Friends with benefits

Ο ΦΩΤΗΣ ΚΑΙ ΕΓΩ

Χαχαχαχχα!!! Γελάω…. Γιατί αυτή η ιστορία είναι πολύ γλυκιά και αν και δεν ήμουν  ερωτευμένη νομίζω ότι πέρασα καλά με τον Φώτη,ανεξάρτητα αν μου έσπαγε λιγάκι τα νεύρα καμιά φορά. Λοιπόν! τον γνώρισα ….ή  μάλλον άκουσα για αυτόν,τυχαία μέσα σε μια παρέα από ένα φίλο του όταν ήμουν τα πρώτα χρόνια φοιτήτρια. Θεώρησα πως αφού είχα απογοητευτεί τόσο πολύ από τον Αλέξη και δεν υπήρχε καμιά ελπίδα μαζί του, έπρεπε να στρέψω την προσοχή μου αλλού. Και μετά….υπήρχε και κάτι ακόμα ποιο σοβαρό…. Είχα ανάγκη από έναν άντρα να με φιλήσει , να με αγκαλιάσει, να με χαιδέψει ……και τέλος να μου κάνει έρωτα . Λάθος λέξη! Γιατί έρωτας πραγματικός για να γίνει πρέπει να είσαι ερωτευμένος με αυτόν που ξαπλώνεις στο κρεβάτι και το ίδιο να νιώθει και ο άλλος για σένα.Και όχι να προσπαθείς να καλύψεις το κενό ή να πιστεύεις ότι θα ξεπεράσεις το κόλλημα βάζοντας κάποιον άλλον δίπλα σου. Εγώ όμως είχα πιάσει πάτο και έπρεπε κάτι να κάνω. Και στην τελική …δεν θα ήταν έρωτας θα ήταν έστω σεξ κάτι που μέχρι τότε δεν είχα κάνει άλλα το είχα ανάγκη.

Έτσι λοιπόν άκουσα για τον Φώτη και φυσικά….ρώτησα …και ..εγώ. Ο Φώτης ήταν χαμηλών τόνων , κλειστός , απόμακρος , ντροπαλός με τις γυναίκες και γλυκός στο πρόσωπο από μια φωτογραφία που μου έδειξαν και επίσης λίγο παράξενος και άπειρος στο σεξ όπως εγώ!

<<Τέλεια!!!>> είπα μέσα μου!Ακριβώς αυτό που ήθελα! Ένας άνδρας που είχαμε κάποια κοινά , που δεν θα τον φοβόμουνα , που θα μπορούσε να με καταλάβει και που θα μπορούσα εγώ να τον χειριστώ όπως θέλω. Και το κυριότερο, θα μπορούσε να περιμένει και να κάνει υπομονή σε θέματα σεξ, θα μπορούσε να με νιώσει με λίγα λόγια.

Πίστεψα ότι με τον Φώτη θα μπορούσα να ζήσω αυτό που ήθελα. Λάθος, γιατί δεν γίνονται έτσι τα πράγματα.

Παρόλα αυτά όμως βγήκαμε , γνωριστήκαμε , περάσαμε μια νύχτα ολόκληρη να μιλάμε (δηλαδή εγώ μιλούσα περισσότερο εκείνος με άκουγε και δεν βαριότανε από αυτό. Αντίθετα μου είπε ότι του άρεσε και τέλος κοιμηθήκαμε μαζί ) και έτσι τα φτιάξαμε.

Ήθέλα κάτι όμως που δεν μπορείς να το έχεις αν δεν υπάρχει έρωτας και πόσο μάλλον όταν και οι δύο είστε ερωτευμένοι με άλλους .Εγώ ήθελα να είμαι η προτεραιότητα του, να βλεπόμαστε πιο συχνά, να βγαίνουμε πιο πολύ, να περνάμε αρκετές ώρες μαζί, να με νοιάζεται. Όλα αυτά όμως για τον Φώτη δεν είχαν την ίδια σημασία που είχαν για μένα και η χιλιομετρική απόσταση που υπήρχε ανάμεσα μας λόγω το ότι σπούδαζε σε άλλη πόλη, το έκανε ακόμα πιο δύσκολο.

Έτσι πίστευα ότι είναι η σχέση έτσι την ήθελα και δεν φανταζόμουν ότι μπορεί να υπάρχουν και άλλου είδους σχέσεις. Έτσι πήγα εγώ εκεί που σπούδαζε αφού δεν μπορούσε να έρθει και πέρασα πολύ καλά, βγήκαμε με φίλους του, διασκεδάσαμε , ήπιαμε , κάναμε βόλτα και τέλος από το πολύ κρασί με κουβάλησε αγκαλιά σπίτι του και κοιμηθήκαμε μαζί.

Δεν συνεχίστηκαν έτσι τα πράγματα όμως , ο Φώτης ήταν πάντα κλειστός, απόμακρος , αδιαφορούσε , ερχόμουν σε δεύτερη μοίρα, τσακωνόμασταν,ώσπου στο τέλος η υποτιθέμενη σχέση έγινε κάτι άλλο.

Ολόκληρο τριήμερο σπίτι του. Πήγα,  γιατί δεν δέχτηκα ένα τέλος από το τηλέφωνο και γιατί το είχαμε κανονίσει.Τσακωθήκαμε.Θ ύμωσα. Δεν μιλιόμασταν.Έκεινος αδιαφορούσε.Έβγαινε με φίλους του. Εγώ έμενα σπίτι μόνη και κάπνιζα σαν φουγάρο.Κοιμόμασταν  χώρια.Αυτό και αν με θύμωνε, αλλά αφού είχαμε χωρίσει έπρεπε να κοιμόμαστε χώρια, μου είχε παραχωρήσει το κρεβάτι του και κοιμόταν στο καναπέ. Μέχρι που ένα βράδυ δεν άντεξε τον καναπέ και μου ζήτησε να κοιμηθούμε μαζί.Κουλουριάστηκα στην άκρη του κρεβατιού και προσπάθησα να μην με αγγίξει καθόλου, αλλά όσο τραβιόμουν στην άκρη τόσο πιο κοντά ερχόταν εκείνος και καταλαβαίνετε μετά τι έγινε. Αναμενόμενο και αναπόφευκτο, 20 χρονών ήμασταν , δεν έχει σημασία αν ήμασταν ερωτευμένοι ή όχι .Και εγώ το είχα πολύ ανάγκη, πρώτη φορά κάποιος με φιλούσε και με άγγιζε.Μετά από αυτό κάναμε μια συμφωνία , άλλωστε ήταν πολύ χαζό να παριστάνουμε τους ερωτευμένους ενώ δεν ήμασταν και εφόσον ύπηρχε και μια απόσταση μεταξύ μας, με ζόρισε λίγο να το χωνέψω αυτό, αλλά δεν κάναμε και κάτι κακό, εφόσον θα έμενε μεταξύ μας και θα τηρούσαμε και έναν όρο, ποτέ δεν θα βρισκόμασταν να βγούμε και να κάνουμε σεξ αν είχε είτε ο ένας είτε ο άλλος κάποια σχέση με άλλη κοπέλα εκείνος και εγώ με άλλον άντρα.

Έτσι βρισκόμασταν κατά διαστήματα σπίτι μου ή σπίτι του αλλά συνήθως σε μένα γιατί η καταγωγή του ήταν από την πόλη όπου σπούδαζα. Έτσι κάναμε σεξ και μιλούσαμε βράδια  ολόκληρα. Μιλούσαμε για διάφορα πράγματα , και για τα προσωπικά μας. Τον ένιωθα φίλο μου. Άλλωστε ο Φώτης δεν μου άφησε ποτέ το περιθώριο να νιώσω κάτι παραπάνω.Μιλούσαμε ,αλλά ψυχικά δεν ανοιγόμασταν και ιδιάιτερα για το πώς  νιώθει και αν νίωθει κάτι ο ένας για τον άλλον , δεν είχαμε ανοίξει ποτέ τον κόσμο μας ό ένας στον αλλό. Δεν ήξερα φίλους του εκτός από το παιδί από το οποίο είχα ακούσει για τον Φώτη και μας γνώρισε και ένα ακόμα φίλο του, ούτε εκείνος δεν  γνωρίζε φίλες μου. Βγαίναμε πάντα μόνο οι δυό μας αλλά σπάνια.

Τα χρόνια όμως πέρασαν.Εγώ τέλειωσα τις σπουδές μου και έπρεπε να φύγω. Και έτσι αποφάσισα ότι δεν ήθελα να ξαναδώ τον Φώτη, γιατί αυτό που γινόταν μεταξύ μας δεν μου έκανε καλό. Ψυχολογικά ήμουν  πιο χάλια από όταν τον γνώρισα.Ήμουν ακόμα ερωτευμένη με τον Αλέξη αλλά και πολύ πληγωμένη και κάποιες φορές ενώ έκανα σεξ με τον Φώτη , νόμιζα ότι στο πρόσωπο του έβλεπα τον Αλέξη και αυτό με έκανε να νιώθω ενοχές και μπερδεμένη.

Και έτσι συναντηθήκαμε μια τελευταία φορά και μετά χαθήκαμε για μερικά χρόνια. Δεν τον έψαξα, αλλά ούτε και εκείνος. Άλλωστε ο Φώτης πάντα δεν έμενε σταθερά σε ένα μέρος και η απόσταση υπήρχε πάντα μεταξύ μας. Ήταν όμως ένα παιδί που πάντα με τραβούσε, γιατί ήθελα πάντα να τον μάθω. Με εντυπωσίαζαν οι γνώσεις που είχε για πολλά θέματα , έκανα μαζί του και σοβαρές συζητήσεις και αυτό μου άρεσε.Πίστευα ότι ήταν ένας άντρας που σκεφτόταν πάρα πολύ σε σχέση με την πλειοψηφία των σημερινών αντρών.

Μετά από μερικά χρόνια ξαναβρεθήκαμε. Με βρήκε δηλαδή αυτός, αλλά σε κάποια φάση που δεν ήθελα να τον δω γιατί ήμουν με άλλον, άλλα αυτή η σχέση ήταν μικρή και άδοξη. Και έτσι όταν χώρισα άρχισα πάλι που και που να βρίσκομαι με τον Φώτη άλλα τα πράγματα είχαν αλλάξει πολύ και για τους δύο μας , το σεξ δεν ήταν το ίδιο με παλιότερα αλλά ούτε και εκείνος .

Ένιωθα μια έντονη θλίψη στα μάτια του. Παραμελούσε πολύ τον εαυτό του.Το σπίτι ούρλιαζε την μοναξιά που είχε μέσα του. Και εγώ φυσικά όπως όλες οι γυναίκες προσπαθούσα να το παίξω μαμά , και πιο πολύ ήθελα να μάθω , να μου πει ,να τον ακούσω, αλλά πως θα γινόταν αυτό ? πως θα τον ξεκλείδωνα? ο Φώτης πάντα το κλειδί το είχε καλά κριμένο και δεν μπορούσα να τον πιέσω. Με στεναχωρούσε να τον βλέπω έτσι αλλά δεν μπορούσα να κάνω κάτι. Δεν ήξερα πως θα μπορούσα να τον ξεκλειδώσω. Αλλά και αυτός είχε πάντα τον τρόπο να με εκνευρίζει και να με απομακρύνει.Πάντα ήταν κάφρος. Ούτε μέχρι το κτέλ έχει τύχει να μην με πάει, και ακόμα χειρότερα αρρώστησα και με άφησε μόνη μου για να πάει να παίξει χαρτιά.

Βέβαια ποτέ δεν του κράτησα κακία γιαυτά. Γιατί ποτέ δεν πίστεψα ότι ήταν τόσο γαϊδούρι . Απλά δεν μπορούσα  να καταλάβω.Έβλεπα μια θλίψη στα μάτια του .Μια μελαγχολία. Μου θύμιζε πολύ εμένα αλλά δεν ήξερα πώς να το αντιμετωπίσω.

