ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

Μια θάλασσα τα αισθήματα μου και εγώ μόνη μέσα σ΄αυτά ....πνίγομαι!!!
Επιθυμία και φάντασμα ... η εικόνα σου....που δεν φεύγει από τα μάτια μου μπροστά, ούτε λεπτό!!!

Μια θάλασσα που φουρτουνιάζει όταν σε βλέπει.
Μια θάλασσα που κλαίει όταν της λείπεις , και ξεψυχάει στη σκέψη της λογικής, και έχει το όνειρο 
και την ελπίδα για γιατρικό,να της απαλύνει τον πόνο....που γίνεται βαθύς, που έχει φωλιάσει στην καρδιά της και κάθε φορά που τα σύννεφα την στοιχειώνουν σαν αναμνήσεις ..... αυτή θυμάται και πονάει.

Απέραντη αυτή η θάλασσα και τελειωμό δεν έχει και εγώ έχω κουραστεί να πλανιέμαι μόνη μέσα της σαν ναυαγός που προσπαθεί να κρατηθεί ..μα αυτή πιο μέσα τον πηγαίνει.

Κράτα καρδιά μου!!! Κράτα!!!

Μια καρδιά που κουράστηκε από το όνειρο που σαν ναρκωτικό την ναρκώνει και όταν αυτό τελειώνει ξανά ο πόνος την ζυγώνει. 
Το μπλε της θάλασσας την φοβίζει και η φουρτούνα της.

Μα όταν ο ήλιος βγει αυτή ανασαίνει πάλι!

Το όνομα σου μεγαλόπρεπο και εύηχο, μα στα δικά μου τα αυτιά ηχεί σαν καμπάνα χαρμόσυνη και συνάμα πένθιμη!

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ.Π

Ο ΑΛΕΞΗΣ ΚΑΙ ΕΓΩ.(Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ).

Είναι τόσο μεγάλη αυτή η ιστορία και τα συναισθήματα τόσα πολλά που δεν ξέρω με τι λέξεις να τα ντύσω για να σας τα μεταφέρω αυτούσια και όσο πιο αληθινά γίνεται. Τώρα που τα πράγματα πλέον τα βλέπω από μία απόσταση και από την οπτική γωνία του τρίτου ανθρώπου και όχι αυτού που τα βιώνει όπως παλιότερα, βλέπω πόσο εκπληκτικό είναι να γίνεται ένας άνθρωπος , ένας άντρας , το κέντρο του κόσμου για μια γυναίκα και όλα της τα συναισθήματα , ο τρόπος σκέψης της, οι πράξεις της και οι σχέσεις της με τους άλλους άντρες να καθορίζονται και να επηρεάζονται από αυτή την συναισθηματική εξάρτηση και ανάγκη για συναισθηματικό δέσιμο με έναν άντρα που θα είναι σταθερά στην ζωή της και θα του έχει τυφλή εμπιστοσύνη και το αντίστοιχο θα συνέβαινε και από την πλευρά αυτού του άντρα.

Ας συνεχίσουμε όμως την ιστορία μας από εκεί που την αφήσαμε. Μετά λοιπόν από την μεγάλη έκρηξη συναισθημάτων που συνέβη μέσα του και που το αποτέλεσμα ήταν , να την ξεσπάσει πάνω του , το κοριτσάκι έκανε μια απότομη προσγείωση στην γη, με σπασμένα μούτρα , καρδιά χίλια κομμάτια και ένα μυαλό στα χαμένα. Γύρισε πάλι στα παλιά , κλείστηκε στον εαυτό του και άρχισε να σκέφτεται ασταμάτητα , στα μαθήματα της σχολής πήγαινε, αλλά πάντα μέσα στην αίθουσα υπήρχε μόνο το σώμα του, το μυαλό του ήταν αλλού , τον σκεφτόταν συνέχεια , σκεφτόταν όλα αυτά που συνέβησαν , προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει τι είχε γίνει, γιατί είχε φερθεί έτσι; Εκείνο ποτέ δεν είχε πειράξει ούτε μυρμήγκι; Πώς το έκανε αυτό, να ρίξει ένα ποτήρι νερό στα μούτρα ενός ανθρώπου ,να φερθεί τόσο ποταπά;;; εκείνο που πάντα φερόταν με ανωτερότητα και προσπερνούσε κοροϊδίες και χαζά πειράγματα και δεν ανταπέδιδε ποτέ;; Και από την άλλη ;;γιατί πληγώθηκε τόσο πολύ από τον Αλέξη ;; τι το ιδιαίτερο είχε αυτός ;;και το αγοράκι στο σχολείο το είχε πληγώσει αλλά δεν είχε νιώσει έτσι! Στο μεταξύ κάθε φορά που τον έβλεπε στη σχολή , στο δρόμο, στην λέσχη οπουδήποτε ένιωθε ντροπή, πόνο στην καρδιά και θλίψη. Η επικοινωνία μεταξύ τους είχε χαθεί. Ο καιρός περνούσε και εκείνο ξεκαθάριζε σιγά σιγά τις σκέψεις του και τα συναισθήματα του και τα αποδέχτηκε. Για άλλη μία φορά ήταν ερωτευμένο με κάποιον που υποψιαζόταν ότι μπορεί να ήταν και αυτός  ερωτευμένος , αλλά δεν ήταν σίγουρη. Μπορεί να κάθισε και να ανέλυσε άπειρες φορές τα λόγια που του έλεγε όταν κουβεντιάζανε και να κατάλαβε πλέον τι είχε συμβεί αλλά δεν ήταν ποτέ σίγουρο.

Το σίγουρο ήταν ότι όταν κατάλαβε τον τρόπο σκέψης του και τι είχε κάνει , εντυπωσιάστηκε πάρα πολύ, θαμπώθηκε και κολακεύτηκε. Ο Αλέξης είχε καταφέρει να κάνει πέρα τον Άρη, αλλά ταυτόχρονα να τον χρησιμοποιεί ως πρόσχημα για να το πλησιάσει και μέσα από τις διάφορες συζητήσεις για τον χαρακτήρα (υποτίθεται του Άρη ,να εννοεί τον εαυτό του )δηλαδή τα έριχνε στο κοριτσάκι…! Όταν το κατάλαβε του ήρθε τόμπολα , από την μία δεν τις άρεσε που την είχανε κάνει πάσα γιατί αυτοί οι δύο ήταν κολλητοί και ο Άρης είχε σταματήσει να τις μιλάει χωρίς ιδιαίτερο λόγο αλλά και από την άλλη ήταν πάρα πολύ γλυκό αυτό που είχε κάνει ο Αλέξης ,και άλλωστε ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και αν ήταν όντως ερωτευμένος ήταν πολύ κολακευτικό, έτσι άρχισε να νιώθει ενοχές γαυτό που του έκανε, πολλές ενοχές , θεωρούσε ότι έφταιγε εκείνο για ότι έγινε και ότι τελικά μπορεί να είχε βρει το αγόρι που ήθελε και φανταζόταν αλλά από την βλακεία του το έδιωξε.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Άρθουρ Σοπενχάουερ

Στοχασμοί από το έργο του.

Όποιον δαυλό και αν ανάψουμε και όποιον χώρο και αν φωτίσει αυτός, πάντα τον ορίζοντα μας θα τον κλείνει από παντού βαθειά νύχτα.

Ότι καθένας είναι και έχει επάνω του, κοντολογίς: η προσωπικότητα του και η αξία της, αυτό μόνο επηρεάζει άμεσα την ευτυχία του και την καλή του κατάσταση.

Τα εννέα δέκατα της ευτυχίας μας βασίζονται αποκλειστικά στην υγεία. Άμα υπάρχει υγεία, τα πάντα γίνονται πηγή χαράς αντίθετα, χωρίς αυτήν δεν μπορούμε να απολαύσουμε κανένα εξωτερικό αγαθό, οποιασδήποτε λογής. Αλλά ακόμη και τα υποκειμενικά αγαθά, τα χαρίσματα του πνεύματος, της καρδιάς, του χαρακτήρα, αποδυναμώνονται με την αρρώστια. Από αυτό συνάγεται, ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία από το να θυσιάζει κανείς την υγεία του για χάρη οποιουδήποτε πράγματος, ακόμη και αν πρόκειται για απόκτηση χρημάτων, κοινωνική άνοδο, απόκτηση επιστημονικών γνώσεων, φήμη, και πολύ περισσότερο ηδονή και πρόσκαιρες απολαύσεις. Απεναντίας, σε σχέση με την υγεία τα πάντα πρέπει να έρχονται σε δεύτερη μοίρα.

Όσο πιο περιορισμένος είναι ο ορίζοντας και ο κύκλος της δραστηριότητας και των επαφών μας τόσο πιο ευτυχισμένοι είμαστε, όσο πιο ευρύς τόσο πιο συχνά αισθανόμαστε να μας πνίγουν τα βάσανα και η αγωνία. Γιατί με το άνοιγμα του ορίζοντα πολλαπλασιάζονται και μεγεθύνονται οι έγνοιες, οι επιθυμίες, ο τρόμος.

Καθένας είναι κλεισμένος στη συνείδηση του όπως στο πετσί του’ μόνον εκεί μέσα ζει άμεσα, και γι’αυτό δεν μπορούμε να τον βοηθήσουμε απ’έξω. Επάνω στη σκηνή ένας παίζει τον πρίγκιπα, άλλος τον υπουργό, ένας τρίτος τον υπηρέτη ή τον στρατιώτη ή τον στρατηγό.κ.ο.κ. Ωστόσο οι διαφορές αυτές υφίστανται μόνον εξωτερικά’ στο βάθος , ως πυρήνας μιας τέτοιας εμφάνισης, κρύβεται σε όλους το αυτό πράγμα: Ένας φτωχός θεατρίνος με τα βάσανα και τη δυσκολία του.

