κύκλος, πολλές ώρες εργασίας,. Επίσης πολλοί άνθρωποι αντί να διερευνήσουν και να ξεπεράσουν τα θέματα αυτά με την καθοδήγηση ενός ειδικού, ασυνείδητα επιλέγουν την εύκολη λύση του διαδικτύου. Έτσι, χωρίς να το γνωρίζουν, μπορεί να» βλάψουν» τον εαυτό τους, καθώς δεν αντιμετωπίσουν ουσιαστικά το θέμα, αλλά «χρησιμοποιούν» ως «ψυχολόγο» (έναν άνθρωπο μη ειδικό), το άτομο με το οποίο μιλούν μέσω διαδικτύου.  Όταν δεν νιώθουμε «καλά» όσον αφορά την ψυχική μας διάθεση, και μας απασχολεί κάτι, «αξίζει» να το διερευνήσουμε και να μην πηγαίνουμε κατευθείαν στην πιο εύκολη λύση, όπως την «παρηγοριά επικοινωνίας»  από το διαδίκτυο. Οι άνθρωποι όπως είπαμε «ξεχνούν» λόγω του μέσου, χωρίς να φταίνε, ότι μιλούν με ανθρώπους, και συμπεριφέρονται πιο «ψυχρά». Πολλοί άνθρωποι «δένονται» συναισθηματικά με έναν άγνωστο, καθώς είναι ανθρώπινο να «επενδύσουμε» συναισθηματικά με κάποιον που επικοινωνούμε. Βεβαίως η επικοινωνία αυτή επιφέρει μία «εξιδανίκευση» του ατόμου με το οποίο «μιλάμε», καθώς «δενόμαστε» σε έναν βαθμό με αυτό που εμείς ουσιαστικά «έχουμε ανάγκη», αυτό που προβάλλουμε και «θέλουμε να δούμε» στον άλλον, «παραβλέποντας» ασυνείδητα κάποια αρνητικά σημάδια, τα οποία το μυαλό μας «δεν θέλει να δει», όπως μπορεί να συμβεί (σε μικρότερο βαθμό όμως) στην πραγματική ανθρώπινη επαφή. Όχι ότι αυτό δεν συμβαίνει, σε μικρότερο βαθμό στην πραγματική ζωή. Προβάλλουμε δηλαδή στο άλλο άτομο, ειδικά όταν είμαστε ερωτευμένοι, αυτό που εμείς θέλουμε να «δούμε». Πχ ότι ένας άνδρας είναι στοργικός, ενώ το συγκεκριμένο άτομο δεν είναι. Αυτό μπορεί να απογοητεύσει πολύ έναν άνθρωπο, ακόμη και μέσω διαδικτύου.

Δεν είναι παράξενο λοιπόν ότι μπορεί να νιώσει ο κάθε άνθρωπος ακόμη και μελαγχολική διάθεση, έντονο άγχος κλπ,  λόγω της «έκβασης» μιας διαδικτυακής γνωριμίας αλλά και λόγω της συνήθειας αυτού του τρόπου επικοινωνίας. Σε τέτοιες περιπτώσεις το διαδίκτυο μπορεί να «επιβαρύνει» την ψυχική μας διάθεση και είναι χρήσιμο να μιλήσει ο άνθρωπος που παρατηρεί κάτι τέτοιο με έναν ειδικό, χωρίς να θεωρεί προς θεού ότι ο εαυτός του  «νοσεί ψυχικά».

Πηγή:http://www.nvakondios.gr/articles-posts/epidraseis-oikonokikis-krisis-sti-sxesi