Ένα πράγμα μου είχε επιβεβαιώσει πάντως μετά από τόσα χρόνια,ότι ήταν ο μόνος άντρας μέχρι τότε που δεν με είχε πληγώσει. Δεν με είχε κοροιδέψει και ο μόνος άντρας φίλος που είχα ποτέ. Μιλούσα μαζί του για οτιδήποτε και τον εμπιστευόμουν. Ο χρόνος έδειξε τελικά ότι ίσως και να υπάρχει φιλία αναμέσα σε μια γυναίκα με έναν άντρα ακόμα και αν κάνουν σεξ. Τα αισθήματα μας ποτέ δεν εξελήχθηκαν σε ερωτικά και τώρα πλέον το σεξ δεν υπάρχει καθόλου ανάμεσα μας.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ.Π.

Επιδράσεις της οικονομικής κρίσης στη σχέση των δύο φύλων

Γιατί υπάρχει δυσκολία στην δημιουργία σχέσεων και γιατί καταλήγουν να είναι σε μεγάλο ποσοστό σχέσεις «επιφανειακές»;

Βλέπουμε στις μέρες μας, κυρίως στην ηλικία όπου παλιότερα  ένα ζευγάρι θα συμβίωνε (μία σημαντική «εκπαίδευση για το ζευγάρι) ή θα παντρευόταν, ότι επικρατούν κατά βάση  «επιφανειακές» σχέσεις,  (με την έννοια του «βάθους» του ενδιαφέροντος για τον σύντροφο, το πόσο «μοιράζονται»  θέματα ή προβλήματα που  απασχολούν προσωπικά και τους δύο, ή «κρατούν μόνο για τον εαυτό τους» μέσα τους, ), οι οποίες όμως δεν «ικανοποιούν» ψυχικά το άτομο, όπως θα γινόταν σε μία  «βαθύτερη» σχέση.

Η οικονομική κρίση έχει επιφέρει μία σημαντική κοινωνική επίδραση. Οι άνθρωποι, καθώς βρίσκονται υπό την πίεση στρεσογόνων παραγόντων, αποφεύγουν τη συναναστροφή ακόμη και με φίλους τους με «προβλήματα», καθώς «δεν αντέχουν» να ακούσουν τα προβλήματα και άλλων, εκτός από τα δικά τους. Πρόκειται για μία «αυθόρμητη» αντίδραση του μυαλού, προκειμένου να αποφύγει την ψυχική φθορά, την «απώλεια» ψυχικού δυναμικού και την αρνητική συναισθηματική διάθεση.

Το μυαλό μας έχει την τάση να επιλέγει την «ευκολότερη» λύση, η οποία όμως μακροχρόνια δεν είναι η πιο «αποδοτική», από την σκοπιά της συναισθηματικής ικανοποίησης. Δεν είναι τυχαίο ότι αν τύχει ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας σε ένα φιλικό πρόσωπο, οι περισσότεροι άνθρωποι μειώνουν την συχνότητα της επαφής μαζί του. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι «κακοί» άνθρωποι. Αν τύχει όμως στο περιβάλλον τους και αναγκαστούν να εμπλακούν σε αυτό, η «τριβή» αυτή, τελικά τους κάνει πιο «δυνατούς ψυχικά». Γενικά αν δεν «αναγκαστούμε» να αντιμετωπίσουμε μια δύσκολη κατάσταση, τείνουμε να την αποφεύγουμε. Σήμεραλοιπόν, οι άνθρωποι έχουν απομονωθεί τόσο πολύ θεωρώντας  ότι θα αντιμετωπίσουν καλύτερα τα προβλήματά τους μόνοι τους. Είναι όμως πια τόσα πολλά, που μόνο μέσα σε μία ομάδα μπορεί να αντλήσει ψυχική δύναμη ένας άνθρωπος. Και το ζευγάρι είναι μία «μικρή ομάδα». Λένε για παράδειγμα «πώς να κάνω σχέση τώρα αφού δεν έχω δουλειά», παραβλέποντας ότι ο σύντροφος είναι κοντά μας στις δύσκολες στιγμές, και ότι μπορεί να βελτιώσει σε σημαντικό βαθμό την ψυχική μας διάθεση. Βεβαίως αυτό συχνά πρέπει να «μάθουμε» στον σύντροφο πως να μας βελτιώνει κυρίως την διάθεση και να μας την «χαλάει» λιγότερο. Αυτό δυστυχώς πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι θα το βρουν «έτοιμο» σε έναν σύντροφο», ενώ στην ουσία του το «μαθαίνουμε» και μας το «μαθαίνει».  Υπάρχει ένας φόβος ότι τα αρνητικά της  «σοβαρής» σε συναισθηματική δέσμευση σχέσης, είναι περισσότερα από τα θετικά της.

Επικρατεί δηλαδή η «φοβισμένη» άποψη ότι θα «επιβαρυνθούν» πολύ περισσότερο εάν «φορτωθούν» τα προβλήματα ενός συντρόφου  και υπάρχει μια απόσταση και απομόνωση του καθενός στα δικά του προβλήματα και ανησυχίες, αντί να υπάρχει επαφή και επικοινωνία. Έτσι πολλά άτομα από επιλογή βιώνουν την μοναξιά. «Μοναξιά» όμως μπορούμε να νιώθουμε ακόμη και μέσα  σε μία επιφανειακή σχέση (ή σε μία σχέση που αφήσαμε να εξελιχθεί σε επιφανειακή), η οποία μπορεί να γίνει με το κριτήριο «να μην υπάρχουν οικονομικά προβλήματα», το οποίο μπορεί να προτιμάται από την ψυχική επαφή και επικοινωνία. Πολλές γυναίκες στην ηλικία γύρω των τριάντα σήμερα, μπορεί να προτιμούν μία σχέση για την οποία δεν ενδιαφέρονται τόσο συναισθηματικά, προκειμένου να μην «επιβαρυνθούν» με τα θέματα του συντρόφου, απλά οι δύο σύντροφοι έχουν κοινές εξόδους και σεξουαλική ζωή. Η έλλειψη ικανοποίησης από αυτού του είδους σχέση είναι συχνά εμφανής. Ένας σύντροφος τον οποίο δεν θέλουμε να τον δούμε όταν «ξυπνάμε» το πρωί, δεν μας λείπει μέσα στην διάρκεια της ημέρας πολύ, τι ψυχική ικανοποίηση να μας προσφέρει;

Εκτός αυτού υπάρχει και η έννοια του «να βρω τον/την τέλειο/τέλεια» με αποτέλεσμα αρκετές ή και αρκετοί, να μην προχωράνε σε μόνιμες σχέσεις μέχρι να βρούνε «έτοιμο» αυτό που νομίζουν ότι τους ταιριάζει. Ουσιαστικά όμως το «τέλειο» φτιάχνεται μέσα από την «γνωριμία» και «ταίριασμα» δύο εαυτών, δεν υπάρχει «έτοιμο» στην φύση. Είμαστε «συμβατοί» όχι με έναν και μοναδικό, αλλά με χίλιους πιθανούς συντρόφους, σίγουρα όχι με όλους. Το ταίριασμα γίνεται αφού ξεκινήσει η σχέση, η οποία ξεκινάει από μια έλξη που νιώθουμε για τον άλλον και στην συνέχεια γίνονται «αμοιβαία ταιριάσματα» των δύο προσωπικοτήτων. Η ποιότητα της επικοινωνίας που θα προκύψει, καθορίζει την μακροβιότητα μιας σχέσης, όταν οι χημικές ουσίες που εκκρίνονται όταν είμαστε ερωτευμένοι και το πάθος, αρχίσουν να «μειώνονται».

Πως νιώθει σήμερα ο άντρας με την οικονομική ισχυροποίηση της γυναίκας, η εργασία της γυναίκας επηρεάζει «αρνητικά» την σχέση του ζευγαριού;

Παραδοσιακά ο άντρας είχε τον μεγαλύτερο ρόλο όσον αφορά το εισόδημα, ενώ τώρα πια και η γυναίκα συμβάλλει σημαντικά στον οικονομικό τομέα. Είναι πια οικονομικά ισχυρή και εκπέμπει έναν δυναμισμό που έχει φοβίσει τον άντρα. Ειδικά σήμερα στην εποχή της οικονομικής κρίσης η μείωση της οικονομικής δύναμης του άντρα προκαλεί μια κοινωνική επίδραση στην σχέση των δυο φύλων. Η οικονομική του δύναμη μειώνεται «ανατρέποντας» τα μέχρι τώρα δεδομένα στους ρόλους πριν ή και μέσα σε μια σχέση. Έτσι, για παράδειγμα ένας οικονομικά αδύναμος πιθανόν έχει λιγότερο θάρρος να προσεγγίσει μια γυναίκα.

Η σύγχρονη γυναίκα πρέπει να ανταπεξέλθει καθημερινά στον ρόλο της μητέρας, της συζύγου, της νοικοκυράς  και της εργαζόμενης. Εργάζεται πολλές ώρες και δεν μπορεί να αφιερώσει πολύ χρόνο στον σύντροφο της επειδή κουράζεται σωματικά και βεβαίως έτσι επηρεάζεται αρνητικά η συναισθηματική διάθεση και επόμενα και η σεξουαλική. Πρόκειται για έναν σημαντικό εχθρό της «σοβαρής» σχέσης μαζί με την ρουτίνα της καθημερινότητας. Ο άντρας έχοντας λιγότερους ρόλους μπορεί να αισθάνεται «παραμελημένος», καθώς η προσοχή της γυναίκας εστιάζεται κυρίως στο παιδί (αν υπάρχει),στην εργασία της και στην φροντίδα του σπιτιού, με αποτέλεσμα να αμελείται ο προσωπικός τους χρόνος, να είναι ελάχιστος, και να μην διασκεδάζουν μαζί. Η φθορά που επέρχεται έτσι είναι ισχυρότατη και το δυστυχές είναι ότι δεν συνειδητοποιείται, στο κυνήγι της επιβίωσης. Τελικά τα χρήματα που προκύπτουν από τις λίγες παραπάνω ώρες εργασίας αναρωτιέται κανείς αν μπορούν να «αντισταθμίσουν» το «τέλος» του ζευγαριού το οποίο συμβαίνει. Ο άνδρας, συχνά από «αδυναμία συναισθηματικής έκφρασης» λόγω ανατροφής σύμφωνα με κάποια πρότυπα, δεν εκφράζει την ανάγκη του αυτή στην γυναίκα. Αντιθέτως συνήθως απομονώνεται ή εκφράζεται πιο εύκολα σε φίλους του. Ένα ζευγάρι στο οποίο ο καθένας κρατά φόβους, σκέψεις, στον εαυτό του, σταδιακά κινδυνεύει από την αποξένωση. Το ζευγάρι μπορεί να φτάσει να μοιάζει με μία «εταιρεία» η οποία κάνει απλά λογιστική στα έσοδα και τα έξοδα της.

Πως επηρεάζει η οικονομική κρίση την σχέση των δύο φύλων;

Το ζευγάρι σήμερα δοκιμάζεται από την οικονομική κρίση. Αρχίζει αναγκαστικά να κάνει κάποιες οικονομίες ή περιορίζει κάποια έξοδα και παραμένει πολλές ώρες στο σπίτι. Το αποτέλεσμα είναι η σχέση να φθείρεται καθημερινά από την ρουτίνα και καμιά φορά και γκρίνια, που προκαλείται από το οικονομικό πρόβλημα. Το ζευγάρι πρέπει να βρει κάποιες τεχνικές ώστε να προστατευτεί από την ψυχική φθορά της ρουτίνας για παράδειγμα,  επιβάλλεται να εξοικονομήσει κάποια χρήματα απλά για ένα καφέ, ένα ποτό, ακόμη και αν χρειάζεται να αναβάλλει κάποιο έξοδο. Πίσω από αυτή την φαινομενικά απλή «κίνηση», «κρύβεται» κάτι σημαντικότερο. Δείχνουμε στον σύντροφό μας ότι δεν τον έχουμε «δεδομένο», και το σημαντικότερο όλων, δεν κάνουμε μόνο δυσάρεστα πράγματα μαζί του όπως το να υπολογίζουμε την πληρωμή λογαριασμών, τα οποία φέρνουν μία τεράστια φθορά στην σχέση.

