Ο ΑΛΕΞΗΣ ΚΑΙ ΕΓΩ.(Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ).

Είναι τόσο μεγάλη αυτή η ιστορία και τα συναισθήματα τόσα πολλά που δεν ξέρω με τι λέξεις να τα ντύσω για να σας τα μεταφέρω αυτούσια και όσο πιο αληθινά γίνεται. Τώρα που τα πράγματα πλέον τα βλέπω από μία απόσταση και από την οπτική γωνία του τρίτου ανθρώπου και όχι αυτού που τα βιώνει όπως παλιότερα, βλέπω πόσο εκπληκτικό είναι να γίνεται ένας άνθρωπος , ένας άντρας , το κέντρο του κόσμου για μια γυναίκα και όλα της τα συναισθήματα , ο τρόπος σκέψης της, οι πράξεις της και οι σχέσεις της με τους άλλους άντρες να καθορίζονται και να επηρεάζονται από αυτή την συναισθηματική εξάρτηση και ανάγκη για συναισθηματικό δέσιμο με έναν άντρα που θα είναι σταθερά στην ζωή της και θα του έχει τυφλή εμπιστοσύνη και το αντίστοιχο θα συνέβαινε και από την πλευρά αυτού του άντρα.

Ας συνεχίσουμε όμως την ιστορία μας από εκεί που την αφήσαμε. Μετά λοιπόν από την μεγάλη έκρηξη συναισθημάτων που συνέβη μέσα του και που το αποτέλεσμα ήταν , να την ξεσπάσει πάνω του , το κοριτσάκι έκανε μια απότομη προσγείωση στην γη, με σπασμένα μούτρα , καρδιά χίλια κομμάτια και ένα μυαλό στα χαμένα. Γύρισε πάλι στα παλιά , κλείστηκε στον εαυτό του και άρχισε να σκέφτεται ασταμάτητα , στα μαθήματα της σχολής πήγαινε, αλλά πάντα μέσα στην αίθουσα υπήρχε μόνο το σώμα του, το μυαλό του ήταν αλλού , τον σκεφτόταν συνέχεια , σκεφτόταν όλα αυτά που συνέβησαν , προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει τι είχε γίνει, γιατί είχε φερθεί έτσι; Εκείνο ποτέ δεν είχε πειράξει ούτε μυρμήγκι; Πώς το έκανε αυτό, να ρίξει ένα ποτήρι νερό στα μούτρα ενός ανθρώπου ,να φερθεί τόσο ποταπά;;; εκείνο που πάντα φερόταν με ανωτερότητα και προσπερνούσε κοροϊδίες και χαζά πειράγματα και δεν ανταπέδιδε ποτέ;; Και από την άλλη ;;γιατί πληγώθηκε τόσο πολύ από τον Αλέξη ;; τι το ιδιαίτερο είχε αυτός ;;και το αγοράκι στο σχολείο το είχε πληγώσει αλλά δεν είχε νιώσει έτσι! Στο μεταξύ κάθε φορά που τον έβλεπε στη σχολή , στο δρόμο, στην λέσχη οπουδήποτε ένιωθε ντροπή, πόνο στην καρδιά και θλίψη. Η επικοινωνία μεταξύ τους είχε χαθεί. Ο καιρός περνούσε και εκείνο ξεκαθάριζε σιγά σιγά τις σκέψεις του και τα συναισθήματα του και τα αποδέχτηκε. Για άλλη μία φορά ήταν ερωτευμένο με κάποιον που υποψιαζόταν ότι μπορεί να ήταν και αυτός  ερωτευμένος , αλλά δεν ήταν σίγουρη. Μπορεί να κάθισε και να ανέλυσε άπειρες φορές τα λόγια που του έλεγε όταν κουβεντιάζανε και να κατάλαβε πλέον τι είχε συμβεί αλλά δεν ήταν ποτέ σίγουρο.