Κάθε κοινωνική συντροφιά αξιώνει κατ’ανάγκην αμοιβαία προσαρμογή και διάθεση-γι’αυτό όσο πιο μεγάλη τόσο και πιο ανούσια. Εντελώς ο εαυτός του μπορεί να είναι κανείς μόνον εφόσον μένει μόνος του. Όποιος, επομένως, δεν αγαπάει τη μοναξιά δεν αγαπάει την ελευθερία’ γιατί μόνον όταν είναι κανείς μόνος του είναι ελεύθερος.

Ένα κοπάδι σκαντζόχοιροι στριμώχνονταν μια κρύα χειμωνιάτικη ημέρα κοντά-κοντά για να προστατευτούν από την παγωνιά. Γρήγορα, ωστόσο, αισθάνθηκαν να τους τσιμπούν τα αγκάθια τους, και αυτό τους έκανε να απομακρυνθούν ξανά ο ένας από τον άλλο. Όποτε η ανάγκη της ζεστασιάς τους ξανάφερνε πιο σφιχτά πλάι-πλάι , επαναλαμβανόταν εκείνο το δεύτερο κακό, και έτσι παράδερναν ανάμεσα στις δύο δυσάρεστες καταστάσεις ώσπου τελικά βρήκαν μια μέση απόσταση που την άντεχαν καλύτερα. Έτσι σπρώχνει τους ανθρώπους η ανάγκη της κοινωνικότητας, βγαλμένη από το κενό και την μονοτονία του ίδιου του εαυτού τους, τον ένα κοντά στον άλλο, ωστόσο οι πολλές αντιπαθητικές ιδιότητες και οι ανυπόφορες αδυναμίες τους απομακρύνουν ξανά τον έναν από τον άλλον. Τελικά βρίσκουν μια μέση απόσταση, η οποία καθιστά εφικτή κάποια συνύπαρξη, και η απόσταση αυτή είναι, η ευγένεια και οι λεπτοί τρόποι. Σε όποιον δεν την τηρεί, του φωνάζουν στην Αγγλία :<Keep your distance!>{Κράτησε την απόσταση σου}. Σ’αυτήν, βέβαια την απόσταση η ανάγκη της αμοιβαίας ζεστασιάς ελάχιστα ικανοποιείται, από την άλλη όμως πλευρά δεν γίνονται έτσι αισθητά και τα τσιμπήματα από τα αγκάθια. Όποιος πάντως έχει άφθονη δική του εσωτερική θέρμη προτιμάει να μένει αποτραβηγμένος από την κοινωνία ώστε ούτε να ενοχλεί ούτε να ενοχλείται.

Σε μια συνολικότερη θεώρηση, διαπιστώνουμε ότι καθένας είναι κοινωνικός στον βαθμό που πνευματικά είναι φτωχός και γενικά ασήμαντος. Γιατί σ’αυτόν τον κόσμο δεν έχεις άλλη επιλογή παρά ανάμεσα στην μοναξιά και την ασημαντότητα.

Ο άνθρωπος είναι κατά βάση άγριο, απαίσιο θηρίο. Εμείς τον ξέρουμε μόνο στην κατάσταση του δαμασμού και της εξημέρωσης που ονομάζεται πολιτισμός’ για τούτο μας τρομάζουν τα ξεσπάσματα της φύσης του όταν τύχει να εκδηλωθούν. Όποτε όμως και όπου οι φραγμοί και οι αλυσίδες της ένομης τάξης πέφτουν και επικρατεί αναρχία, γίνεται αμέσως φανερό τι είναι ο άνθρωπος…

Όποιος είναι αδίστακτος στα μικρά πράγματα θα αποδειχτεί αχρείος στα μεγάλα. Άμα κανείς δεν προσέχει τις λεπτομέρειες ενός χαρακτήρα, θα φταίει μόνον ο ίδιος όταν έπειτα-προς μεγάλη του ζημία-τον γνωρίσει από τα κύρια γνωρίσματα. Με βάση αυτή την αρχή, πρέπει κανείς να διακόπτει αμέσως τη σχέση του, ακόμη και με θεωρούμενους καλούς φίλους, μόλις δώσουν έστω και ασήμαντα δείγματα μοχθηρού, κακού ή πρόστυχου χαρακτήρα, ώστε να αποφύγει έτσι την μεγάλη ατιμία που καιροφυλακτούν να του κάνουν με την πρώτη ευκαιρία. Πάντα πρέπει να συλλογίζεται κανείς: Καλύτερα μονάχος παρά με προδότες.

Όσο πιο σοβαρός είναι ένας άνθρωπος τόσο περισσότερο μπορεί να γελά με την καρδιά του.

Οι άνθρωποι καταβάλουν χιλιαπλάσια προσπάθεια για την απόκτηση πλούτου απ’όσο για την πνευματική μόρφωσή τους, ενώ είναι εντελώς βέβαιο πως αυτό το οποίο είμαστε συντείνει πολύ περισσότερο στην ευτυχία μας απ’όσο αυτό το οποίο έχουμε.

Κανένας δεν μπορεί να δει πιο πέρα από τον εαυτό του. Με αυτό θέλω να πω ότι, καθένας διακρίνει στον άλλον μόνον ότι είναι και ο ίδιος- γιατί μόνο με το μέτρο της δικής του πνευματικής ικανότητας μπορεί να αντιλαμβάνεται και να κατανοεί τον άλλον.

Η καλοσύνη της καρδιάς συνίσταται σε ένα βαθύ, καθολικό συναίσθημα συμπόνιας για οτιδήποτε έχει ζωή, πρωτίστως όμως για τον άνθρωπο: Γιατί όσο περισσότερη νοημοσύνη έχει ένα ον τόσο πιο εκτεθειμένο είναι στον πόνο.

Όπως οι δαυλοί και τα πυροτεχνήματα φαίνονται μπροστά στον ήλιο χλωμά και δεν διακρίνονται, έτσι και το πνεύμα, ακόμη και το μεγαλοφυές, και επίσης η ομορφιά, επισκιάζονται και σκοτεινιάζουν μπροστά στην καλοσύνη της καρδιάς. Όπου η καλοσύνη αυτή εκδηλώνεται σε υψηλό βαθμό, μπορεί τόσο πολύ να αναπληρώνει την έλλειψη εκείνων των πνευματικών ιδιοτήτων ώστε η επισήμανση της έλλειψής τους να αποτελεί ντροπή. Ακόμη και η πιο περιορισμένη διάνοια, ακόμη και η πιο χτυπητή δυσμορφία, μόλις γίνει φανερό ότι συνοδεύονται από ασυνήθιστα μεγάλη καλοσύνη αποκτούν κάτι σαν λάμψη, καταυγάζονται από μιαν άλλη, ανώτερη ομορφιά, καθώς μιλάει μεσ’ από αυτές μια σοφία που μπροστά της κάθε άλλη σοφία σιωπά. Γιατί η καλοσύνη της  καρδιάς είναι υπερβατική ιδιότητα, ανήκει σε μια τάξη πραγμάτων που υπερβαίνει αυτή τη ζωή και δεν μετριέται με καμιάν άλλη τελειότητα.

Μόνο το παρόν είναι αληθινό και πραγματικό Το παρόν είναι ο χρόνος με την πραγματική πληρότητα, και αποκλειστικά σ’αυτό ακουμπάει η ύπαρξη μας. Για τούτο θα έπρεπε να μας ήταν πάντοτε καλοδεχούμενο και κατά συνέπεια να απολαμβάναμε συνειδητά κάθε υποφερτή και απαλλαγμένη από αντιξοότητες ή πόνους ώρα, δηλαδή να μη την δηλητηριάζουμε δυσανασχετώντας για ελπίδες που δεν εκπληρώθηκαν ή ανησυχώντας για το μέλλον.

Είναι μεγάλη ανοησία,προκειμένου να κερδίσει κανείς προς τα έξω, να χάνει προς τα μέσα, προκειμένου δηλαδή να αποκτήσω αίγλη, κοινωνική θέση, πολυτέλεια, τίτλους, δόξα , να θυσιάζω έν όλο ή εν μέρει την ηρεμία, τη σχόλη και την ανεξαρτησία του.

Ας αποφύγει κανείς να χτίσει την ευτυχία του πάνω σε ένα πλατύ θεμέλιο από πολλές επιθυμίες, διότι αν η ευτυχία στηρίζεται σε τέτοιο θεμέλιο θα γκρεμιστεί ευκολότερα, αφού έτσι θα είναι πολύ περισσότερο εκτεθειμένη σε ατυχήματα- και αυτά δεν λείπουν.