Ένα άλλο πρόβλημα της οικονομικής κρίσης είναι η ανεργία. Η κοινωνία μας έχει περάσει λανθασμένα το μήνυμα ότι η εργασία σχετίζεται με την αξία του ατόμου, δηλαδή αν δεν δουλεύεις δεν αξίζεις. Σήμερα το άτομο ντρέπεται που είναι άνεργο, ακόμη και αν έχει χρήματα. Νιώθει ότι δεν προσφέρει στην οικογένεια και βιώνει άγχος και μελαγχολία. Ό άντρας που χάνει την δουλειά του ή που μειώνεται το εισόδημα του, νιώθει  μειονεκτικά απέναντι στην γυναίκα γιατί έχει βασίσει την αυτοπεποίθησή του στην δουλειά του. Έχει τεράστια σημασία η στήριξη της γυναίκας στον σύντροφό της, καθώς και η ίδια δεν έχει ξαναβιώσει στην εποχή μας τους άνδρες σε τέτοια ψυχολογική πίεση. Στο φλερτ, ο άνεργος  άνδρας μπορεί να νιώθει αποκομμένος από το κοινωνικό σύνολο, να «φοβάται» την γυναίκα επειδή δεν είναι οικονομικά ισχυρός,  ακόμη και να αποφεύγει να φλερτάρει για να μην βιώσει την απόρριψη, εξαιτίας της οικονομικής του κατάστασης.

Με ποια κριτήρια γίνεται η επιλογή του συντρόφου;

Η επιλογή του συντρόφου είναι κυρίως θέμα της γυναίκας, μιας και είναι αυτή που θα διαλέξει από τα υποψήφιους «κυνηγούς-θηράματα» κάποιον συγκεκριμένο, και από αυτή κρίνεται το αν θα τον αφήσει να «προχωρήσει» ή όχι. Η φύση έχει δώσει κάποια γενετική προδιάθεση με σκοπό την διαιώνιση του είδους. Ο άντρας από την φύση του  έλκεται από μια γυναίκα, αρχικά, από τα εξωτερικά της χαρακτηριστικά, όπως οι καμπύλες, οι οποίες δίνουν το μήνυμα στον αντρικό εγκέφαλο ότι η συγκεκριμένη γυναίκα είναι αναπαραγωγικά ώριμη. Βεβαίως μια έλξη μπορεί να προκύψει και από την ψυχική επαφή, την γοητεία ή τον λόγο, πχ λόγω συνύπαρξης σε επαγγελματικό χώρο . Η γυναίκα , καθώς φέρνει στο κόσμο παιδιά, η φύση την έχει προικίσει να έχει ως πρωτεύων κριτήριο την προστασία των «μελλοντικών» παιδιών της.

Τι προτείνετε σε μια γυναίκα ώστε να «ξαναγεννηθεί» το φλερτ μεταξύ των δύο φύλων;

Καταρχήν, έχει μειωθεί το φλερτ των δύο φύλων, κυρίως λόγω του «φόβου» που δείχνει να νιώθει το ανδρικό φύλο στις ηλικίες γύρω των τριάντα και κάτι. Η γυναίκα πρέπει να πάρει τα ηνία στο φλερτ και να δείξει στον άντρα ότι την ελκύει. Δεν πρέπει να ντραπεί να «ζητήσει τον αναπτήρα» από έναν άντρα, με αυτό τον τρόπο δίνει την αφορμή για κουβέντα και δημιουργείται η δυνατότητα μιας γνωριμίας. Στην Ελλάδα η γυναίκα φοβάται να κάνει ένα πιο «έντονο» πρώτο βήμα γιατί τυραννιέται  από το σύνδρομο μην «φανεί εύκολη». Στην χώρα μας τα δύο φύλα λειτουργούν πιο παραδοσιακά.  Η γυναίκα προσποιείται ότι δεν είναι έμπειρη σεξουαλικά και ότι είναι «άβγαλτη» για να ικανοποιήσει έτσι τον άντρα. Αυτό ουσιαστικά είναι ένα παιχνίδι που «παίζεται». Η γυναίκα δεν πρέπει να νιώθει ντροπή που γίνεται πιο διεκδικητική, γιατί αυτό στα μάτια του σωστού άντρα δεν θα την μειώσει. Πιστεύω ότι θα πάμε αναπόφευκτα σε αυτό, γιατί οι γυναίκες είναι απογοητευμένες και νιώθουν άβολα με τον «δισταγμό» των αντρών.

Το διαδίκτυο αποτελεί έναν σύγχρονο τρόπο επικοινωνίας, ποια είναι η γνώμη σας;

Πριν ακόμη η οικονομική κρίση να ενταθεί, το διαδικτυακό φλερτ «διευκόλυνε» τους ανθρώπους να φλερτάρουν χωρίς καν να βγαίνουν έξω από το σπίτι τους. Σήμερα, λόγω της οικονομικής δυσχέρειας τα δύο φύλα έχουν μειώσει τις εξόδους τους και δίνεται ακόμη μικρότερη ευκαιρία για φλερτ με πραγματική ανθρώπινη επαφή. Εδώ έρχεται να καλύψει αυτό το κενό το διαδίκτυο, το οποίο όμως αποτελεί ένα επίπεδο μέσο. Από την μία διευκολύνει την επικοινωνία ακόμη και με «αγνώστους», από την άλλη όμως, όταν «μιλάμε γραπτά» με τόσους πολλούς, «ξεχνάμε» ότι πίσω από ένα εικονίδιο στον υπολογιστή, υπάρχει ένας άνθρωπος.Πόσο μάλλον όταν η επικοινωνία αυτή γίνεται με χίλιους «ηλεκτρονικούς» ανθρώπους. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι ο γραπτός λόγος αποτελεί επικοινωνία. Ο άνθρωπος όμως μόνο όταν βρίσκεται ανάμεσα σε κόσμο, όπου υπάρχει ο προφορικός λόγος βιώνει πραγματικά την ανθρώπινη επαφή και την ανάλογη ψυχική ικανοποίηση. Οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης «ισοπεδώνουν» το φλερτ και ενισχύουν την απομόνωση. Τώρα πλέον βρισκόμαστε σε μία νέα φάση, όπου οι άνθρωποι διατηρούν «κλειδωμένα» τα ηλεκτρονικά προφίλ τους, διατηρώντας έναν μικρό κύκλο γνωστών και μόνο. Επομένως ακόμη και αυτή η «χρησιμότητα» που είχαν φέρει στην γνωριμία με έναν άγνωστο, τείνει να μειωθεί..  Τα άτομα λόγω οικονομίας μένουν κλεισμένα στους τέσσερις τοίχους, μπροστά σ’ ένα κουτί πληκτρολογώντας και όχι μιλώντας.   Το άτομο κάνει μια επιλογή χωρίς να το καταλάβει, έχει διευκολυνθεί από την ύπαρξη ενός τεχνητού μέσου και διαλέγει ασυνείδητα την «εύκολη λύση», δηλαδή να μείνει στο σπίτι από το να βγει με φίλους. Το πρόβλημα μεγεθύνεται σε  άτομα πιο επιρρεπή π.χ με φοβίες και άγχος, όπου θα «κολλήσουν» περισσότερο στο διαδίκτυο και δεν θα μπουν στην διαδικασία να επισκεφτούν έναν ειδικό.

Θα προτείνατε σε άτομα που επιθυμούν έναν σύντροφο να τον αναζητήσουν σε ιστοσελίδες γνωριμιών;

Είναι προτιμότερο να προσπαθήσουν να αυξήσουν τον κύκλο των γνωριμιών τους στην «πραγματική ζωή». Αν αυτό είναι δύσκολο, αξίζει να το συζητήσουν με έναν ψυχολόγο «τι τους δυσκολεύει» στην πραγματική ζωή, χωρίς να θεωρούν ότι αυτό σημαίνει ότι έχουν κάποιο «πρόβλημα» το οποίο δεν λύνεται. Σε πολλές περιπτώσεις ανθρώπων, συνήθως υπάρχουν άλλα θέματα που τους εμποδίζουν να κάνουν μία γνωριμία π.χ έλλειψη θάρρους, άγχος, ντροπή, μικρός κοινωνικός κύκλος, πολλές ώρες εργασίας,. Επίσης πολλοί άνθρωποι αντί να διερευνήσουν και να ξεπεράσουν τα θέματα αυτά με την καθοδήγηση ενός ειδικού, ασυνείδητα επιλέγουν την εύκολη λύση του διαδικτύου. Έτσι, χωρίς να το γνωρίζουν, μπορεί να» βλάψουν» τον εαυτό τους, καθώς δεν αντιμετωπίσουν ουσιαστικά το θέμα, αλλά «χρησιμοποιούν» ως «ψυχολόγο» (έναν άνθρωπο μη ειδικό), το άτομο με το οποίο μιλούν μέσω διαδικτύου.  Όταν δεν νιώθουμε «καλά» όσον αφορά την ψυχική μας διάθεση, και μας απασχολεί κάτι, «αξίζει» να το διερευνήσουμε και να μην πηγαίνουμε κατευθείαν στην πιο εύκολη λύση, όπως την «παρηγοριά επικοινωνίας»  από το διαδίκτυο. Οι άνθρωποι όπως είπαμε «ξεχνούν» λόγω του μέσου, χωρίς να φταίνε, ότι μιλούν με ανθρώπους, και συμπεριφέρονται πιο «ψυχρά». Πολλοί άνθρωποι «δένονται» συναισθηματικά με έναν άγνωστο, καθώς είναι ανθρώπινο να «επενδύσουμε» συναισθηματικά με κάποιον που επικοινωνούμε. Βεβαίως η επικοινωνία αυτή επιφέρει μία «εξιδανίκευση» του ατόμου με το οποίο «μιλάμε», καθώς «δενόμαστε» σε έναν βαθμό με αυτό που εμείς ουσιαστικά «έχουμε ανάγκη», αυτό που προβάλλουμε και «θέλουμε να δούμε» στον άλλον, «παραβλέποντας» ασυνείδητα κάποια αρνητικά σημάδια, τα οποία το μυαλό μας «δεν θέλει να δει», όπως μπορεί να συμβεί (σε μικρότερο βαθμό όμως) στην πραγματική ανθρώπινη επαφή. Όχι ότι αυτό δεν συμβαίνει, σε μικρότερο βαθμό στην πραγματική ζωή. Προβάλλουμε δηλαδή στο άλλο άτομο, ειδικά όταν είμαστε ερωτευμένοι, αυτό που εμείς θέλουμε να «δούμε». Πχ ότι ένας άνδρας είναι στοργικός, ενώ το συγκεκριμένο άτομο δεν είναι. Αυτό μπορεί να απογοητεύσει πολύ έναν άνθρωπο, ακόμη και μέσω διαδικτύου.

Δεν είναι παράξενο λοιπόν ότι μπορεί να νιώσει ο κάθε άνθρωπος ακόμη και μελαγχολική διάθεση, έντονο άγχος κλπ,  λόγω της «έκβασης» μιας διαδικτυακής γνωριμίας αλλά και λόγω της συνήθειας αυτού του τρόπου επικοινωνίας. Σε τέτοιες περιπτώσεις το διαδίκτυο μπορεί να «επιβαρύνει» την ψυχική μας διάθεση και είναι χρήσιμο να μιλήσει ο άνθρωπος που παρατηρεί κάτι τέτοιο με έναν ειδικό, χωρίς να θεωρεί προς θεού ότι ο εαυτός του  «νοσεί ψυχικά».