Το σίγουρο ήταν ότι όταν κατάλαβε τον τρόπο σκέψης του και τι είχε κάνει , εντυπωσιάστηκε πάρα πολύ, θαμπώθηκε και κολακεύτηκε. Ο Αλέξης είχε καταφέρει να κάνει πέρα τον Άρη, αλλά ταυτόχρονα να τον χρησιμοποιεί ως πρόσχημα για να το πλησιάσει και μέσα από τις διάφορες συζητήσεις για τον χαρακτήρα (υποτίθεται του Άρη ,να εννοεί τον εαυτό του )δηλαδή τα έριχνε στο κοριτσάκι…! Όταν το κατάλαβε του ήρθε τόμπολα , από την μία δεν τις άρεσε που την είχανε κάνει πάσα γιατί αυτοί οι δύο ήταν κολλητοί και ο Άρης είχε σταματήσει να τις μιλάει χωρίς ιδιαίτερο λόγο αλλά και από την άλλη ήταν πάρα πολύ γλυκό αυτό που είχε κάνει ο Αλέξης ,και άλλωστε ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και αν ήταν όντως ερωτευμένος ήταν πολύ κολακευτικό, έτσι άρχισε να νιώθει ενοχές γαυτό που του έκανε, πολλές ενοχές , θεωρούσε ότι έφταιγε εκείνο για ότι έγινε και ότι τελικά μπορεί να είχε βρει το αγόρι που ήθελε και φανταζόταν αλλά από την βλακεία του το έδιωξε.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Άρθουρ Σοπενχάουερ

Στοχασμοί από το έργο του.

Όποιον δαυλό και αν ανάψουμε και όποιον χώρο και αν φωτίσει αυτός, πάντα τον ορίζοντα μας θα τον κλείνει από παντού βαθειά νύχτα.

Ότι καθένας είναι και έχει επάνω του, κοντολογίς: η προσωπικότητα του και η αξία της, αυτό μόνο επηρεάζει άμεσα την ευτυχία του και την καλή του κατάσταση.

Τα εννέα δέκατα της ευτυχίας μας βασίζονται αποκλειστικά στην υγεία. Άμα υπάρχει υγεία, τα πάντα γίνονται πηγή χαράς αντίθετα, χωρίς αυτήν δεν μπορούμε να απολαύσουμε κανένα εξωτερικό αγαθό, οποιασδήποτε λογής. Αλλά ακόμη και τα υποκειμενικά αγαθά, τα χαρίσματα του πνεύματος, της καρδιάς, του χαρακτήρα, αποδυναμώνονται με την αρρώστια. Από αυτό συνάγεται, ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία από το να θυσιάζει κανείς την υγεία του για χάρη οποιουδήποτε πράγματος, ακόμη και αν πρόκειται για απόκτηση χρημάτων, κοινωνική άνοδο, απόκτηση επιστημονικών γνώσεων, φήμη, και πολύ περισσότερο ηδονή και πρόσκαιρες απολαύσεις. Απεναντίας, σε σχέση με την υγεία τα πάντα πρέπει να έρχονται σε δεύτερη μοίρα.

Όσο πιο περιορισμένος είναι ο ορίζοντας και ο κύκλος της δραστηριότητας και των επαφών μας τόσο πιο ευτυχισμένοι είμαστε, όσο πιο ευρύς τόσο πιο συχνά αισθανόμαστε να μας πνίγουν τα βάσανα και η αγωνία. Γιατί με το άνοιγμα του ορίζοντα πολλαπλασιάζονται και μεγεθύνονται οι έγνοιες, οι επιθυμίες, ο τρόμος.

Καθένας είναι κλεισμένος στη συνείδηση του όπως στο πετσί του’ μόνον εκεί μέσα ζει άμεσα, και γι’αυτό δεν μπορούμε να τον βοηθήσουμε απ’έξω. Επάνω στη σκηνή ένας παίζει τον πρίγκιπα, άλλος τον υπουργό, ένας τρίτος τον υπηρέτη ή τον στρατιώτη ή τον στρατηγό.κ.ο.κ. Ωστόσο οι διαφορές αυτές υφίστανται μόνον εξωτερικά’ στο βάθος , ως πυρήνας μιας τέτοιας εμφάνισης, κρύβεται σε όλους το αυτό πράγμα: Ένας φτωχός θεατρίνος με τα βάσανα και τη δυσκολία του.

Κάθε κοινωνική συντροφιά αξιώνει κατ’ανάγκην αμοιβαία προσαρμογή και διάθεση-γι’αυτό όσο πιο μεγάλη τόσο και πιο ανούσια. Εντελώς ο εαυτός του μπορεί να είναι κανείς μόνον εφόσον μένει μόνος του. Όποιος, επομένως, δεν αγαπάει τη μοναξιά δεν αγαπάει την ελευθερία’ γιατί μόνον όταν είναι κανείς μόνος του είναι ελεύθερος.