Ο κόσμος στον οποίο καθένας ζει, εξαρτάται καταρχάς από την αντίληψη του καθενός, επομένως ρυθμίζεται ανάλογα με την διαφορετικότητα κάθε διάνοιας. Έτσι λοιπόν αποβαίνει φτωχός, ανούσιος και ρηχός ή πάλι πλούσιος, ενδιαφέρων και γεμάτος νόημα. Ενώ π.χ. κάποιος ζηλεύει τον άλλο για τις ενδιαφέρουσες εμπειρίες που δοκίμασε στη ζωή του, θα έκανε καλύτερα να τον ζήλευε για την πνευματική του ικανότητα, η οποία προσέδωσε σε εκείνες τις εμπειρίες τη σημαντικότητα που έχουν στις περιγραφές του. Γιατί το ίδιο γεγονός, το οποίο ένα ξύπνιο μυαλό το βρίσκει ως κάτι ενδιαφέρον, θα ήταν για ένα ρηχό, συνηθισμένο μυαλό απλώς ένα ανούσιο καθημερινό περιστατικό.

   

.

Friends with benefits

Ο ΦΩΤΗΣ ΚΑΙ ΕΓΩ

Χαχαχαχχα!!! Γελάω…. Γιατί αυτή η ιστορία είναι πολύ γλυκιά και αν και δεν ήμουν  ερωτευμένη νομίζω ότι πέρασα καλά με τον Φώτη,ανεξάρτητα αν μου έσπαγε λιγάκι τα νεύρα καμιά φορά. Λοιπόν! τον γνώρισα ….ή  μάλλον άκουσα για αυτόν,τυχαία μέσα σε μια παρέα από ένα φίλο του όταν ήμουν τα πρώτα χρόνια φοιτήτρια. Θεώρησα πως αφού είχα απογοητευτεί τόσο πολύ από τον Αλέξη και δεν υπήρχε καμιά ελπίδα μαζί του, έπρεπε να στρέψω την προσοχή μου αλλού. Και μετά….υπήρχε και κάτι ακόμα ποιο σοβαρό…. Είχα ανάγκη από έναν άντρα να με φιλήσει , να με αγκαλιάσει, να με χαιδέψει ……και τέλος να μου κάνει έρωτα . Λάθος λέξη! Γιατί έρωτας πραγματικός για να γίνει πρέπει να είσαι ερωτευμένος με αυτόν που ξαπλώνεις στο κρεβάτι και το ίδιο να νιώθει και ο άλλος για σένα.Και όχι να προσπαθείς να καλύψεις το κενό ή να πιστεύεις ότι θα ξεπεράσεις το κόλλημα βάζοντας κάποιον άλλον δίπλα σου. Εγώ όμως είχα πιάσει πάτο και έπρεπε κάτι να κάνω. Και στην τελική …δεν θα ήταν έρωτας θα ήταν έστω σεξ κάτι που μέχρι τότε δεν είχα κάνει άλλα το είχα ανάγκη.

Έτσι λοιπόν άκουσα για τον Φώτη και φυσικά….ρώτησα …και ..εγώ. Ο Φώτης ήταν χαμηλών τόνων , κλειστός , απόμακρος , ντροπαλός με τις γυναίκες και γλυκός στο πρόσωπο από μια φωτογραφία που μου έδειξαν και επίσης λίγο παράξενος και άπειρος στο σεξ όπως εγώ!

<<Τέλεια!!!>> είπα μέσα μου!Ακριβώς αυτό που ήθελα! Ένας άνδρας που είχαμε κάποια κοινά , που δεν θα τον φοβόμουνα , που θα μπορούσε να με καταλάβει και που θα μπορούσα εγώ να τον χειριστώ όπως θέλω. Και το κυριότερο, θα μπορούσε να περιμένει και να κάνει υπομονή σε θέματα σεξ, θα μπορούσε να με νιώσει με λίγα λόγια.

Πίστεψα ότι με τον Φώτη θα μπορούσα να ζήσω αυτό που ήθελα. Λάθος, γιατί δεν γίνονται έτσι τα πράγματα.

Παρόλα αυτά όμως βγήκαμε , γνωριστήκαμε , περάσαμε μια νύχτα ολόκληρη να μιλάμε (δηλαδή εγώ μιλούσα περισσότερο εκείνος με άκουγε και δεν βαριότανε από αυτό. Αντίθετα μου είπε ότι του άρεσε και τέλος κοιμηθήκαμε μαζί ) και έτσι τα φτιάξαμε.

Ήθέλα κάτι όμως που δεν μπορείς να το έχεις αν δεν υπάρχει έρωτας και πόσο μάλλον όταν και οι δύο είστε ερωτευμένοι με άλλους .Εγώ ήθελα να είμαι η προτεραιότητα του, να βλεπόμαστε πιο συχνά, να βγαίνουμε πιο πολύ, να περνάμε αρκετές ώρες μαζί, να με νοιάζεται. Όλα αυτά όμως για τον Φώτη δεν είχαν την ίδια σημασία που είχαν για μένα και η χιλιομετρική απόσταση που υπήρχε ανάμεσα μας λόγω το ότι σπούδαζε σε άλλη πόλη, το έκανε ακόμα πιο δύσκολο.

Έτσι πίστευα ότι είναι η σχέση έτσι την ήθελα και δεν φανταζόμουν ότι μπορεί να υπάρχουν και άλλου είδους σχέσεις. Έτσι πήγα εγώ εκεί που σπούδαζε αφού δεν μπορούσε να έρθει και πέρασα πολύ καλά, βγήκαμε με φίλους του, διασκεδάσαμε , ήπιαμε , κάναμε βόλτα και τέλος από το πολύ κρασί με κουβάλησε αγκαλιά σπίτι του και κοιμηθήκαμε μαζί.

Δεν συνεχίστηκαν έτσι τα πράγματα όμως , ο Φώτης ήταν πάντα κλειστός, απόμακρος , αδιαφορούσε , ερχόμουν σε δεύτερη μοίρα, τσακωνόμασταν,ώσπου στο τέλος η υποτιθέμενη σχέση έγινε κάτι άλλο.

Ολόκληρο τριήμερο σπίτι του. Πήγα,  γιατί δεν δέχτηκα ένα τέλος από το τηλέφωνο και γιατί το είχαμε κανονίσει.Τσακωθήκαμε.Θ ύμωσα. Δεν μιλιόμασταν.Έκεινος αδιαφορούσε.Έβγαινε με φίλους του. Εγώ έμενα σπίτι μόνη και κάπνιζα σαν φουγάρο.Κοιμόμασταν  χώρια.Αυτό και αν με θύμωνε, αλλά αφού είχαμε χωρίσει έπρεπε να κοιμόμαστε χώρια, μου είχε παραχωρήσει το κρεβάτι του και κοιμόταν στο καναπέ. Μέχρι που ένα βράδυ δεν άντεξε τον καναπέ και μου ζήτησε να κοιμηθούμε μαζί.Κουλουριάστηκα στην άκρη του κρεβατιού και προσπάθησα να μην με αγγίξει καθόλου, αλλά όσο τραβιόμουν στην άκρη τόσο πιο κοντά ερχόταν εκείνος και καταλαβαίνετε μετά τι έγινε. Αναμενόμενο και αναπόφευκτο, 20 χρονών ήμασταν , δεν έχει σημασία αν ήμασταν ερωτευμένοι ή όχι .Και εγώ το είχα πολύ ανάγκη, πρώτη φορά κάποιος με φιλούσε και με άγγιζε.Μετά από αυτό κάναμε μια συμφωνία , άλλωστε ήταν πολύ χαζό να παριστάνουμε τους ερωτευμένους ενώ δεν ήμασταν και εφόσον ύπηρχε και μια απόσταση μεταξύ μας, με ζόρισε λίγο να το χωνέψω αυτό, αλλά δεν κάναμε και κάτι κακό, εφόσον θα έμενε μεταξύ μας και θα τηρούσαμε και έναν όρο, ποτέ δεν θα βρισκόμασταν να βγούμε και να κάνουμε σεξ αν είχε είτε ο ένας είτε ο άλλος κάποια σχέση με άλλη κοπέλα εκείνος και εγώ με άλλον άντρα.

Έτσι βρισκόμασταν κατά διαστήματα σπίτι μου ή σπίτι του αλλά συνήθως σε μένα γιατί η καταγωγή του ήταν από την πόλη όπου σπούδαζα. Έτσι κάναμε σεξ και μιλούσαμε βράδια  ολόκληρα. Μιλούσαμε για διάφορα πράγματα , και για τα προσωπικά μας. Τον ένιωθα φίλο μου. Άλλωστε ο Φώτης δεν μου άφησε ποτέ το περιθώριο να νιώσω κάτι παραπάνω.Μιλούσαμε ,αλλά ψυχικά δεν ανοιγόμασταν και ιδιάιτερα για το πώς  νιώθει και αν νίωθει κάτι ο ένας για τον άλλον , δεν είχαμε ανοίξει ποτέ τον κόσμο μας ό ένας στον αλλό. Δεν ήξερα φίλους του εκτός από το παιδί από το οποίο είχα ακούσει για τον Φώτη και μας γνώρισε και ένα ακόμα φίλο του, ούτε εκείνος δεν  γνωρίζε φίλες μου. Βγαίναμε πάντα μόνο οι δυό μας αλλά σπάνια.

Τα χρόνια όμως πέρασαν.Εγώ τέλειωσα τις σπουδές μου και έπρεπε να φύγω. Και έτσι αποφάσισα ότι δεν ήθελα να ξαναδώ τον Φώτη, γιατί αυτό που γινόταν μεταξύ μας δεν μου έκανε καλό. Ψυχολογικά ήμουν  πιο χάλια από όταν τον γνώρισα.Ήμουν ακόμα ερωτευμένη με τον Αλέξη αλλά και πολύ πληγωμένη και κάποιες φορές ενώ έκανα σεξ με τον Φώτη , νόμιζα ότι στο πρόσωπο του έβλεπα τον Αλέξη και αυτό με έκανε να νιώθω ενοχές και μπερδεμένη.