Πηγή:http://www.nvakondios.gr/articles-posts/epidraseis-oikonokikis-krisis-sti-sxesi

Ο ΑΛΕΞΗΣ ΚΑΙ ΕΓΩ.

Το σχολείο τέλειωσε το κοριτσάκι ενηλικιώθηκε . Οι άνθρωποι του περιβάλλοντος του κατάφεραν να το πείσουν ότι έπρεπε να αλλάξει να χάσει κιλά γιατί είχε όμορφο πρόσωπο. Έτσι λοιπόν και εκείνο άρχισε να βλέπει τον εαυτό του με άλλο μάτι, άρχισε να πιστεύει και εκείνο ότι έπρεπε να αλλάξει και ότι μπορούσε να αλλάξει πράγμα που μέχρι τότε δεν το πίστευε, αντίθετα θεωρούσε ότι ο εσωτερικός του κόσμος ήταν ποιο σημαντικός και μετρούσε περισσότερο από ότι η εμφάνιση του για την οποία μέχρι τότε δεν έδινε καθόλου σημασία, αν και δεν του άρεσε καθόλου που ήταν χοντρούλη , που φορούσε συνέχεια μαύρες φόρμες και γιαλάκια .Έτσι λοιπόν άρχισε να κάνει δίαιτα , άλλαξε τα μαλλιά του , άλλαξε τα γιαλάκια του, άρχησε να φοράει ρούχα που μέχρι τότε δεν μπορούσε να βάλει και άρχησε να βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη και να του αρέσει ο εαυτός του , να τον αγαπάει περισσότερο και να τον περιποιείται, το ηθικό του ανέβηκε και οι μαύρες σκέψεις που έκανε παλιότερα θάφτηκαν μέσα στο υποσυνείδητο του όπως και το αγοράκι που το είχε πληγώσει ξεχάστηκε , το μόνο που ήθελε ήταν να μην σκέφτεται άσχημα πράγματα να μην αναλύει τις σκέψεις του τόσο πολύ και να φύγει μακριά για να αρχίσει πάλι από την αρχή και εκεί που θα πήγαινε να περνούσε μόνο καλά.

Ο καιρός πέρασε και ήρθε η μέρα που θα πήγαινε να σπουδάσει. Του άρεσε που θα έμενε μόνο του, θα είχε το δικό του σπίτι και θα ήταν ανεξάρτητο αυτό το ήθελε πολύ αλλά δεν είχε πετύχει να σπουδάσει αυτό που ήθελε , βέβαια αυτό δεν το έδωσε τόσο μεγάλη σημασία γιατί η επιθυμία του να φύγει ήταν μεγαλύτερη και η επιλογή το να δώσει για δεύτερη φορά πανελλάδικές δεν υπήρχε γιαυτό. Πήγε λοιπόν να σπουδάσει αυτό που του έλαχε γιατί ως γνωστόν για όλους οι πανελλαδικές ήταν λαχείο και λίγοι ήταν αυτοί που κατάφεραν να περάσουν σε αυτό που επιθυμούσαν.

Στην αρχή του φάνηκαν όλα βουνό αλλά παρόλο που η ιδέα του άγνωστου το φόβιζε  ταυτόχρονα του άρεσε και ας πήγαινε σε ένα περιβάλλον που δεν γνώριζε κανέναν και που το αντικείμενο της σχολής και τα μαθήματα δεν ήταν ότι εύκολο γιαυτό.

Στην αρχή η μοναξιά του σπιτιού που δεν είχε καμία άλλη ανθρώπινη παρουσία το φόβιζε το έκανε να νιώθει άβολα σιγά σιγά άρχισε να συνηθίζει , άρχισε να γνωρίζει καινούργιο κόσμο και να περνάει καλά με τους συμφοιτητές του, να βγαίνει έξω να πηγαίνει σε άλλα σπίτια , να μαθαίνει τα μαγαζιά και τα φοιτητικά στέκια της πόλης  από τα παιδιά των μεγαλύτερων εξαμήνων , έτσι γνώρισε και τον Αλέξη με την παρέα του.

Η αίθουσα με τους υπολογιστές στην σχολή ήταν ένας χώρος που πηγαίνανε τα παιδια  και για να ασχοληθούνε με κάτι που αφορούσε κάποιο μάθημα αλλά και για να ψυχαγωγηθούν στο διαδίκτυο ή και πολλές φορές απλά για να κάνουν κουβέντα , έτσι τυχαία λοιπόν τον γνώρισε μαζί με τον φίλο του τον Άρη, οι δυο τους παίζανε ένα παιχνίδι γνώσεων στο ιντερνέτ και είχαν μαζευτεί και άλλα παιδιά από πάνω τους και έτσι του κίνησαν την περιέργεια να παίξει , άλλωστε ήξερε πάρα πολύ καλά τις απαντήσεις στις ερωτήσεις ιστορίας , ένα γιατί του άρεσε πολύ η ιστορία καθώς ήταν από τα αγαπημένα του μαθήματα και ένα γιατί τα είχε πρόσφατα, έτσι ξεκίνησε μια κουβέντα με τις γνωστές ερωτήσεις ( πως σε λένε , τι κατεύθυνση ήσουν στο σχολείο, από πού είσαι κτλ.)(δεν φαντάστηκε ποτέ ότι το παιδί που γνώρισε στην αίθουσα τον υπολογιστών θα στιγμάτιζε τόσο πολύ την ήδη πληγωμένη καρδιά του και το όνομα του δεν θα το ξεχνούσε ποτέ).

Οι γνωριμίες συνεχίστηκαν, του γνώρισε και τα άλλα παιδιά της παρέας καθώς και τον φίλο του τον Άρη και εκείνο τη φίλη που έκανε παρέα  Εκείνοι του πρότειναν μαζί με την φίλη του να βγούνε κάποιο βράδυ για να γνωρίσουν τα κλαμπ της πόλης και την νυχτερινή ζωή. Έτσι ένα βράδυ βγήκανε όλοι μαζί , το κοριτσάκι ήταν χαρούμενο ένιωθε όμορφα ότι φορούσε του πήγαινε , περνούσε καλά και κυρίως γελούσε , γελούσε πολύ και τα δύο αυτά αγόρια ,ο Αλέξης και ο Άρης το έκαναν να νιώθει όμορφα με τα αστεία και τα πειράγματα τους , μιλούσανε, κάνανε πλάκα και χορεύανε πολύ, εκείνο το βράδυ πέρασε τέλεια, ανέβηκε σε τραπέζια, ήπιε και πρώτη φορά μετά από χρόνια ήπιε για να περάσει καλά και όχι γιατί ήταν στενοχωρημένο, ένιωθε σαν να είχε διαγραφεί όλο το παρελθόν του και όλοι οι φόβοι και οι ανασφάλειες του.

 Η ανάγκη όμως που ένιωθε για ένα αγόρι που θα μπορούσε να του πει τα πάντα και που θα το αγαπούσε όσο κανείς, ήταν πάντα εκεί δεν έφευγε, τώρα είχε αλλάξει δεν ήταν το χοντρό κοριτσάκι με τα γιαλάκια , είχε ωραίο σώμα , ωραίο πρόσωπο, θα μπορούσε να το προσέξει κάποιο αγόρι, θα μπορούσε να έχει ένα αγόρι που του άρεσε. Έτσι του άρεσε ο Άρης, ήταν ωραίος και υπήρχε ένα ενδιαφέρον , αφού κάνανε αρκετή πλάκα , το ίδιο συνέβαινε και με τον Αλέξη αλλά ο Αλέξης είχε κοπέλα και δεν ήταν διατεθειμένο να πληγωθεί όπως την πρώτη φορά.. Τα πράγματα όμως μπερδεύτηκαν, το κοριτσάκι δεν ήθελε να πει τίποτα σε κανέναν αλλά ο αυθορμητισμός του και η παρορμητικότητα του το πρόδωσαν και έτσι ο Αλέξης κατάλαβε το ενδιαφέρον του για τον φίλο του και άρχισε να του μιλάει, να το συμβουλεύει , εκείνο καθώς φοβόταν γιατί όσο και να είχε βάλει στο ντουλάπι το παρελθόν του και να είχε ξεχάσει το αγοράκι του σχολείου, είχε πληγωθεί , και φοβόταν να ξαναπληγωθεί αλλά προσπαθούσε να διώξει πάντα τις αρνητικές σκέψεις και να σκέφτεται αισιόδοξα. Ο Αλέξης δεν κατάλαβε ποτέ γιατί, αλλά κέρδισε την εμπιστοσύνη του κάνανε παρέα, μιλούσανε με πρόσχημα πάντα τον Άρη και πως θα έπρεπε να τον προσεγγίσει αφού του άρεσε, ο καιρός όμως περνούσε και εκείνο μιλούσε πλέον μόνο με τον Αλέξη και καθόλου με τον Άρη , εκείνος είχε τραβηχτεί στην άκρη και έκανε παρέα με άλλη κοπέλα . Του άρεσε όμως να μιλάει με τον Αλέξη πάρα πολύ είχαν πάντα μια ωραία κόντρα στις κουβέντες τους που ήταν σαν ένα γλυκό παιχνίδι και αυτό του άρεσε υπήρχε ένα ενδιαφέρον . Ήταν τόσο γλυκό αυτό που συνέβαινε με τον Αλέξη και το έκανε να νιώθει τόσο ευτυχισμένο που δεν καταλάβαινε καθόλου τι του συμβαίνει μόνο ένιωθε όμορφα και η καρδία του ήταν ικανοποιημένη , δεν σκεφτόταν τίποτα , ήταν σε ένα ροζ συννεφάκι. Το μυαλό του σκεφτόταν μόνο το προφανές και το προφανές ήταν ότι του άρεσε ο Άρης , στον οποίο είχε στείλει μήνυμα και του το είπε ότι του αρέσει αλλά δεν πήρε ποτέ απάντηση από τον ίδιο και την περίμενε από τον Αλέξη εφόσον μιλούσε μαζί του γιαυτόν και εφόσον ο Αλέξης είχε γίνει κάτι σαν μεσολαβητής. Ο καιρός όμως περνούσε και καθώς το κοριτσάκι περίμενε μια απάντηση αυτή δεν ερχόταν και αυτό φοβότανε ότι πάλι ένα αγοράκι του κάνει πλάκα και το κοροϊδεύει. Οι φίλες του του λέγανε ότι ο Αλέξης το κοροιδεύει και επίσης του λέγανε ότι είναι ερωτευμένο με τον Αλέξη, εκείνο φοβότανε και επέμενε πως δεν είναι ερωτευμένο και πως ο Αλέξης δεν θα γυρνούσε να το κοιτάξει ποτέ γιατί είχε κοπέλα και τελικά από τον φόβο του πίστεψε ότι το κοροϊδεύει και αφού είχε περάσει και τόσος καιρός και δεν είχε πάρει απάντηση, είχαν δίκιο οι φίλες του. Έτσι μέσα στο μπερδεμένο του μυαλό έμεινε μόνο ότι το κορόιδευαν για άλλη μια φορά και γιατί όχι , είχε συμβεί και άλλη φορά.