Ένα κοπάδι σκαντζόχοιροι στριμώχνονταν μια κρύα χειμωνιάτικη ημέρα κοντά-κοντά για να προστατευτούν από την παγωνιά. Γρήγορα, ωστόσο, αισθάνθηκαν να τους τσιμπούν τα αγκάθια τους, και αυτό τους έκανε να απομακρυνθούν ξανά ο ένας από τον άλλο. Όποτε η ανάγκη της ζεστασιάς τους ξανάφερνε πιο σφιχτά πλάι-πλάι , επαναλαμβανόταν εκείνο το δεύτερο κακό, και έτσι παράδερναν ανάμεσα στις δύο δυσάρεστες καταστάσεις ώσπου τελικά βρήκαν μια μέση απόσταση που την άντεχαν καλύτερα. Έτσι σπρώχνει τους ανθρώπους η ανάγκη της κοινωνικότητας, βγαλμένη από το κενό και την μονοτονία του ίδιου του εαυτού τους, τον ένα κοντά στον άλλο, ωστόσο οι πολλές αντιπαθητικές ιδιότητες και οι ανυπόφορες αδυναμίες τους απομακρύνουν ξανά τον έναν από τον άλλον. Τελικά βρίσκουν μια μέση απόσταση, η οποία καθιστά εφικτή κάποια συνύπαρξη, και η απόσταση αυτή είναι, η ευγένεια και οι λεπτοί τρόποι. Σε όποιον δεν την τηρεί, του φωνάζουν στην Αγγλία :<Keep your distance!>{Κράτησε την απόσταση σου}. Σ’αυτήν, βέβαια την απόσταση η ανάγκη της αμοιβαίας ζεστασιάς ελάχιστα ικανοποιείται, από την άλλη όμως πλευρά δεν γίνονται έτσι αισθητά και τα τσιμπήματα από τα αγκάθια. Όποιος πάντως έχει άφθονη δική του εσωτερική θέρμη προτιμάει να μένει αποτραβηγμένος από την κοινωνία ώστε ούτε να ενοχλεί ούτε να ενοχλείται.

Σε μια συνολικότερη θεώρηση, διαπιστώνουμε ότι καθένας είναι κοινωνικός στον βαθμό που πνευματικά είναι φτωχός και γενικά ασήμαντος. Γιατί σ’αυτόν τον κόσμο δεν έχεις άλλη επιλογή παρά ανάμεσα στην μοναξιά και την ασημαντότητα.

Ο άνθρωπος είναι κατά βάση άγριο, απαίσιο θηρίο. Εμείς τον ξέρουμε μόνο στην κατάσταση του δαμασμού και της εξημέρωσης που ονομάζεται πολιτισμός’ για τούτο μας τρομάζουν τα ξεσπάσματα της φύσης του όταν τύχει να εκδηλωθούν. Όποτε όμως και όπου οι φραγμοί και οι αλυσίδες της ένομης τάξης πέφτουν και επικρατεί αναρχία, γίνεται αμέσως φανερό τι είναι ο άνθρωπος…

Όποιος είναι αδίστακτος στα μικρά πράγματα θα αποδειχτεί αχρείος στα μεγάλα. Άμα κανείς δεν προσέχει τις λεπτομέρειες ενός χαρακτήρα, θα φταίει μόνον ο ίδιος όταν έπειτα-προς μεγάλη του ζημία-τον γνωρίσει από τα κύρια γνωρίσματα. Με βάση αυτή την αρχή, πρέπει κανείς να διακόπτει αμέσως τη σχέση του, ακόμη και με θεωρούμενους καλούς φίλους, μόλις δώσουν έστω και ασήμαντα δείγματα μοχθηρού, κακού ή πρόστυχου χαρακτήρα, ώστε να αποφύγει έτσι την μεγάλη ατιμία που καιροφυλακτούν να του κάνουν με την πρώτη ευκαιρία. Πάντα πρέπει να συλλογίζεται κανείς: Καλύτερα μονάχος παρά με προδότες.

Όσο πιο σοβαρός είναι ένας άνθρωπος τόσο περισσότερο μπορεί να γελά με την καρδιά του.

Οι άνθρωποι καταβάλουν χιλιαπλάσια προσπάθεια για την απόκτηση πλούτου απ’όσο για την πνευματική μόρφωσή τους, ενώ είναι εντελώς βέβαιο πως αυτό το οποίο είμαστε συντείνει πολύ περισσότερο στην ευτυχία μας απ’όσο αυτό το οποίο έχουμε.

Κανένας δεν μπορεί να δει πιο πέρα από τον εαυτό του. Με αυτό θέλω να πω ότι, καθένας διακρίνει στον άλλον μόνον ότι είναι και ο ίδιος- γιατί μόνο με το μέτρο της δικής του πνευματικής ικανότητας μπορεί να αντιλαμβάνεται και να κατανοεί τον άλλον.