Και έτσι συναντηθήκαμε μια τελευταία φορά και μετά χαθήκαμε για μερικά χρόνια. Δεν τον έψαξα, αλλά ούτε και εκείνος. Άλλωστε ο Φώτης πάντα δεν έμενε σταθερά σε ένα μέρος και η απόσταση υπήρχε πάντα μεταξύ μας. Ήταν όμως ένα παιδί που πάντα με τραβούσε, γιατί ήθελα πάντα να τον μάθω. Με εντυπωσίαζαν οι γνώσεις που είχε για πολλά θέματα , έκανα μαζί του και σοβαρές συζητήσεις και αυτό μου άρεσε.Πίστευα ότι ήταν ένας άντρας που σκεφτόταν πάρα πολύ σε σχέση με την πλειοψηφία των σημερινών αντρών.

Μετά από μερικά χρόνια ξαναβρεθήκαμε. Με βρήκε δηλαδή αυτός, αλλά σε κάποια φάση που δεν ήθελα να τον δω γιατί ήμουν με άλλον, άλλα αυτή η σχέση ήταν μικρή και άδοξη. Και έτσι όταν χώρισα άρχισα πάλι που και που να βρίσκομαι με τον Φώτη άλλα τα πράγματα είχαν αλλάξει πολύ και για τους δύο μας , το σεξ δεν ήταν το ίδιο με παλιότερα αλλά ούτε και εκείνος .

Ένιωθα μια έντονη θλίψη στα μάτια του. Παραμελούσε πολύ τον εαυτό του.Το σπίτι ούρλιαζε την μοναξιά που είχε μέσα του. Και εγώ φυσικά όπως όλες οι γυναίκες προσπαθούσα να το παίξω μαμά , και πιο πολύ ήθελα να μάθω , να μου πει ,να τον ακούσω, αλλά πως θα γινόταν αυτό ? πως θα τον ξεκλείδωνα? ο Φώτης πάντα το κλειδί το είχε καλά κριμένο και δεν μπορούσα να τον πιέσω. Με στεναχωρούσε να τον βλέπω έτσι αλλά δεν μπορούσα να κάνω κάτι. Δεν ήξερα πως θα μπορούσα να τον ξεκλειδώσω. Αλλά και αυτός είχε πάντα τον τρόπο να με εκνευρίζει και να με απομακρύνει.Πάντα ήταν κάφρος. Ούτε μέχρι το κτέλ έχει τύχει να μην με πάει, και ακόμα χειρότερα αρρώστησα και με άφησε μόνη μου για να πάει να παίξει χαρτιά.

Βέβαια ποτέ δεν του κράτησα κακία γιαυτά. Γιατί ποτέ δεν πίστεψα ότι ήταν τόσο γαϊδούρι . Απλά δεν μπορούσα  να καταλάβω.Έβλεπα μια θλίψη στα μάτια του .Μια μελαγχολία. Μου θύμιζε πολύ εμένα αλλά δεν ήξερα πώς να το αντιμετωπίσω.

Ένα πράγμα μου είχε επιβεβαιώσει πάντως μετά από τόσα χρόνια,ότι ήταν ο μόνος άντρας μέχρι τότε που δεν με είχε πληγώσει. Δεν με είχε κοροιδέψει και ο μόνος άντρας φίλος που είχα ποτέ. Μιλούσα μαζί του για οτιδήποτε και τον εμπιστευόμουν. Ο χρόνος έδειξε τελικά ότι ίσως και να υπάρχει φιλία αναμέσα σε μια γυναίκα με έναν άντρα ακόμα και αν κάνουν σεξ. Τα αισθήματα μας ποτέ δεν εξελήχθηκαν σε ερωτικά και τώρα πλέον το σεξ δεν υπάρχει καθόλου ανάμεσα μας.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ.Π.

Επιδράσεις της οικονομικής κρίσης στη σχέση των δύο φύλων

Γιατί υπάρχει δυσκολία στην δημιουργία σχέσεων και γιατί καταλήγουν να είναι σε μεγάλο ποσοστό σχέσεις «επιφανειακές»;

Βλέπουμε στις μέρες μας, κυρίως στην ηλικία όπου παλιότερα  ένα ζευγάρι θα συμβίωνε (μία σημαντική «εκπαίδευση για το ζευγάρι) ή θα παντρευόταν, ότι επικρατούν κατά βάση  «επιφανειακές» σχέσεις,  (με την έννοια του «βάθους» του ενδιαφέροντος για τον σύντροφο, το πόσο «μοιράζονται»  θέματα ή προβλήματα που  απασχολούν προσωπικά και τους δύο, ή «κρατούν μόνο για τον εαυτό τους» μέσα τους, ), οι οποίες όμως δεν «ικανοποιούν» ψυχικά το άτομο, όπως θα γινόταν σε μία  «βαθύτερη» σχέση.

Η οικονομική κρίση έχει επιφέρει μία σημαντική κοινωνική επίδραση. Οι άνθρωποι, καθώς βρίσκονται υπό την πίεση στρεσογόνων παραγόντων, αποφεύγουν τη συναναστροφή ακόμη και με φίλους τους με «προβλήματα», καθώς «δεν αντέχουν» να ακούσουν τα προβλήματα και άλλων, εκτός από τα δικά τους. Πρόκειται για μία «αυθόρμητη» αντίδραση του μυαλού, προκειμένου να αποφύγει την ψυχική φθορά, την «απώλεια» ψυχικού δυναμικού και την αρνητική συναισθηματική διάθεση.

Το μυαλό μας έχει την τάση να επιλέγει την «ευκολότερη» λύση, η οποία όμως μακροχρόνια δεν είναι η πιο «αποδοτική», από την σκοπιά της συναισθηματικής ικανοποίησης. Δεν είναι τυχαίο ότι αν τύχει ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας σε ένα φιλικό πρόσωπο, οι περισσότεροι άνθρωποι μειώνουν την συχνότητα της επαφής μαζί του. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι «κακοί» άνθρωποι. Αν τύχει όμως στο περιβάλλον τους και αναγκαστούν να εμπλακούν σε αυτό, η «τριβή» αυτή, τελικά τους κάνει πιο «δυνατούς ψυχικά». Γενικά αν δεν «αναγκαστούμε» να αντιμετωπίσουμε μια δύσκολη κατάσταση, τείνουμε να την αποφεύγουμε. Σήμεραλοιπόν, οι άνθρωποι έχουν απομονωθεί τόσο πολύ θεωρώντας  ότι θα αντιμετωπίσουν καλύτερα τα προβλήματά τους μόνοι τους. Είναι όμως πια τόσα πολλά, που μόνο μέσα σε μία ομάδα μπορεί να αντλήσει ψυχική δύναμη ένας άνθρωπος. Και το ζευγάρι είναι μία «μικρή ομάδα». Λένε για παράδειγμα «πώς να κάνω σχέση τώρα αφού δεν έχω δουλειά», παραβλέποντας ότι ο σύντροφος είναι κοντά μας στις δύσκολες στιγμές, και ότι μπορεί να βελτιώσει σε σημαντικό βαθμό την ψυχική μας διάθεση. Βεβαίως αυτό συχνά πρέπει να «μάθουμε» στον σύντροφο πως να μας βελτιώνει κυρίως την διάθεση και να μας την «χαλάει» λιγότερο. Αυτό δυστυχώς πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι θα το βρουν «έτοιμο» σε έναν σύντροφο», ενώ στην ουσία του το «μαθαίνουμε» και μας το «μαθαίνει».  Υπάρχει ένας φόβος ότι τα αρνητικά της  «σοβαρής» σε συναισθηματική δέσμευση σχέσης, είναι περισσότερα από τα θετικά της.

Επικρατεί δηλαδή η «φοβισμένη» άποψη ότι θα «επιβαρυνθούν» πολύ περισσότερο εάν «φορτωθούν» τα προβλήματα ενός συντρόφου  και υπάρχει μια απόσταση και απομόνωση του καθενός στα δικά του προβλήματα και ανησυχίες, αντί να υπάρχει επαφή και επικοινωνία. Έτσι πολλά άτομα από επιλογή βιώνουν την μοναξιά. «Μοναξιά» όμως μπορούμε να νιώθουμε ακόμη και μέσα  σε μία επιφανειακή σχέση (ή σε μία σχέση που αφήσαμε να εξελιχθεί σε επιφανειακή), η οποία μπορεί να γίνει με το κριτήριο «να μην υπάρχουν οικονομικά προβλήματα», το οποίο μπορεί να προτιμάται από την ψυχική επαφή και επικοινωνία. Πολλές γυναίκες στην ηλικία γύρω των τριάντα σήμερα, μπορεί να προτιμούν μία σχέση για την οποία δεν ενδιαφέρονται τόσο συναισθηματικά, προκειμένου να μην «επιβαρυνθούν» με τα θέματα του συντρόφου, απλά οι δύο σύντροφοι έχουν κοινές εξόδους και σεξουαλική ζωή. Η έλλειψη ικανοποίησης από αυτού του είδους σχέση είναι συχνά εμφανής. Ένας σύντροφος τον οποίο δεν θέλουμε να τον δούμε όταν «ξυπνάμε» το πρωί, δεν μας λείπει μέσα στην διάρκεια της ημέρας πολύ, τι ψυχική ικανοποίηση να μας προσφέρει;

Εκτός αυτού υπάρχει και η έννοια του «να βρω τον/την τέλειο/τέλεια» με αποτέλεσμα αρκετές ή και αρκετοί, να μην προχωράνε σε μόνιμες σχέσεις μέχρι να βρούνε «έτοιμο» αυτό που νομίζουν ότι τους ταιριάζει. Ουσιαστικά όμως το «τέλειο» φτιάχνεται μέσα από την «γνωριμία» και «ταίριασμα» δύο εαυτών, δεν υπάρχει «έτοιμο» στην φύση. Είμαστε «συμβατοί» όχι με έναν και μοναδικό, αλλά με χίλιους πιθανούς συντρόφους, σίγουρα όχι με όλους. Το ταίριασμα γίνεται αφού ξεκινήσει η σχέση, η οποία ξεκινάει από μια έλξη που νιώθουμε για τον άλλον και στην συνέχεια γίνονται «αμοιβαία ταιριάσματα» των δύο προσωπικοτήτων. Η ποιότητα της επικοινωνίας που θα προκύψει, καθορίζει την μακροβιότητα μιας σχέσης, όταν οι χημικές ουσίες που εκκρίνονται όταν είμαστε ερωτευμένοι και το πάθος, αρχίσουν να «μειώνονται».