Άρχισε να κλαίει , ένιωθε προδομένο και πολύ πληγωμένο , για άλλη μια φορά ένιωθε χαζή , την είχε πατήσει ξανά και αυτό πονούσε πολύ , το μιαλουδάκι του θόλωσε , δεν ήξερε τι να κάνει ,βαρούσε τα μαξιλάρια στον τοίχο, αυτή την φορά όμως δεν μπορούσε να κάνει πως δεν ακούει όπως όταν ήταν μικρό, δεν μπορούσε να μην μιλάει όπως όταν του λέγανε στο σχολείο διάφορα και το πειράζανε, δεν μπορούσε να κάτσει στο σπίτι και απλά να κλαίει μέχρι να περάσει , να κλαίει κρυφά χωρίς να το δει κανείς , δεν είχε την δύναμη αλλιώς θα προσπαθούσε να κάνει κακό στον εαυτό του όπως παλιότερα.. Έτσι  αποφάσισε να πάει να τον βρεί  στην φοιτητική λέσχη, χωρίς να μπορεί να σταματήσει τα δάκρυα του και να του ρίξει ένα ποτήρι νερό στα μούτρα μπροστά σε όλους , όπως του είχε υποσχεθεί σε μια από τις κόντρες τους , λέγοντας του πως αν το κορόιδευε θα του έριχνε ένα ποτήρι νερό στα μούτρα, και έτσι του έκανε και έφυγε με δάκρυα στα μάτια και χωρίς να μπορεί να τα σταματήσει για τρεις μέρες και νύχτες , έκλαιγε συνέχεια και δεν είχε όρεξη ούτε να φάει, για τίποτα , είχε εξαντληθεί και απλά περπατούσε χωρίς να νιώθει τίποτα και ούτε μπορούσε να σκεφτεί τίποτα.. Εκείνος όταν του έριξε το ποτήρι με το νερό δεν αντέδρασε καθόλου , όσες φορές συναντήθηκαν τις επόμενες μέρες ήταν και οι δύο σε άσχημη κατάσταση , τουλάχιστον στα μάτια του φαινόταν ότι και αυτός είχε στεναχωρηθεί πολύ γιαυτό που είχε συμβεί μεταξύ τους. Αυτή η ιστορία είναι μεγάλη ο Αλέξης ήταν πολύ σημαντικός άντρας στη ζωή μου γιαυτό θα σας πω την συνέχεια κάποια άλλη στιγμη.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ.Π

ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΚΑΙ ΕΓΩ ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ Η ΛΙΖΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ

Θέλω να σας πω μια ιστορία για ένα κοριτσάκι που από μικρή ηλικία τα αγοράκια το κορόιδευαν και ποτέ δεν το έπαιρναν στα σοβαρά αλλά οι σκέψεις είναι τόσες πολλές που κάνουν πάρτι μέσα στο μυαλό , χοροπηδάνε σαν διαβολάκια και δεν το αφήνουν να συγκεντρωθεί . Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ας πούμε λίγα πράγματα για το κοριτσάκι . Λοιπόν αυτό το κοριτσάκι ήταν ένα στρουμπουλό και κλειστό παιδάκι που του λέγανε πάντα ότι μεγάλωσε και πρέπει να φέρεται όπως οι μεγάλοι και να είναι σοβαρό έτσι όταν τα αγοράκια στο σχολείο το πειράζανε και το κορόιδευαν γιατί ήταν χοντρό, αλλά του άρεσε να διαβάζει και να είναι υπόδειγμα μαθητή εκείνο έκλεγε κρυφά αλλά ποτέ δεν τσακώνονταν με τα αγοράκια απλά έκανε πως δεν τα ακούει. Το κοριτσάκι όσο μεγάλωνε γινότανε ποιο εσωστρεφή και φοβότανε περισσότερο τα άλλα παιδιά, όταν έγινε 14 χρονών κάπου εκεί στο γυμνάσιο, δεν φτάνει που ήτανε χοντρούλη, που του άρεσε τόσο πολύ το φαγητό και τα γλυκά έβαλε και γυαλάκια . Μέχρι τα 14 χρόνια του δεν είχε σκεφτεί ποτέ την λέξη ΕΡΩΤΑΣ  δεν ήξερε τι σημαίνει αντίθετα όμως έψαχνε απεγνωσμένα να βρει τον εαυτό του και γιατί οι άλλοι το κορόιδευαν , γιατί δεν μπορούσε να κάνει παρέα με όλα τα παιδάκια και γιατί ένιωθε τόσο διαφορετικό από τα άλλα , γιατί δεν μπορούσε να κάνει σκανταλιές και γιατί αγαπούσε μόνο τα σχολικά του βιβλία και έκανε παρέα μόνο με κάνα δυο άτομα , γιατί ένιωθε ότι δεν ανήκει πουθενά και ότι τα άλλα παιδάκια το αντιμετωπίζανε σαν κάτι περίεργο και όλα αυτά το κάνανε να νιώθει ότι υστερεί σε σχέση με τα αλλά παιδάκια και ότι μάλλον είναι προβληματικό. Μια μέρα λοιπόν και ενώ το απασχολούσαν όλα αυτά προστέθηκε στη σκέψη του και η λέξη έρωτας και η αιτία φυσικά ήταν ένα αγοράκι.Όταν λοιπόν το κοριτσάκι πήγαινε στο γυμνάσιο τα παιδιά της τάξης του μαζί με ένα αγοράκι αποφάσισαν να του κάνουν μια πλάκα, ήρθαν λοιπόν δυο παιδάκια και του είπαν ότι το αγοράκι θέλει να τα φτιάξει μαζί του, το κοριτσάκι είπε: <<όχι, αφήστε με ήσυχη και αν θέλει κάτι το αγοράκι να έρθει να μου το πει μόνο του και μέσα του φοβήθηκε >>μετά από αυτό το αγοράκι άρχισε να ενοχλεί το κοριτσάκι με διάφορους τρόπους και να το κάνει να ντρέπεται και να θέλει να κρυφτεί , άρχισε να του στέλνει ραβασάκια , να του λέει πράγματα μπροστά σε όλους και όλα αυτά που πολλές φορές κάνουν τα αγόρια, το κοριτσάκι δεν μιλούσε δεν έλεγε τίποτα έκανε πάλι πως δεν άκουγε και ντρεπόταν πάρα πολύ και μέσα του φοβότανε ακόμα πιο πολύ και τα άλλα παιδάκια υποστήριζαν το αγοράκι και λέγανε συνέχεια ότι το κοριτσάκι ήθελε το αγοράκι και ήταν ερωτευμένο μαζί του αλλά το κοριτσάκι δεν μιλούσε φοβότανε να μην το κοροϊδέψουν. Το κοριτσάκι τέλειωσε το γυμνάσιο και πήγε στο λύκειο το ίδιο και το αγοράκι και η πλάκα συνεχίστηκε ώσπου το κοριτσάκι πίστεψε ότι ήταν ερωτευμένο με το αγοράκι και άρχισε να το απασχολεί και ο έρωτας αλλά άρχισε να γίνετε πέρα από εσωστρεφή και καταθλιπτικό, ήτανε συνέχεια θλιμμένο και πίστευε ότι δεν μπορούσε να το καταλάβει κανείς άρχισε να γράφει ημερολόγιο και να θέλει να είναι μόνο του, στο σχολείο πάντα στα διαλείμματα καθότανε μόνο του και διάβαζε , έγραφε τραγούδια και κάποιες φορές έγραφε τα συναισθήματα του και τις σκέψεις του σε χαρτί και μετά τα έσκιζε να μην τα δει κανείς , άλλοτε πάλι κοίταζε έξω από το παράθυρο και προσπαθούσε να απαντήσει σε πολλά ερωτήματα , δεν έβρισκε απαντήσεις όμως και πολλές φορές ήθελε να πεθάνει , να μην υπάρχει, γιατί τα παιδιά το πείραζαν επειδή δεν μιλούσε πολύ και ήταν πάντα μόνο, ήτανε τόσο πολύ θλιμμένο ήθελε τόσο πολύ να πεθάνει που μια μέρα προσπάθησε να το κάνει αλλά δεν τα κατάφερε όπως προσπάθησε να συναντήσει το αγοράκι από κοντά και να κάνουνε διάλογο αλλά ποτέ δεν έγινε. Αυτό το αγοράκι ήταν ο πρώτος άντρας που πλήγωσε το κοριτσάκι και του πέρασε στο υποσυνείδητο του ότι οι άντρες δεν θα το πάρουν ποτέ στα σοβαρά  γιατί είναι χοντρό , φοράει γυαλιά και δεν μοιάζει με τα άλλα κοριτσάκια. Πέρα από αυτά όμως το έκανε να συνειδητοποιήσει και τι θέλει πραγματικά στην ζωή του , το έκανε να καταλάβει ότι είχε ανάγκη από έναν άνθρωπο δικό του ,να είναι για πάντα δίπλα του και να μπορεί να τον εμπιστευτεί απόλυτα και να το καταλαβαίνει. Αυτός είναι ο πρώτος άντρας που βρέθηκε στο δρόμο μου και θα ακολουθήσει και συνέχεια.

ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΦΥΛΩΝ

Οι επιστήμονες, οι κοινωνιολόγοι και οι ανθρωπολόγοι  σήμερα γνωρίζουν ότι οι άνδρες και οι γυναίκες είναι διαφορετικοί μεταξύ τους. Δεν είναι οι μεν καλύτεροι και οι δε χειρότεροι είναι απλά διαφορετικοί. Σήμερα, η κοινωνία μας προσπαθεί να προβάλλει ότι άνδρες και γυναίκες έχουν ακριβώς τις ίδιες ικανότητες, δυνατότητες και δεξιότητες όμως η επιστήμη αποδεικνύει ότι τα δύο φύλα διαφέρουν μεταξύ τους. Πώς προέκυψαν όμως αυτές οι διαφορές;Οι άνδρες και οι γυναίκες εξελίχθηκαν διαφορετικά εξαιτίας της αναγκαιότητας. Οι άνδρες ιστορικά έπρεπε να  προστατεύσουν την οικογένεια και να κυνηγήσουν για να φέρουν τροφή και οι γυναίκες να αναθρέψουν τα παιδιά και να φροντίσουν την οικογένεια. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τόσο ο εγκέφαλός τους όσο και το σώμα τους να εξελιχθούν διαφορετικά. Έτσι λοιπόν, ο εγκέφαλος των ανδρών και των γυναικών ακολούθησαν διαφορετική πορεία εξέλιξης  για εκατομμύρια χρόνια και σήμερα γνωρίζουμε ότι τα δύο φύλα επεξεργάζονται τις πληροφορίες με διαφορετικό τρόπο. Επιπλέον, άνδρες και γυναίκες σκέφτονται διαφορετικά, πιστεύουν διαφορετικά πράγματα  και έχουν διαφορετικές αντιλήψεις, προτεραιότητες και συμπεριφορές. Σε τι θα μας βοηθήσει όμως η κατανόηση των διαφορών μας; Η βαθιά κατανόηση των διαφορών μας θα μας βοηθήσει να αποφύγουμε την απογοήτευση που νιώθουμε όταν προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε και να καταλάβουμε το αντίθετο φύλο. Αυτό που κάνουμε οι περισσότεροι άνθρωποι είναι να θεωρούμε ότι το άλλο φύλο είναι σαν και εμάς, αισθάνεται όπως και εμείς και θέλει να ίδια πράγματα με εμάς. Έτσι, το πιο συχνό παράπονο των γυναικών είναι ότι οι άνδρες δεν τις ακούν, ενώ το αντίστοιχο παράπονο των ανδρών είναι ότι οι γυναίκες προσπαθούν να τους αλλάξουν. Ποιες είναι λοιπόν, αυτές οι διαφορές;Αρχικά άνδρες και γυναίκες διαφέρουν ως προς τις αισθήσεις τους. Έρευνες έχουν δείξει ότι οι γυναίκες όπως και τα περισσότερα θηλυκά θηλαστικά είναι πολύ πιο ευαίσθητες από τους άνδρες στα αισθητηριακά ερεθίσματα. Και αυτό γιατί οι γυναίκες ως φύλακες της σπηλιάς- οικογενειακής εστίες έπρεπε να αντιλαμβάνονται ακόμη και την πιο μικρή αλλαγή στη διάθεση και στην συμπεριφορά των άλλων. Είναι αυτό που ονομάζουμε «γυναικείο ένστικτο». Επίσης, οι γυναίκες έχει αποδεχτεί ότι έχουν μεγαλύτερο εύρος περιφερειακής όρασης βλέπουν δηλαδή τι συμβαίνει αριστερά, δεξιά του κεφαλιού και πάνω- κάτω από τη μύτη, ενώ οι άνδρες έχουν σηραγγώδη όραση μεγάλων αποστάσεων, βλέπουν δηλαδή καθαρά σε μεγάλη απόσταση. Ένα καθημερινό παράδειγμα που το αποδεικνύει είναι η απεγνωσμένη προσπάθεια ενός άνδρα  να βρει τη ζάχαρη στο ντουλάπι ενώ η γυναίκα τη βρίσκει σχεδόν αυτόματα αφού βλέπει καλύτερα περιφερειακά σε σχέση με τον άνδρα. Ανάλογα ευρήματα έχουν βρεθεί και για τις υπόλοιπες αισθήσεις. Έτσι, οι γυναίκες ακούν καλύτερα από τους άνδρες και ξεχωρίζουν καλύτερα τους οξείς ήχους, έχουν πιο ευαίσθητη αφή- το γυναικείο δέρμα είναι δέκα φορές πιο ευαίσθητο από των ανδρών- και τέλος η αίσθηση της γεύσης και της οσμής είναι καλύτερη από των ανδρών. Πολύ βασικές διαφορές έχουν εντοπιστεί και στον εγκέφαλο. Έτσι, ο γυναικείος εγκέφαλος είναι λίγο πιο μικρός από των αδρών χωρίς όμως να υστερεί στην απόδοση. Μάλιστα, έρευνα έδειξε ότι παρόλο που οι άνδρες έχουν περίπου τέσσερα εκατομμύρια περισσότερα εγκεφαλικά κύτταρα, η γενική νοημοσύνη των γυναικών είναι κατά 3% ανώτερη από των ανδρών. Ο ανδρικός εγκέφαλος όσον αφορά στη λειτουργία του είναι εξειδικευμένος. Είναι διαμορφωμένος με τέτοιο τρόπο ώστε να συγκεντρώνεται σε μία συγκεκριμένη ασχολία κάθε φορά κάνοντας «ένα πράγμα την φορά». Οι γυναίκες από την άλλη, αδυνατούν να το κατανοήσουν αφού οι ίδιες μπορούν να κάνουν περισσότερα από ένα πράγματα κάθε φορά. Μπορούν έτσι να μιλούν, να διαβάζουν και να ακούνε ταυτόχρονα. Ο γυναικείος εγκέφαλος είναι διαμορφωμένος για πολλαπλές ασχολίες. Ο ανδρικός εγκέφαλος από την άλλη, έχει λιγότερες συνεκτικές ίνες μεταξύ δεξιού και αριστερού ημισφαιρίου και είναι περισσότερο κατατετμημένος.Μία άλλη διαφορά ανάμεσα στα δύο φύλα αφορά στον λόγο. Οι γυναίκες έχουν μεγαλύτερη ευφράδεια λόγου και επιπλέον τους αρέσει να μιλάνε. Οι γυναίκες έχουν κέντρα λόγου και στα δύο εγκεφαλικά ημισφαίρια. Οι άνδρες από την άλλη συνήθως μιλάνε από μέσα τους γιατί δεν έχουν την εκφραστική ικανότητα των γυναικών να επικοινωνούν λεκτικά. Οι γυναίκες όταν μιλούν το κάνουν με έμμεσο τρόπο και ο λόγος τους είναι συγκινησιακός ενώ οι άνδρες με άμεσο τρόπο μπαίνοντας αμέσως στο θέμα και κυριολεκτικά. Επίσης, οι άνδρες προτιμούν τη σιωπή ειδικά όταν θέλουν να λύσουν ένα πρόβλημα ή όταν είναι αγχωμένοι. Αυτή τη σιωπή συνήθως οι γυναίκες την παρερμηνεύουν και την εκλαμβάνουν ως έλλειψη ενδιαφέροντος. Οι διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα είναι σημαντικές και στην χωρική ικανότητα. Χωρική ικανότητα είναι να μπορεί κανείς να δει νοερά το σχήμα των πραγμάτων, τις διαστάσεις, τις αναλογίες, την κίνηση, τις συντεταγμένες και τη γεωγραφική τους θέση. Επίσης, είναι να μπορεί κανείς στρέψει νοερά ένα αντικείμενο στον χώρο, να βρει ένα δρόμο σε μια διαδρομή μετ΄ εμποδίων και να βλέπει τα πράγματα με τρισδιάστατη προοπτική. Σε αυτό τον τομέα έχει αποδειχτεί ότι υπερέχουν οι άνδρες. Το 90% των γυναικών έχουν περιορισμένη αυτή την ικανότητα. Οι γυναίκες από την άλλη μπορούν να αντιληφθούν τέλεια τις δύο διαστάσεις όχι όμως και τη διάσταση του βάθους. Αυτή η διαφορά εξηγεί γιατί οι άνδρες είναι καλύτεροι στο παρκάρισμα σε σχέση με τις γυναίκες.Οι άνδρες εκτιμούν τη δύναμη, την ικανότητα, την αποτελεσματικότητα και τα επιτεύγματα. Η εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους συνδέεται άμεσα με την αποτελεσματικότητα που έχουν σε ότι κάνουν. Ενδιαφέρονται περισσότερο για τις πράξεις και τα πράγματα και λιγότερο για τα συναισθήματα και τους ανθρώπους. Οι γυναίκες από την άλλη, εκτιμούν την αγάπη, την ομορφιά, τις ανθρώπινες σχέσεις και την επικοινωνία. Η εικόνα του εαυτού τους συνδέεται με τα συναισθήματα που νιώθουν και με την ποιότητα των σχέσεων τους. Η επικοινωνία είναι πρωταρχικής σημασίας και η προσφορά βοήθειας αυτονόητη και καθόλου προσβλητική. Διαφορετικά διαχειρίζονται το άγχος άνδρες και γυναίκες. Οι άνδρες αποτραβιούνται και κλείνονται στον εαυτό τους ενώ οι γυναίκες πλημμυρίζουν από συναισθήματα τα οποία θέλουν με κάθε τρόπο να εκφράσουν. Έτσι, τα δύο φύλα χρειάζονται διαφορετικά πράγματα για να ηρεμήσουν. Διαφορετικό είναι και το χημικό μας κοκτέιλ. Τα οιστρογόνα τα οποία είναι θηλυκές ορμόνες παίζουν καθοριστικό ρόλο στις συμπεριφορές που σχετίζονται με την ανατροφή των παιδιών και με την φύλαξη της οικογενειακής εστίας χαρίζοντας ένα γενικό αίσθημα ευεξίας. Επιπλέον, τα οιστρογόνα αναστέλλουν την χωρική ικανότητα. Η τεστοστερόνη από την άλλη, η οποία είναι η βασική ανδρική ορμόνη είναι επιθετική ορμόνη η οποία ωθούσε τους άνδρες να κυνηγήσουν και φέρουν την τροφή. Επιπλέον, κάνει γένια, φαλάκρα, βαθαίνει την φωνή και βελτιώνει την χωρική ικανότητα. Η αρνητική της πλευρά για τον σύγχρονο άνδρα είναι αν δεν βρει φυσιολογική διέξοδο να προκαλέσει επιθετικότητα και αντικοινωνική συμπεριφορά. Οι άνδρες τέλος, δουλεύουν σκληρά εξαιτίας της τεστοστερόνης. Όσο πιο υψηλά τα επίπεδα τόσο πιο αποδοτικοί είναι. Για παράδειγμα, έρευνα έδειξε ότι οι άνδρες που έχουν διακριθεί στον επαγγελματικό τους τομέα είχαν υψηλότερα επίπεδα τεστοστερόνης όπως αθλητές, στελέχη επιχειρήσεων.Κλείνοντας, τις διαφορές των φύλων μπορούμε να τις δούμε μεταφορικά. Οι άνδρες μοιάζουν με λάστιχο. Όταν το τραβάμε τεντώνεται μόνο μέχρι ένα σημείο και μετά επανέρχεται στην αρχική του θέση. Το ίδιο ισχύει και για τις φάσεις οικειότητας από τις οποίες περνά ένας άνδρας πλησίασμα, απομάκρυνση και ξανά πλησίασμα. Οι γυναίκες από την άλλη, μοιάζουν με κύμα. Όταν αισθάνονται ότι τις αγαπούν η αυτοπεποίθηση τους βρίσκεται στα ύψη μετά από λίγο όμως πέφτει με μια κίνηση που θυμίζει το κύμα. Οι συναισθηματικές ανάγκες των ανδρών και των γυναικών διαφέρουν. Οι γυναίκες χρειάζονται σεβασμό, φροντίδα, κατανόηση, αφοσίωση, επιβεβαίωση και σοβαρή αντιμετώπιση, ενώ οι άνδρες αποδοχή, ενθάρρυνση, επιδοκιμασία, εμπιστοσύνη, εκτίμηση, ευγνωμοσύνη και θαυμασμό. Κατανοώντας λοιπόν, όλες αυτές τις διαφορές άνδρες και γυναίκες θα μπορέσουν να πετύχουν μια αρμονική συνύπαρξη την οποία θα διακρίνει ο σεβασμός της διαφορετικότητας και όχι ο αγώνας για την πλήρη κατανόηση.      

Read more: http://www.genenutrition.gr/seks-sxeseis/diaforesfulon.html#ixzz2idHB5uxA

Γιατί χαλάνε οι σχέσεις;

Αναφέρομαι πάντα σε σχέσεις αληθινές, ειλικρινείς, σχέσεις αγάπης και όχι δύο εαυτών που είπαν να περπατήσουν για λίγο δίπλα δίπλα. Αυτές πάσχουν ούτως ή άλλως, δεν είναι σχέσεις. Οπότε πάμε παρακάτω. Γιατί δύο άνθρωποι που αγαπιούνται να είναι στιγμές που μόνο κενό βάζουν ανάμεσά τους, το φορτώνουν με επιμέλεια και μετά αναρωτιούνται αν στο βάθος, εκεί απέναντι, υπάρχει ακόμα ο άνθρωπος που κάποτε πίστευαν τόσο κοντά; Γιατί το κοντά είναι προορισμένο να διαρκεί λίγο, να χάνεται και να επιστρέφει ή και κάποτε να μην επιστρέφει ποτέ

Εγωκεντρισμός είναι η απάντηση. Όχι εγωισμός, όχι νοιάζομαι μόνο για μένα και οι ανάγκες σου μου είναι αδιάφορες. Μα ότι νομίζω πως έχεις τις ίδιες ανάγκες με μένα, ότι θα τις λύσεις με τον ίδιο τρόπο που τις λύνω εγώ, πως θα αντιδράσεις στις ίδιες καταστάσεις που αντιδρώ εγώ. Γιατί ο εαυτός μας είναι πάντα το σημείο αναφοράς μας, κρίνουμε εξ ιδίων τα αλλότρια, επειδή κοιτώντας μέσα από τα γυαλιά μας, τον παραμορφωτικό συχνά φακό των πεποιθήσεων και των συναισθημάτων μας, πιστεύουμε ότι όλοι κοιτούν μέσα από τον ίδιο φακό και αντικρίζουν τον κόσμο όπως εμείς, με τα ίδια καλά και τα ίδια άσχημα, ότι του ζητούν τα ίδια πράγματα και προσπαθούν να τα πετύχουν με τα ίδια μέσα. Ότι οι λέξεις έχουν το ίδιο νόημα και ότι η αγάπη θα εκφραστεί με τις ίδιες κινήσεις.