Η καλοσύνη της καρδιάς συνίσταται σε ένα βαθύ, καθολικό συναίσθημα συμπόνιας για οτιδήποτε έχει ζωή, πρωτίστως όμως για τον άνθρωπο: Γιατί όσο περισσότερη νοημοσύνη έχει ένα ον τόσο πιο εκτεθειμένο είναι στον πόνο.

Όπως οι δαυλοί και τα πυροτεχνήματα φαίνονται μπροστά στον ήλιο χλωμά και δεν διακρίνονται, έτσι και το πνεύμα, ακόμη και το μεγαλοφυές, και επίσης η ομορφιά, επισκιάζονται και σκοτεινιάζουν μπροστά στην καλοσύνη της καρδιάς. Όπου η καλοσύνη αυτή εκδηλώνεται σε υψηλό βαθμό, μπορεί τόσο πολύ να αναπληρώνει την έλλειψη εκείνων των πνευματικών ιδιοτήτων ώστε η επισήμανση της έλλειψής τους να αποτελεί ντροπή. Ακόμη και η πιο περιορισμένη διάνοια, ακόμη και η πιο χτυπητή δυσμορφία, μόλις γίνει φανερό ότι συνοδεύονται από ασυνήθιστα μεγάλη καλοσύνη αποκτούν κάτι σαν λάμψη, καταυγάζονται από μιαν άλλη, ανώτερη ομορφιά, καθώς μιλάει μεσ’ από αυτές μια σοφία που μπροστά της κάθε άλλη σοφία σιωπά. Γιατί η καλοσύνη της  καρδιάς είναι υπερβατική ιδιότητα, ανήκει σε μια τάξη πραγμάτων που υπερβαίνει αυτή τη ζωή και δεν μετριέται με καμιάν άλλη τελειότητα.

Μόνο το παρόν είναι αληθινό και πραγματικό Το παρόν είναι ο χρόνος με την πραγματική πληρότητα, και αποκλειστικά σ’αυτό ακουμπάει η ύπαρξη μας. Για τούτο θα έπρεπε να μας ήταν πάντοτε καλοδεχούμενο και κατά συνέπεια να απολαμβάναμε συνειδητά κάθε υποφερτή και απαλλαγμένη από αντιξοότητες ή πόνους ώρα, δηλαδή να μη την δηλητηριάζουμε δυσανασχετώντας για ελπίδες που δεν εκπληρώθηκαν ή ανησυχώντας για το μέλλον.

Είναι μεγάλη ανοησία,προκειμένου να κερδίσει κανείς προς τα έξω, να χάνει προς τα μέσα, προκειμένου δηλαδή να αποκτήσω αίγλη, κοινωνική θέση, πολυτέλεια, τίτλους, δόξα , να θυσιάζω έν όλο ή εν μέρει την ηρεμία, τη σχόλη και την ανεξαρτησία του.

Ας αποφύγει κανείς να χτίσει την ευτυχία του πάνω σε ένα πλατύ θεμέλιο από πολλές επιθυμίες, διότι αν η ευτυχία στηρίζεται σε τέτοιο θεμέλιο θα γκρεμιστεί ευκολότερα, αφού έτσι θα είναι πολύ περισσότερο εκτεθειμένη σε ατυχήματα- και αυτά δεν λείπουν.

Ο κόσμος στον οποίο καθένας ζει, εξαρτάται καταρχάς από την αντίληψη του καθενός, επομένως ρυθμίζεται ανάλογα με την διαφορετικότητα κάθε διάνοιας. Έτσι λοιπόν αποβαίνει φτωχός, ανούσιος και ρηχός ή πάλι πλούσιος, ενδιαφέρων και γεμάτος νόημα. Ενώ π.χ. κάποιος ζηλεύει τον άλλο για τις ενδιαφέρουσες εμπειρίες που δοκίμασε στη ζωή του, θα έκανε καλύτερα να τον ζήλευε για την πνευματική του ικανότητα, η οποία προσέδωσε σε εκείνες τις εμπειρίες τη σημαντικότητα που έχουν στις περιγραφές του. Γιατί το ίδιο γεγονός, το οποίο ένα ξύπνιο μυαλό το βρίσκει ως κάτι ενδιαφέρον, θα ήταν για ένα ρηχό, συνηθισμένο μυαλό απλώς ένα ανούσιο καθημερινό περιστατικό.

   

.