Πως νιώθει σήμερα ο άντρας με την οικονομική ισχυροποίηση της γυναίκας, η εργασία της γυναίκας επηρεάζει «αρνητικά» την σχέση του ζευγαριού;

Παραδοσιακά ο άντρας είχε τον μεγαλύτερο ρόλο όσον αφορά το εισόδημα, ενώ τώρα πια και η γυναίκα συμβάλλει σημαντικά στον οικονομικό τομέα. Είναι πια οικονομικά ισχυρή και εκπέμπει έναν δυναμισμό που έχει φοβίσει τον άντρα. Ειδικά σήμερα στην εποχή της οικονομικής κρίσης η μείωση της οικονομικής δύναμης του άντρα προκαλεί μια κοινωνική επίδραση στην σχέση των δυο φύλων. Η οικονομική του δύναμη μειώνεται «ανατρέποντας» τα μέχρι τώρα δεδομένα στους ρόλους πριν ή και μέσα σε μια σχέση. Έτσι, για παράδειγμα ένας οικονομικά αδύναμος πιθανόν έχει λιγότερο θάρρος να προσεγγίσει μια γυναίκα.

Η σύγχρονη γυναίκα πρέπει να ανταπεξέλθει καθημερινά στον ρόλο της μητέρας, της συζύγου, της νοικοκυράς  και της εργαζόμενης. Εργάζεται πολλές ώρες και δεν μπορεί να αφιερώσει πολύ χρόνο στον σύντροφο της επειδή κουράζεται σωματικά και βεβαίως έτσι επηρεάζεται αρνητικά η συναισθηματική διάθεση και επόμενα και η σεξουαλική. Πρόκειται για έναν σημαντικό εχθρό της «σοβαρής» σχέσης μαζί με την ρουτίνα της καθημερινότητας. Ο άντρας έχοντας λιγότερους ρόλους μπορεί να αισθάνεται «παραμελημένος», καθώς η προσοχή της γυναίκας εστιάζεται κυρίως στο παιδί (αν υπάρχει),στην εργασία της και στην φροντίδα του σπιτιού, με αποτέλεσμα να αμελείται ο προσωπικός τους χρόνος, να είναι ελάχιστος, και να μην διασκεδάζουν μαζί. Η φθορά που επέρχεται έτσι είναι ισχυρότατη και το δυστυχές είναι ότι δεν συνειδητοποιείται, στο κυνήγι της επιβίωσης. Τελικά τα χρήματα που προκύπτουν από τις λίγες παραπάνω ώρες εργασίας αναρωτιέται κανείς αν μπορούν να «αντισταθμίσουν» το «τέλος» του ζευγαριού το οποίο συμβαίνει. Ο άνδρας, συχνά από «αδυναμία συναισθηματικής έκφρασης» λόγω ανατροφής σύμφωνα με κάποια πρότυπα, δεν εκφράζει την ανάγκη του αυτή στην γυναίκα. Αντιθέτως συνήθως απομονώνεται ή εκφράζεται πιο εύκολα σε φίλους του. Ένα ζευγάρι στο οποίο ο καθένας κρατά φόβους, σκέψεις, στον εαυτό του, σταδιακά κινδυνεύει από την αποξένωση. Το ζευγάρι μπορεί να φτάσει να μοιάζει με μία «εταιρεία» η οποία κάνει απλά λογιστική στα έσοδα και τα έξοδα της.

Πως επηρεάζει η οικονομική κρίση την σχέση των δύο φύλων;

Το ζευγάρι σήμερα δοκιμάζεται από την οικονομική κρίση. Αρχίζει αναγκαστικά να κάνει κάποιες οικονομίες ή περιορίζει κάποια έξοδα και παραμένει πολλές ώρες στο σπίτι. Το αποτέλεσμα είναι η σχέση να φθείρεται καθημερινά από την ρουτίνα και καμιά φορά και γκρίνια, που προκαλείται από το οικονομικό πρόβλημα. Το ζευγάρι πρέπει να βρει κάποιες τεχνικές ώστε να προστατευτεί από την ψυχική φθορά της ρουτίνας για παράδειγμα,  επιβάλλεται να εξοικονομήσει κάποια χρήματα απλά για ένα καφέ, ένα ποτό, ακόμη και αν χρειάζεται να αναβάλλει κάποιο έξοδο. Πίσω από αυτή την φαινομενικά απλή «κίνηση», «κρύβεται» κάτι σημαντικότερο. Δείχνουμε στον σύντροφό μας ότι δεν τον έχουμε «δεδομένο», και το σημαντικότερο όλων, δεν κάνουμε μόνο δυσάρεστα πράγματα μαζί του όπως το να υπολογίζουμε την πληρωμή λογαριασμών, τα οποία φέρνουν μία τεράστια φθορά στην σχέση.

Ένα άλλο πρόβλημα της οικονομικής κρίσης είναι η ανεργία. Η κοινωνία μας έχει περάσει λανθασμένα το μήνυμα ότι η εργασία σχετίζεται με την αξία του ατόμου, δηλαδή αν δεν δουλεύεις δεν αξίζεις. Σήμερα το άτομο ντρέπεται που είναι άνεργο, ακόμη και αν έχει χρήματα. Νιώθει ότι δεν προσφέρει στην οικογένεια και βιώνει άγχος και μελαγχολία. Ό άντρας που χάνει την δουλειά του ή που μειώνεται το εισόδημα του, νιώθει  μειονεκτικά απέναντι στην γυναίκα γιατί έχει βασίσει την αυτοπεποίθησή του στην δουλειά του. Έχει τεράστια σημασία η στήριξη της γυναίκας στον σύντροφό της, καθώς και η ίδια δεν έχει ξαναβιώσει στην εποχή μας τους άνδρες σε τέτοια ψυχολογική πίεση. Στο φλερτ, ο άνεργος  άνδρας μπορεί να νιώθει αποκομμένος από το κοινωνικό σύνολο, να «φοβάται» την γυναίκα επειδή δεν είναι οικονομικά ισχυρός,  ακόμη και να αποφεύγει να φλερτάρει για να μην βιώσει την απόρριψη, εξαιτίας της οικονομικής του κατάστασης.

Με ποια κριτήρια γίνεται η επιλογή του συντρόφου;

Η επιλογή του συντρόφου είναι κυρίως θέμα της γυναίκας, μιας και είναι αυτή που θα διαλέξει από τα υποψήφιους «κυνηγούς-θηράματα» κάποιον συγκεκριμένο, και από αυτή κρίνεται το αν θα τον αφήσει να «προχωρήσει» ή όχι. Η φύση έχει δώσει κάποια γενετική προδιάθεση με σκοπό την διαιώνιση του είδους. Ο άντρας από την φύση του  έλκεται από μια γυναίκα, αρχικά, από τα εξωτερικά της χαρακτηριστικά, όπως οι καμπύλες, οι οποίες δίνουν το μήνυμα στον αντρικό εγκέφαλο ότι η συγκεκριμένη γυναίκα είναι αναπαραγωγικά ώριμη. Βεβαίως μια έλξη μπορεί να προκύψει και από την ψυχική επαφή, την γοητεία ή τον λόγο, πχ λόγω συνύπαρξης σε επαγγελματικό χώρο . Η γυναίκα , καθώς φέρνει στο κόσμο παιδιά, η φύση την έχει προικίσει να έχει ως πρωτεύων κριτήριο την προστασία των «μελλοντικών» παιδιών της.