Κάποτε εμείς τα κορίτσια, όταν ήμασταν στην εφηβεία και ακόμα δεν πατούσαμε γερά στα πόδια μας, συνηθίζαμε να λέμε πως ο τύπος που την έπεσε σε μια φίλη μας και ύστερα της έκανε τη ζωή δύσκολη «την αγαπάει με τον τρόπο του». Από τότε η έκφραση αυτή ήταν το καμπανάκι του κινδύνου, το σύμβολο της δικαιολόγησης μιας συμπεριφοράς, η οποία προφανώς δεν είχε καμία σχέση με την αγάπη και την οποία απλώς ανεχόμασταν εθελοτυφλώντας και λέγοντας ψέματα στον εαυτό μας, επειδή πολύ απλά δεν είχαμε το κουράγιο και τη θέληση να τη σταματήσουμε και να πειστούμε ότι αξίζουμε κάτι καλύτερο. Και από τότε μια φράση σωστή, μια φράση που συνοψίζει ακριβώς αυτό, ότι ο καθένας εκφράζει, χαίρεται, ανακαλύπτει και αντιμετωπίζει την αγάπη με το δικό του προσωπικό τρόπο, συνδέθηκε με την απουσία αγάπης και την προσπάθεια να αναβαθμιστεί αυτή σε κάτι που μοιάζει με αγάπη αλλά στην πραγματικότητα είναι αδιαφορία και εγωισμός.

Κάπως έτσι φτάσαμε να πιστεύουμε στη μία και μοναδική συμπεριφορά. Και πάντα αυτή είναι η δικιά μας, αυτή που έχουμε όταν αγαπάμε. Όποιος δεν την έχει, δεν αγαπάει, αυτό λέμε, αυτό νιώθουμε και με βάση αυτό αντιδράμε. Γι’ αυτό η γυναίκα νευριάζει και αισθάνεται απόρριψη, όταν ο άντρας της τη βλέπει μουτρωμένη και δεν τη ρωτάει τι έχει. Γιατί εκείνη, αν οι ρόλοι αντιστρέφονταν, θα ρώταγε με επιμονή και δεν μπορεί να φανταστεί άλλο λόγο της διαφορετικής συμπεριφοράς από την αδιαφορία. Γι’ αυτό ο άντρας που βλέπει τη γυναίκα του μουτρωμένη ή την ακούει να του αναλύει τι προβλήματα έχει η σχέση τους νιώθει ανεπαρκής και ανήμπορος. Γιατί εκείνος, θα έκανε τέτοια συζήτηση και θα είχε τέτοια διάθεση, αν η κατάσταση ήταν πολύ άσχημη και δεν υπήρχε λύση. Γι’ αυτό η γυναίκα που θα δει τον άντρα της να κλείνεται στον εαυτό του και να μη μοιράζεται μαζί της τις έγνοιες του, θα πιστέψει ότι την αποφεύγει και δεν θέλει να μοιράζεται μαζί της πράγματα. Επειδή εκείνη θα αντιδρούσε έτσι, μόνο αν πλέον δεν την ενδιέφερε αυτός ο άνθρωπος. Γι’ αυτό ο άντρας που συζητάει με τη γυναίκα του τις έγνοιες της, θα προσπαθήσει να της βρει λύση αντί να την κατανοήσει και να της συμπαρασταθεί. Επειδή εκείνος θα ανοιγόταν μόνο αν υπήρχε η προοπτική κάποιας λύσης, την οποία εκείνος δεν μπορούσε να σκεφτεί.

Υπάρχει ευκολότερος τρόπος να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις; Υπάρχει γονιμότερο έδαφος για την απογοήτευση και το θυμό; Πώς θα προχωρούσαμε όμως, αν δεχόμασταν πως τελικά το κάθε φύλο και φυσικά ο καθένας ξεχωριστά αγαπάει με το δικό του τρόπο, με τη δική του προσέγγιση στην ευτυχία; Γιατί η  αγάπη είναι πάντα αγάπη και μια φράση δεν μπορεί ποτέ να τη μικρύνει ούτε και να δώσει τον ευεργετικό της δυναμισμό σε κάτι που δεν ανήκει σε αυτή. Το προσπαθεί αυτή η φράση να το κάνει αυτό, το προσπαθεί ως δεκανίκι όταν δεν έχουμε το θάρρος να παραδεχτούμε ότι ο άλλος δεν μας αγαπάει. Το προσπαθεί, αλλά δεν το πετυχαίνει. Γιατί μέσα μας ξέρουμε, όπως το ξέρουμε και όταν μας αγαπάνε. Και τότε είναι που πρέπει το άλλοτε δεκανίκι να το κάνουμε σύμμαχό μας για να πετύχουμε όχι τον εξωραϊσμό αλλά τη θέαση της πραγματικότητας που μπορεί να μας ανακουφίσει, γιατί θα μας απαλλάξει από το κυνήγι μιας χίμαιρας, της διαμόρφωσης της αγάπης στα μέτρα μας.                                                             Πηγή :http://alexiannatsotsou.blogspot.gr/2013/03/blog-post.html

AΝΔΡΕΣ ΑΠO ΤΟΝ AΡΗ, ΓΥΝAIΚΕΣ ΑΠO ΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ

ή αλλιώς, γιατί τα δύο φύλα δεν καταλαβαινόμαστε...

        

             Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησής μου Γιατί χαλάνε οι σχέσεις;θα επιχειρήσω μία βαθύτερη εξήγηση στο θέμα. Διότι, ναι, οι τσακωμοί οφείλονται κατά βάση στο ότι τόσο ο άντρας όσο και η γυναίκα συμπεριφέρονται μέσα στη σχέση όπως θα ήθελαν να συμπεριφέρεται απέναντί τους ο σύντροφός τους, με τον ίδιο τρόπο και τις ίδιες αντιδράσεις και αυτό, αν και σε πρώτη φάση ακούγεται καλό, τελικά δεν είναι και τόσο και οδηγεί σε συγκρούσεις. Το θέμα, όμως, είναι γιατί οδηγεί σε συγκρούσεις; Γιατί το να θεωρούμε πως οποιαδήποτε άλλη αντίδραση πέρα από αυτή που εμείς θα θέλαμε, από αυτή την οποία εμείς θα είχαμε (φυσικά αναφέρομαι σε περιπτώσεις που αγαπάμε τον άλλον) είναι λάθος προσέγγιση στο θέμα των σχέσεων και τελικά γιατί οι άντρες και οι γυναίκες έχουν τόσο διαφορετικές αντιδράσεις;

          Ποτέ δεν είχα σκεφτεί σε βάθος το θέμα, πάντα έσπευδα να πιστέψω πως απλά εμείς οι γυναίκες έχουμε πολύπλοκη σκέψη, την οποία οι άντρες δεν μπορούν ούτε στο ελάχιστο να παρακολουθήσουν. Το οποίο, βέβαια, ισχύει, αλλά δεν μου έλυνε την απορία, γιατί ούτε εμείς οι γυναίκες μπορούμε να καταλάβουμε τους άντρες και τελικά καταλήγουμε να ωρυόμαστε, επειδή μια συμπεριφορά του μας αναστάτωσε τόσο. Είναι ότι ποτέ κανένας άντρας δεν αγάπησε καμία γυναίκα, έτσι ώστε να της φερθεί όπως εκείνη θέλει; Αυτό, εκτός του ότι είναι ανυπόστατος συλλογισμός, δεν μπορεί να καλύψει εκείνη την περίπτωση, όπου η γυναίκα αισθάνεται βαθιά μέσα της ότι την αγαπάει αυτός ο άντρας που έχει απέναντί της, αλλά και πάλι, κάτι την ενοχλεί και την πληγώνει, κάτι την ξενίζει στις αντιδράσεις του και το οποίο αν δεν ήταν βαθιά πεπεισμένη για την αγάπη του θα την έκανε να αμφιβάλλει για αυτή σοβαρά.

           Τις απορίες μου έλυσε ένα βιβλίο της δεκαετίας του '90, το οποίο οι περισσότεροι θα έχετε ακούσει φαντάζομαι περισσότερο ως τίτλο και το οποίο βρέθηκε τυχαία στα χέρια μου την καταλληλότερη στιγμή και πραγματικά ως από μηχανής θεός. "Άνδρες από τον Άρη, γυναίκες από την Αφροδίτη" του John Gray. Είμαι σίγουρη ότι οι άντρες της παρέας θα σκεφτείτε ότι ένα ψυχολογικό βιβλίο και δη από Αμερικάνο συγγραφέα δεν έχει και πολλά να σας πει. Όχι πως δεν είχε αρκετές αμερικανιές μέσα, όχι πως αν το διάβαζε ένας άντρας δεν θα τον κούραζε με την έντονη προσήλωση και την εξήγηση των πάντων με βάση την ψυχολογία, αλλά οφείλω να παραδεχτώ ότι σε πολλά σημεία μου άνοιξε τα μάτια. Κυρίως με έκανε να καταλάβω ότι σαφώς και ισχύει το γενικό δόγμα ότι όλοι οι άνθρωποι χρειαζόμαστε αγάπη και η αγάπη είναι παντού και πάντα ίδια αλλά είναι και γεγονός ότι τα δύο φύλα έχουμε διαφορετικές ανάγκες και βλέπουμε με διαφορετικό τρόπο όχι την αγάπη αλλά τα θέματα που ανακύπτουν μέσα σε αυτή.

            Καταρχάς, τα δύο φύλα επιθυμούν διαφορετικές εκφάνσεις της αγάπης. Οι άντρες χρειάζονται εμπιστοσύνη, αποδοχή, εκτίμηση, θαυμασμό και ενθάρρυνση, όταν οι γυναίκες χρειάζονται φροντίδα, κατανόηση, σεβασμό και αφοσίωση. Κι αν αυτή η διαφορά φαντάζει εκ πρώτης όψεως αμελητέα, τελικά αν το καλοσκεφτεί κανείς, μπορεί να καταλάβει γιατί καμιά φορά αισθανόμαστε ότι βάζουμε μεγάλο κόπο, ότι δίνουμε όλη μας την ενέργεια σε μία σχέση αλλά εντούτοις ο σύντροφός μας δεν φαίνεται ευχαριστημένος και γκρινιάζει (ειδικά αν είναι γυναίκα!) Το να δίνεις σε κάποιον αυτό που θα ήθελες να πάρεις είναι, βέβαια, ως γενική αρχή σωστή και γενναιόδωρη, όμως τι θα συμβεί αν ο ένας δίνει στον άλλον το είδος της αγάπης που επιθυμεί ο ίδιος και όχι αυτό που επιθυμεί ο σύντροφός του; Η γυναίκα, η οποία, επειδή η ίδια επιθυμεί τη φροντίδα και την κατανόηση, τείνει να τις παρέχει απλόχερα στο σύντροφό της προβάλλοντας τις δικές της επιθυμίες στο πρόσωπό του, νομίζοντας δηλαδή ότι και εκείνος θα έχει τις ίδιες επιθυμίες, τελικά αντί να τον ικανοποιεί τον δυσαρεστεί γιατί με την έντονη φροντίδα και την ενασχόλησή της με εκείνον και τα θέματά του εκείνος αισθάνεται ότι δεν του έχει εμπιστοσύνη και δεν τον εκτιμά αρκετά, ώστε να τον αφήσει να διαχειριστεί μόνος του τις καταστάσεις που απαιτούν τον έλεγχό του. Αντίστοιχα, ο άντρας που φροντίζει να δείξει στη γυναίκα του πόσο πολύ τη θαυμάζει και γι' αυτό όποτε προκύπτει ένα πρόβλημα δεν εμπλέκεται σε αυτό, γιατί θέλει να την εθαρρύνει να τα καταφέρει μόνη της, θα της στείλει το λάθος μήνυμα ότι δεν νοιάζεται για εκείνη και ότι δεν είναι αφοσιωμένος στην κατανόηση και επίλυση των προβλημάτων της.