Τι προτείνετε σε μια γυναίκα ώστε να «ξαναγεννηθεί» το φλερτ μεταξύ των δύο φύλων;

Καταρχήν, έχει μειωθεί το φλερτ των δύο φύλων, κυρίως λόγω του «φόβου» που δείχνει να νιώθει το ανδρικό φύλο στις ηλικίες γύρω των τριάντα και κάτι. Η γυναίκα πρέπει να πάρει τα ηνία στο φλερτ και να δείξει στον άντρα ότι την ελκύει. Δεν πρέπει να ντραπεί να «ζητήσει τον αναπτήρα» από έναν άντρα, με αυτό τον τρόπο δίνει την αφορμή για κουβέντα και δημιουργείται η δυνατότητα μιας γνωριμίας. Στην Ελλάδα η γυναίκα φοβάται να κάνει ένα πιο «έντονο» πρώτο βήμα γιατί τυραννιέται  από το σύνδρομο μην «φανεί εύκολη». Στην χώρα μας τα δύο φύλα λειτουργούν πιο παραδοσιακά.  Η γυναίκα προσποιείται ότι δεν είναι έμπειρη σεξουαλικά και ότι είναι «άβγαλτη» για να ικανοποιήσει έτσι τον άντρα. Αυτό ουσιαστικά είναι ένα παιχνίδι που «παίζεται». Η γυναίκα δεν πρέπει να νιώθει ντροπή που γίνεται πιο διεκδικητική, γιατί αυτό στα μάτια του σωστού άντρα δεν θα την μειώσει. Πιστεύω ότι θα πάμε αναπόφευκτα σε αυτό, γιατί οι γυναίκες είναι απογοητευμένες και νιώθουν άβολα με τον «δισταγμό» των αντρών.

Το διαδίκτυο αποτελεί έναν σύγχρονο τρόπο επικοινωνίας, ποια είναι η γνώμη σας;

Πριν ακόμη η οικονομική κρίση να ενταθεί, το διαδικτυακό φλερτ «διευκόλυνε» τους ανθρώπους να φλερτάρουν χωρίς καν να βγαίνουν έξω από το σπίτι τους. Σήμερα, λόγω της οικονομικής δυσχέρειας τα δύο φύλα έχουν μειώσει τις εξόδους τους και δίνεται ακόμη μικρότερη ευκαιρία για φλερτ με πραγματική ανθρώπινη επαφή. Εδώ έρχεται να καλύψει αυτό το κενό το διαδίκτυο, το οποίο όμως αποτελεί ένα επίπεδο μέσο. Από την μία διευκολύνει την επικοινωνία ακόμη και με «αγνώστους», από την άλλη όμως, όταν «μιλάμε γραπτά» με τόσους πολλούς, «ξεχνάμε» ότι πίσω από ένα εικονίδιο στον υπολογιστή, υπάρχει ένας άνθρωπος.Πόσο μάλλον όταν η επικοινωνία αυτή γίνεται με χίλιους «ηλεκτρονικούς» ανθρώπους. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι ο γραπτός λόγος αποτελεί επικοινωνία. Ο άνθρωπος όμως μόνο όταν βρίσκεται ανάμεσα σε κόσμο, όπου υπάρχει ο προφορικός λόγος βιώνει πραγματικά την ανθρώπινη επαφή και την ανάλογη ψυχική ικανοποίηση. Οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης «ισοπεδώνουν» το φλερτ και ενισχύουν την απομόνωση. Τώρα πλέον βρισκόμαστε σε μία νέα φάση, όπου οι άνθρωποι διατηρούν «κλειδωμένα» τα ηλεκτρονικά προφίλ τους, διατηρώντας έναν μικρό κύκλο γνωστών και μόνο. Επομένως ακόμη και αυτή η «χρησιμότητα» που είχαν φέρει στην γνωριμία με έναν άγνωστο, τείνει να μειωθεί..  Τα άτομα λόγω οικονομίας μένουν κλεισμένα στους τέσσερις τοίχους, μπροστά σ’ ένα κουτί πληκτρολογώντας και όχι μιλώντας.   Το άτομο κάνει μια επιλογή χωρίς να το καταλάβει, έχει διευκολυνθεί από την ύπαρξη ενός τεχνητού μέσου και διαλέγει ασυνείδητα την «εύκολη λύση», δηλαδή να μείνει στο σπίτι από το να βγει με φίλους. Το πρόβλημα μεγεθύνεται σε  άτομα πιο επιρρεπή π.χ με φοβίες και άγχος, όπου θα «κολλήσουν» περισσότερο στο διαδίκτυο και δεν θα μπουν στην διαδικασία να επισκεφτούν έναν ειδικό.

Θα προτείνατε σε άτομα που επιθυμούν έναν σύντροφο να τον αναζητήσουν σε ιστοσελίδες γνωριμιών;

Είναι προτιμότερο να προσπαθήσουν να αυξήσουν τον κύκλο των γνωριμιών τους στην «πραγματική ζωή». Αν αυτό είναι δύσκολο, αξίζει να το συζητήσουν με έναν ψυχολόγο «τι τους δυσκολεύει» στην πραγματική ζωή, χωρίς να θεωρούν ότι αυτό σημαίνει ότι έχουν κάποιο «πρόβλημα» το οποίο δεν λύνεται. Σε πολλές περιπτώσεις ανθρώπων, συνήθως υπάρχουν άλλα θέματα που τους εμποδίζουν να κάνουν μία γνωριμία π.χ έλλειψη θάρρους, άγχος, ντροπή, μικρός κοινωνικός κύκλος, πολλές ώρες εργασίας,. Επίσης πολλοί άνθρωποι αντί να διερευνήσουν και να ξεπεράσουν τα θέματα αυτά με την καθοδήγηση ενός ειδικού, ασυνείδητα επιλέγουν την εύκολη λύση του διαδικτύου. Έτσι, χωρίς να το γνωρίζουν, μπορεί να» βλάψουν» τον εαυτό τους, καθώς δεν αντιμετωπίσουν ουσιαστικά το θέμα, αλλά «χρησιμοποιούν» ως «ψυχολόγο» (έναν άνθρωπο μη ειδικό), το άτομο με το οποίο μιλούν μέσω διαδικτύου.  Όταν δεν νιώθουμε «καλά» όσον αφορά την ψυχική μας διάθεση, και μας απασχολεί κάτι, «αξίζει» να το διερευνήσουμε και να μην πηγαίνουμε κατευθείαν στην πιο εύκολη λύση, όπως την «παρηγοριά επικοινωνίας»  από το διαδίκτυο. Οι άνθρωποι όπως είπαμε «ξεχνούν» λόγω του μέσου, χωρίς να φταίνε, ότι μιλούν με ανθρώπους, και συμπεριφέρονται πιο «ψυχρά». Πολλοί άνθρωποι «δένονται» συναισθηματικά με έναν άγνωστο, καθώς είναι ανθρώπινο να «επενδύσουμε» συναισθηματικά με κάποιον που επικοινωνούμε. Βεβαίως η επικοινωνία αυτή επιφέρει μία «εξιδανίκευση» του ατόμου με το οποίο «μιλάμε», καθώς «δενόμαστε» σε έναν βαθμό με αυτό που εμείς ουσιαστικά «έχουμε ανάγκη», αυτό που προβάλλουμε και «θέλουμε να δούμε» στον άλλον, «παραβλέποντας» ασυνείδητα κάποια αρνητικά σημάδια, τα οποία το μυαλό μας «δεν θέλει να δει», όπως μπορεί να συμβεί (σε μικρότερο βαθμό όμως) στην πραγματική ανθρώπινη επαφή. Όχι ότι αυτό δεν συμβαίνει, σε μικρότερο βαθμό στην πραγματική ζωή. Προβάλλουμε δηλαδή στο άλλο άτομο, ειδικά όταν είμαστε ερωτευμένοι, αυτό που εμείς θέλουμε να «δούμε». Πχ ότι ένας άνδρας είναι στοργικός, ενώ το συγκεκριμένο άτομο δεν είναι. Αυτό μπορεί να απογοητεύσει πολύ έναν άνθρωπο, ακόμη και μέσω διαδικτύου.

Δεν είναι παράξενο λοιπόν ότι μπορεί να νιώσει ο κάθε άνθρωπος ακόμη και μελαγχολική διάθεση, έντονο άγχος κλπ,  λόγω της «έκβασης» μιας διαδικτυακής γνωριμίας αλλά και λόγω της συνήθειας αυτού του τρόπου επικοινωνίας. Σε τέτοιες περιπτώσεις το διαδίκτυο μπορεί να «επιβαρύνει» την ψυχική μας διάθεση και είναι χρήσιμο να μιλήσει ο άνθρωπος που παρατηρεί κάτι τέτοιο με έναν ειδικό, χωρίς να θεωρεί προς θεού ότι ο εαυτός του  «νοσεί ψυχικά».

Πηγή:http://www.nvakondios.gr/articles-posts/epidraseis-oikonokikis-krisis-sti-sxesi

Ο ΑΛΕΞΗΣ ΚΑΙ ΕΓΩ.

Το σχολείο τέλειωσε το κοριτσάκι ενηλικιώθηκε . Οι άνθρωποι του περιβάλλοντος του κατάφεραν να το πείσουν ότι έπρεπε να αλλάξει να χάσει κιλά γιατί είχε όμορφο πρόσωπο. Έτσι λοιπόν και εκείνο άρχισε να βλέπει τον εαυτό του με άλλο μάτι, άρχισε να πιστεύει και εκείνο ότι έπρεπε να αλλάξει και ότι μπορούσε να αλλάξει πράγμα που μέχρι τότε δεν το πίστευε, αντίθετα θεωρούσε ότι ο εσωτερικός του κόσμος ήταν ποιο σημαντικός και μετρούσε περισσότερο από ότι η εμφάνιση του για την οποία μέχρι τότε δεν έδινε καθόλου σημασία, αν και δεν του άρεσε καθόλου που ήταν χοντρούλη , που φορούσε συνέχεια μαύρες φόρμες και γιαλάκια .Έτσι λοιπόν άρχισε να κάνει δίαιτα , άλλαξε τα μαλλιά του , άλλαξε τα γιαλάκια του, άρχησε να φοράει ρούχα που μέχρι τότε δεν μπορούσε να βάλει και άρχησε να βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη και να του αρέσει ο εαυτός του , να τον αγαπάει περισσότερο και να τον περιποιείται, το ηθικό του ανέβηκε και οι μαύρες σκέψεις που έκανε παλιότερα θάφτηκαν μέσα στο υποσυνείδητο του όπως και το αγοράκι που το είχε πληγώσει ξεχάστηκε , το μόνο που ήθελε ήταν να μην σκέφτεται άσχημα πράγματα να μην αναλύει τις σκέψεις του τόσο πολύ και να φύγει μακριά για να αρχίσει πάλι από την αρχή και εκεί που θα πήγαινε να περνούσε μόνο καλά.

Ο καιρός πέρασε και ήρθε η μέρα που θα πήγαινε να σπουδάσει. Του άρεσε που θα έμενε μόνο του, θα είχε το δικό του σπίτι και θα ήταν ανεξάρτητο αυτό το ήθελε πολύ αλλά δεν είχε πετύχει να σπουδάσει αυτό που ήθελε , βέβαια αυτό δεν το έδωσε τόσο μεγάλη σημασία γιατί η επιθυμία του να φύγει ήταν μεγαλύτερη και η επιλογή το να δώσει για δεύτερη φορά πανελλάδικές δεν υπήρχε γιαυτό. Πήγε λοιπόν να σπουδάσει αυτό που του έλαχε γιατί ως γνωστόν για όλους οι πανελλαδικές ήταν λαχείο και λίγοι ήταν αυτοί που κατάφεραν να περάσουν σε αυτό που επιθυμούσαν.

Στην αρχή του φάνηκαν όλα βουνό αλλά παρόλο που η ιδέα του άγνωστου το φόβιζε  ταυτόχρονα του άρεσε και ας πήγαινε σε ένα περιβάλλον που δεν γνώριζε κανέναν και που το αντικείμενο της σχολής και τα μαθήματα δεν ήταν ότι εύκολο γιαυτό.

Στην αρχή η μοναξιά του σπιτιού που δεν είχε καμία άλλη ανθρώπινη παρουσία το φόβιζε το έκανε να νιώθει άβολα σιγά σιγά άρχισε να συνηθίζει , άρχισε να γνωρίζει καινούργιο κόσμο και να περνάει καλά με τους συμφοιτητές του, να βγαίνει έξω να πηγαίνει σε άλλα σπίτια , να μαθαίνει τα μαγαζιά και τα φοιτητικά στέκια της πόλης  από τα παιδιά των μεγαλύτερων εξαμήνων , έτσι γνώρισε και τον Αλέξη με την παρέα του.

Η αίθουσα με τους υπολογιστές στην σχολή ήταν ένας χώρος που πηγαίνανε τα παιδια  και για να ασχοληθούνε με κάτι που αφορούσε κάποιο μάθημα αλλά και για να ψυχαγωγηθούν στο διαδίκτυο ή και πολλές φορές απλά για να κάνουν κουβέντα , έτσι τυχαία λοιπόν τον γνώρισε μαζί με τον φίλο του τον Άρη, οι δυο τους παίζανε ένα παιχνίδι γνώσεων στο ιντερνέτ και είχαν μαζευτεί και άλλα παιδιά από πάνω τους και έτσι του κίνησαν την περιέργεια να παίξει , άλλωστε ήξερε πάρα πολύ καλά τις απαντήσεις στις ερωτήσεις ιστορίας , ένα γιατί του άρεσε πολύ η ιστορία καθώς ήταν από τα αγαπημένα του μαθήματα και ένα γιατί τα είχε πρόσφατα, έτσι ξεκίνησε μια κουβέντα με τις γνωστές ερωτήσεις ( πως σε λένε , τι κατεύθυνση ήσουν στο σχολείο, από πού είσαι κτλ.)(δεν φαντάστηκε ποτέ ότι το παιδί που γνώρισε στην αίθουσα τον υπολογιστών θα στιγμάτιζε τόσο πολύ την ήδη πληγωμένη καρδιά του και το όνομα του δεν θα το ξεχνούσε ποτέ).

Οι γνωριμίες συνεχίστηκαν, του γνώρισε και τα άλλα παιδιά της παρέας καθώς και τον φίλο του τον Άρη και εκείνο τη φίλη που έκανε παρέα  Εκείνοι του πρότειναν μαζί με την φίλη του να βγούνε κάποιο βράδυ για να γνωρίσουν τα κλαμπ της πόλης και την νυχτερινή ζωή. Έτσι ένα βράδυ βγήκανε όλοι μαζί , το κοριτσάκι ήταν χαρούμενο ένιωθε όμορφα ότι φορούσε του πήγαινε , περνούσε καλά και κυρίως γελούσε , γελούσε πολύ και τα δύο αυτά αγόρια ,ο Αλέξης και ο Άρης το έκαναν να νιώθει όμορφα με τα αστεία και τα πειράγματα τους , μιλούσανε, κάνανε πλάκα και χορεύανε πολύ, εκείνο το βράδυ πέρασε τέλεια, ανέβηκε σε τραπέζια, ήπιε και πρώτη φορά μετά από χρόνια ήπιε για να περάσει καλά και όχι γιατί ήταν στενοχωρημένο, ένιωθε σαν να είχε διαγραφεί όλο το παρελθόν του και όλοι οι φόβοι και οι ανασφάλειες του.

 Η ανάγκη όμως που ένιωθε για ένα αγόρι που θα μπορούσε να του πει τα πάντα και που θα το αγαπούσε όσο κανείς, ήταν πάντα εκεί δεν έφευγε, τώρα είχε αλλάξει δεν ήταν το χοντρό κοριτσάκι με τα γιαλάκια , είχε ωραίο σώμα , ωραίο πρόσωπο, θα μπορούσε να το προσέξει κάποιο αγόρι, θα μπορούσε να έχει ένα αγόρι που του άρεσε. Έτσι του άρεσε ο Άρης, ήταν ωραίος και υπήρχε ένα ενδιαφέρον , αφού κάνανε αρκετή πλάκα , το ίδιο συνέβαινε και με τον Αλέξη αλλά ο Αλέξης είχε κοπέλα και δεν ήταν διατεθειμένο να πληγωθεί όπως την πρώτη φορά.. Τα πράγματα όμως μπερδεύτηκαν, το κοριτσάκι δεν ήθελε να πει τίποτα σε κανέναν αλλά ο αυθορμητισμός του και η παρορμητικότητα του το πρόδωσαν και έτσι ο Αλέξης κατάλαβε το ενδιαφέρον του για τον φίλο του και άρχισε να του μιλάει, να το συμβουλεύει , εκείνο καθώς φοβόταν γιατί όσο και να είχε βάλει στο ντουλάπι το παρελθόν του και να είχε ξεχάσει το αγοράκι του σχολείου, είχε πληγωθεί , και φοβόταν να ξαναπληγωθεί αλλά προσπαθούσε να διώξει πάντα τις αρνητικές σκέψεις και να σκέφτεται αισιόδοξα. Ο Αλέξης δεν κατάλαβε ποτέ γιατί, αλλά κέρδισε την εμπιστοσύνη του κάνανε παρέα, μιλούσανε με πρόσχημα πάντα τον Άρη και πως θα έπρεπε να τον προσεγγίσει αφού του άρεσε, ο καιρός όμως περνούσε και εκείνο μιλούσε πλέον μόνο με τον Αλέξη και καθόλου με τον Άρη , εκείνος είχε τραβηχτεί στην άκρη και έκανε παρέα με άλλη κοπέλα . Του άρεσε όμως να μιλάει με τον Αλέξη πάρα πολύ είχαν πάντα μια ωραία κόντρα στις κουβέντες τους που ήταν σαν ένα γλυκό παιχνίδι και αυτό του άρεσε υπήρχε ένα ενδιαφέρον . Ήταν τόσο γλυκό αυτό που συνέβαινε με τον Αλέξη και το έκανε να νιώθει τόσο ευτυχισμένο που δεν καταλάβαινε καθόλου τι του συμβαίνει μόνο ένιωθε όμορφα και η καρδία του ήταν ικανοποιημένη , δεν σκεφτόταν τίποτα , ήταν σε ένα ροζ συννεφάκι. Το μυαλό του σκεφτόταν μόνο το προφανές και το προφανές ήταν ότι του άρεσε ο Άρης , στον οποίο είχε στείλει μήνυμα και του το είπε ότι του αρέσει αλλά δεν πήρε ποτέ απάντηση από τον ίδιο και την περίμενε από τον Αλέξη εφόσον μιλούσε μαζί του γιαυτόν και εφόσον ο Αλέξης είχε γίνει κάτι σαν μεσολαβητής. Ο καιρός όμως περνούσε και καθώς το κοριτσάκι περίμενε μια απάντηση αυτή δεν ερχόταν και αυτό φοβότανε ότι πάλι ένα αγοράκι του κάνει πλάκα και το κοροϊδεύει. Οι φίλες του του λέγανε ότι ο Αλέξης το κοροιδεύει και επίσης του λέγανε ότι είναι ερωτευμένο με τον Αλέξη, εκείνο φοβότανε και επέμενε πως δεν είναι ερωτευμένο και πως ο Αλέξης δεν θα γυρνούσε να το κοιτάξει ποτέ γιατί είχε κοπέλα και τελικά από τον φόβο του πίστεψε ότι το κοροϊδεύει και αφού είχε περάσει και τόσος καιρός και δεν είχε πάρει απάντηση, είχαν δίκιο οι φίλες του. Έτσι μέσα στο μπερδεμένο του μυαλό έμεινε μόνο ότι το κορόιδευαν για άλλη μια φορά και γιατί όχι , είχε συμβεί και άλλη φορά.

Άρχισε να κλαίει , ένιωθε προδομένο και πολύ πληγωμένο , για άλλη μια φορά ένιωθε χαζή , την είχε πατήσει ξανά και αυτό πονούσε πολύ , το μιαλουδάκι του θόλωσε , δεν ήξερε τι να κάνει ,βαρούσε τα μαξιλάρια στον τοίχο, αυτή την φορά όμως δεν μπορούσε να κάνει πως δεν ακούει όπως όταν ήταν μικρό, δεν μπορούσε να μην μιλάει όπως όταν του λέγανε στο σχολείο διάφορα και το πειράζανε, δεν μπορούσε να κάτσει στο σπίτι και απλά να κλαίει μέχρι να περάσει , να κλαίει κρυφά χωρίς να το δει κανείς , δεν είχε την δύναμη αλλιώς θα προσπαθούσε να κάνει κακό στον εαυτό του όπως παλιότερα.. Έτσι  αποφάσισε να πάει να τον βρεί  στην φοιτητική λέσχη, χωρίς να μπορεί να σταματήσει τα δάκρυα του και να του ρίξει ένα ποτήρι νερό στα μούτρα μπροστά σε όλους , όπως του είχε υποσχεθεί σε μια από τις κόντρες τους , λέγοντας του πως αν το κορόιδευε θα του έριχνε ένα ποτήρι νερό στα μούτρα, και έτσι του έκανε και έφυγε με δάκρυα στα μάτια και χωρίς να μπορεί να τα σταματήσει για τρεις μέρες και νύχτες , έκλαιγε συνέχεια και δεν είχε όρεξη ούτε να φάει, για τίποτα , είχε εξαντληθεί και απλά περπατούσε χωρίς να νιώθει τίποτα και ούτε μπορούσε να σκεφτεί τίποτα.. Εκείνος όταν του έριξε το ποτήρι με το νερό δεν αντέδρασε καθόλου , όσες φορές συναντήθηκαν τις επόμενες μέρες ήταν και οι δύο σε άσχημη κατάσταση , τουλάχιστον στα μάτια του φαινόταν ότι και αυτός είχε στεναχωρηθεί πολύ γιαυτό που είχε συμβεί μεταξύ τους. Αυτή η ιστορία είναι μεγάλη ο Αλέξης ήταν πολύ σημαντικός άντρας στη ζωή μου γιαυτό θα σας πω την συνέχεια κάποια άλλη στιγμη.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ.Π

ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΚΑΙ ΕΓΩ ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ Η ΛΙΖΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ

Θέλω να σας πω μια ιστορία για ένα κοριτσάκι που από μικρή ηλικία τα αγοράκια το κορόιδευαν και ποτέ δεν το έπαιρναν στα σοβαρά αλλά οι σκέψεις είναι τόσες πολλές που κάνουν πάρτι μέσα στο μυαλό , χοροπηδάνε σαν διαβολάκια και δεν το αφήνουν να συγκεντρωθεί . Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ας πούμε λίγα πράγματα για το κοριτσάκι . Λοιπόν αυτό το κοριτσάκι ήταν ένα στρουμπουλό και κλειστό παιδάκι που του λέγανε πάντα ότι μεγάλωσε και πρέπει να φέρεται όπως οι μεγάλοι και να είναι σοβαρό έτσι όταν τα αγοράκια στο σχολείο το πειράζανε και το κορόιδευαν γιατί ήταν χοντρό, αλλά του άρεσε να διαβάζει και να είναι υπόδειγμα μαθητή εκείνο έκλεγε κρυφά αλλά ποτέ δεν τσακώνονταν με τα αγοράκια απλά έκανε πως δεν τα ακούει. Το κοριτσάκι όσο μεγάλωνε γινότανε ποιο εσωστρεφή και φοβότανε περισσότερο τα άλλα παιδιά, όταν έγινε 14 χρονών κάπου εκεί στο γυμνάσιο, δεν φτάνει που ήτανε χοντρούλη, που του άρεσε τόσο πολύ το φαγητό και τα γλυκά έβαλε και γυαλάκια . Μέχρι τα 14 χρόνια του δεν είχε σκεφτεί ποτέ την λέξη ΕΡΩΤΑΣ  δεν ήξερε τι σημαίνει αντίθετα όμως έψαχνε απεγνωσμένα να βρει τον εαυτό του και γιατί οι άλλοι το κορόιδευαν , γιατί δεν μπορούσε να κάνει παρέα με όλα τα παιδάκια και γιατί ένιωθε τόσο διαφορετικό από τα άλλα , γιατί δεν μπορούσε να κάνει σκανταλιές και γιατί αγαπούσε μόνο τα σχολικά του βιβλία και έκανε παρέα μόνο με κάνα δυο άτομα , γιατί ένιωθε ότι δεν ανήκει πουθενά και ότι τα άλλα παιδάκια το αντιμετωπίζανε σαν κάτι περίεργο και όλα αυτά το κάνανε να νιώθει ότι υστερεί σε σχέση με τα αλλά παιδάκια και ότι μάλλον είναι προβληματικό. Μια μέρα λοιπόν και ενώ το απασχολούσαν όλα αυτά προστέθηκε στη σκέψη του και η λέξη έρωτας και η αιτία φυσικά ήταν ένα αγοράκι.Όταν λοιπόν το κοριτσάκι πήγαινε στο γυμνάσιο τα παιδιά της τάξης του μαζί με ένα αγοράκι αποφάσισαν να του κάνουν μια πλάκα, ήρθαν λοιπόν δυο παιδάκια και του είπαν ότι το αγοράκι θέλει να τα φτιάξει μαζί του, το κοριτσάκι είπε: <<όχι, αφήστε με ήσυχη και αν θέλει κάτι το αγοράκι να έρθει να μου το πει μόνο του και μέσα του φοβήθηκε >>μετά από αυτό το αγοράκι άρχισε να ενοχλεί το κοριτσάκι με διάφορους τρόπους και να το κάνει να ντρέπεται και να θέλει να κρυφτεί , άρχισε να του στέλνει ραβασάκια , να του λέει πράγματα μπροστά σε όλους και όλα αυτά που πολλές φορές κάνουν τα αγόρια, το κοριτσάκι δεν μιλούσε δεν έλεγε τίποτα έκανε πάλι πως δεν άκουγε και ντρεπόταν πάρα πολύ και μέσα του φοβότανε ακόμα πιο πολύ και τα άλλα παιδάκια υποστήριζαν το αγοράκι και λέγανε συνέχεια ότι το κοριτσάκι ήθελε το αγοράκι και ήταν ερωτευμένο μαζί του αλλά το κοριτσάκι δεν μιλούσε φοβότανε να μην το κοροϊδέψουν. Το κοριτσάκι τέλειωσε το γυμνάσιο και πήγε στο λύκειο το ίδιο και το αγοράκι και η πλάκα συνεχίστηκε ώσπου το κοριτσάκι πίστεψε ότι ήταν ερωτευμένο με το αγοράκι και άρχισε να το απασχολεί και ο έρωτας αλλά άρχισε να γίνετε πέρα από εσωστρεφή και καταθλιπτικό, ήτανε συνέχεια θλιμμένο και πίστευε ότι δεν μπορούσε να το καταλάβει κανείς άρχισε να γράφει ημερολόγιο και να θέλει να είναι μόνο του, στο σχολείο πάντα στα διαλείμματα καθότανε μόνο του και διάβαζε , έγραφε τραγούδια και κάποιες φορές έγραφε τα συναισθήματα του και τις σκέψεις του σε χαρτί και μετά τα έσκιζε να μην τα δει κανείς , άλλοτε πάλι κοίταζε έξω από το παράθυρο και προσπαθούσε να απαντήσει σε πολλά ερωτήματα , δεν έβρισκε απαντήσεις όμως και πολλές φορές ήθελε να πεθάνει , να μην υπάρχει, γιατί τα παιδιά το πείραζαν επειδή δεν μιλούσε πολύ και ήταν πάντα μόνο, ήτανε τόσο πολύ θλιμμένο ήθελε τόσο πολύ να πεθάνει που μια μέρα προσπάθησε να το κάνει αλλά δεν τα κατάφερε όπως προσπάθησε να συναντήσει το αγοράκι από κοντά και να κάνουνε διάλογο αλλά ποτέ δεν έγινε. Αυτό το αγοράκι ήταν ο πρώτος άντρας που πλήγωσε το κοριτσάκι και του πέρασε στο υποσυνείδητο του ότι οι άντρες δεν θα το πάρουν ποτέ στα σοβαρά  γιατί είναι χοντρό , φοράει γυαλιά και δεν μοιάζει με τα άλλα κοριτσάκια. Πέρα από αυτά όμως το έκανε να συνειδητοποιήσει και τι θέλει πραγματικά στην ζωή του , το έκανε να καταλάβει ότι είχε ανάγκη από έναν άνθρωπο δικό του ,να είναι για πάντα δίπλα του και να μπορεί να τον εμπιστευτεί απόλυτα και να το καταλαβαίνει. Αυτός είναι ο πρώτος άντρας που βρέθηκε στο δρόμο μου και θα ακολουθήσει και συνέχεια.