            Από αυτό το γενικό περίγραμμα μπορούμε εύκολα να συνάγουμε και τα επιμέρους. Όπως, για παράδειγμα, το πώς φέρονται τα δύο φύλα μπροστά στο πρόβλημα. Ο άντρας, επειδή θέλει να εκπέμπει στη σύντροφό του εκτίμηση και θαυμασμό, προτιμά να μην την απασχολήσει με τα προβλήματά του και να τα αντιμετωπίσει μόνος του. Εκτός όμως από τη μοναχικότητα σε αυτό το στάδιο τον χαρακτηρίζει και κάτι ακόμα: η πεποίθησή του πως ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα είναι να βρεθεί κάποια λύση. Αν δεν υπάρχει λύση, την οποία βέβαια θα αναζητήσει μόνος του και σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις θα αποταθεί σε κάποιον έξω από τη σπηλιά του, τότε το πρόβλημα παύει να υπάρχει. Όσο και αν αυτό ακούγεται παράλογο, οι άντρες έχουν την εξαιρετική ικανότητα να θάβουν τις άσχημες καταστάσεις που δεν βγάζουν πουθενά πολύ βαθιά μέσα τους και να τις αγνοούν. Η γυναίκα από την άλλη θα αντιδράσει εκ διαμέτρου αντίθετα. Καθώς η βασική της ανάγκη είναι να ξέρει ότι έχει δίπλα της ανθρώπους που την φροντίζουν και την καταλαβαίνουν, στην περίπτωση ενός προβλήματος θα αναπτύξει χαρακτηριστικά στον αντίποδα των αντίστοιχων αντρικών. Θα θελήσει να αντιμετωπίσει το πρόβλημά της με παρέα και δεν θα έχει άμεσο στόχο να βρει μια λύση. Θα μιλήσει διεξοδικά με το σύντροφό της για το θέμα που έχει ανακύψει, θα του εκθέσει όλες τις σχετικές και άσχετες λεπτομέρειες και τελικά θα αισθανθεί καλύτερα από αυτή και μόνο τη συζήτηση. Συνεπώς, πάλι δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τι θα συμβεί όταν προκύψει ένα πρόβλημα σε κάποιον από τους δύο ή ακόμα χειρότερα πρόβλημα που αφορά τη σχέση τους. Ο άντρας θα κλειστεί στον εαυτό του και αν η δυσκολία είναι άλυτη δεν θα μιλήσει ποτέ ξανά για αυτή κάνοντας τη γυναίκα να πιστεύει ότι αφενός δεν νιώθει αρκετά οικεία ώστε να μοιραστεί τις αρνητικές του σκέψεις μαζί της και αφετέρου ότι δεν τον ενδιαφέρει αρκετά το θέμα ώστε να κάτσει να ασχοληθεί και να το συζητήσει. Η γυναίκα, όμως, θα επιμείνει στην προσπάθειά της να ικανοποιήσει την ανάγκη της για φροντίδα και κατανόηση και θα συνεχίσει να μιλάει για το θέμα πιέζοντας το σύντροφό της να συμμετάσχει κι εκείνος στη διαδικασία με αποτέλεσμα να τον αγχώσει και να τον κάνει να πιστεύει ότι δεν του έχει εμπιστοσύνη ή ακόμα χειρότερα ότι τελικά είναι δυστυχισμένη.

              Από τέτοιες καταστάσεις συνάγουμε και την τρίτη βασική διαφορά ανάμεσα στα δύο φύλα, όσον αφορά δηλαδή στη διαχείριση των αρνητικών τους συναισθημάτων. Ο άντρας δεν θα τους δώσει ιδιαίτερη σημασία και θα επιχειρήσει να τα εκλογικεύσει, έτσι ώστε να αισθανθεί ότι είναι κύριος του εαυτού του και συνεπώς άτομο εμπιστοσύνης και άξιο θαυμασμού. Για τη γυναίκα πάλι τα συναισθήματα είναι πολύ σημαντικά, τα προσέχει πολύ και ως εκ τούτου συχνά υπερβάλλει για αυτά. Με αυτόν τον τρόπο υποσυνείδητα ελέγχει αν ο άνθρωπος που έχει δίπλα της τη σέβεται αρκετά ώστε να κάτσει να την ακούσει και να συμμετάσχει σε αυτό που νιώθει. Όταν, λοιπόν, συμβεί κάτι άσχημο, ο άντρας θα κάνει σαν να μη συμβαίνει τίποτα ή στην ευτυχή περίπτωση που υπάρχει λύση θα ψάξει με μανία να τη βρει. Αυτό θα τον κάνει να αισθανθεί αυτοπεποίθηση και αυτοθαυμασμό που μπορεί να παρέχει στη σύντροφό του την έξοδο από τη θλίψη. Εκείνη, όμως, δεν ζητάει κάτι τέτοιο. Με κάθε απόπειρα να βρεθεί μια λύση ή χειρότερα να αποσιωπηθεί το γεγονός αισθάνεται ότι δεν την αφήνουν να εκφράσει όσα έχει μέσα της και έτσι να τα νικήσει. Νομίζει ότι ο σύντροφός της βαριέται να ασχοληθεί μαζί της και θέλει να την ξεφορτωθεί προτείνοντάς της στα γρήγορα μια λύση και ότι δεν συμμερίζεται τον πόνο της, ο οποίος, ειδικά όταν τα αρνητικά της συναισθήματα πηγάζουν από μία κατάσταση ανάμεσα στο ζευγάρι, ζητάει επιβεβαίωση και ψάχνει να βρει ανταπόκριση. Ως αντίδραση τείνει να δείχνει ακόμα πιο έντονα τον πόνο της, μήπως και έτσι γίνει αποδεκτός και άξιος προσοχής, πράγμα το οποίο τις περισσότερες φορές δεν συμβαίνει, διότι όσο μεγαλύτερος ο πόνος τόσο περισσότερο ο άντρας θέλει να τον αποφύγει. Το αρσενικό μέσα του του λέει πως αν παραδεχτεί ότι η σύντροφός του είναι πληγωμένη ή  νευριασμένη ή στεναχωρημένη με κάτι (ακόμα και αν αυτό το κάτι δεν σχετίζεται με τον ίδιο) θα είναι σαν να παραδέχεται ότι δεν μπορεί να την κάνει ευτυχισμένη και ότι έχει αποτύχει. Από την άλλη, αν η γυναίκα αποδεχτεί να μην μιλήσει για τα συναισθήματά της και τα αγνοήσει θα είναι σαν να αρνείται ένα τεράστιο κομμάτι του εαυτού της, αφού ο συναισθηματικός της κόσμος αποτελεί πάντα μία από τις βασικές της προτεραιότητες.

             Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι γυναίκες δίνουν μεγάλη σημασία στις λεπτομέρειες, ενώ οι άντρες στο σύνολο. Τι επίπτωση έχει αυτό μέσα στη σχέση; Κυρίως στο πώς το κάθε φύλο αξιολογεί όσα του προσφέρει ο σύντροφός του. Οι γυναίκες για να αισθανθούν ευτυχισμένες χρειάζονται συνεχείς υπενθυμίσεις της αγάπης του άντρα και ακριβώς επειδή τις χρειάζονται συνεχώς είναι ικανοποιημένες ακόμα και με κάτι μικρό. Όχι πως δεν εκτιμούν το μεγάλο, αλλά επειδή αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει κάθε μέρα εκτιμούν ιδιαίτερα, την αποζητούν μάλιστα, ακόμα και την πιο μικρή κίνηση αγάπης, όπως ένα μπουκέτο λουλούδια ή ένα όμορφο τραγούδι. Θέλουν συνεχώς να αισθάνονται ότι τις φροντίζουν ακόμα και με την πιο μικρή ένδειξη αγάπης. Οι άντρες από την άλλη επικεντρώνονται ευκολότερα σε κάτι μεγάλο. Δύσκολα θα καταλάβουν την αξία ενός μικρού πράγματος με αποτέλεσμα να μην καταλαβαίνουν και το λόγο, για τον οποίο θα έπρεπε να σκεφτούν να το προσφέρουν. Νομίζουν ότι με ένα σπουδαίο δώρο  μια στο τόσο δείχνουν και με το παραπάνω την αγάπη τους στη σύντροφό τους, όταν τελικά εκείνη αυτό που εκλαμβάνει είναι έλλειψη ενδιαφέροντος και αφοσίωσης στις μικρές της καθημερινές ανάγκες.

            Ίσως μετά από όλα αυτά κάποιοι να θεωρούν ότι πλέον λύση δεν υπάρχει, ότι ποτέ τα δύο φύλα δεν θα συμβιώσουν αρμονικά και ότι τελικά όντως αυτός που σκέφτηκε να μας βάλει να ζήσουμε μαζί στον ίδιο πλανήτη είχε πολύ κακή αίσθηση του χιούμορ. Εγώ δεν το πιστεύω αυτό. Όχι τόσο επειδή είμαι πεπεισμένη ότι αν άντρες και γυναίκες ήμασταν ίδιοι ο κόσμος και οι σχέσεις θα ήταν απίστευα βαρετές, αλλά κυρίως γιατί είμαι σίγουρη ότι αν γνωρίζουμε τις διαφορές μας, τις σεβόμαστε και δεν τις ανάγουμε σε ζήτημα έλλειψης αγάπης, τότε αυτές χάνουν τη δύναμή τους και διατηρούν μόνο ζωντανή την πρόκληση να βάλουμε λίγο τον εγωκεντρισμό μας στην άκρη και να συνειδητοποιήσουμε πως οι ανάγκες και οι επιδιώξεις μας δεν ταυτίζονται απαραίτητα με αυτές του άλλου...

            

http://alexiannatsotsou.blogspot.gr/2013/04/blog-post_21.html

Γιατί σήµερα είναι πιο δύσκολες οι σχέσεις µεταξύ των δύο φύλων;

Tα τελευταία είκοσι µε είκοσι πέντε χρόνια έχει σηµειωθεί τεράστια αλλαγή στις σχέσεις των δύο φύλων στην Ελλάδα, αφού φαίνεται ότι πλέον οι γυναίκες είναι αυτές που επηρεάζουν τους κανόνες στο «παιχνίδι», χωρίς όµως αυτό να σηµαίνει ότι βγαίνουν πάντα κερδισµένες. Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ, µε την πολύχρονη πείρα του και τη διαισθητική του µατιά, µας µιλάει για το
πώς οι κοινωνικές αλλαγές έχουν αλλάξει τον τρόπο µε τον οποίο αναπτύσσουν δεσµούς τα δύο φύλα. Και όχι µόνο…
Γιατί σήµερα είναι πιο δύσκολες οι σχέσεις µεταξύ των δύο φύλων;
Ένας πρώτος λόγος είναι η υπερβολική ελευθερία που χαρακτηρίζει την εποχή µας. Σήµερα οι γυναίκες, περισσότερο από ποτέ, είναι ελεύθερες να γνωρίσουν άντρες, ενώ παλιότερα η κοινωνία δεν τους το επέτρεπε. Έχουν την ελευθερία να βρουν ταίρι, να κάνουν έρωτα χωρίς καµία ενοχή ή συστολή. Φυσικά είναι καλό ότι οι γυναίκες έχουν µεγαλύτερη ελευθερία και άνεση. Υπάρχει όµως και η αρνητική πλευρά. Αυτή η ελευθερία έγινε ελευθεριότητα που οδήγησε –ιδιαίτερα στην περίπτωση των νέων– σε µια υπερβολική εναλλαγή ερωτικών συντρόφων.
Και γιατί, ενώ είναι τόσο εύκολο να ξεκινήσουµε µια σχέση, είναι αρκετά δύσκολο να την διατηρήσουµε;
Γιατί το καινούργιο είναι πάντα πιο ερεθιστικό. Είναι πιο εύκολο να δοκιµάζεις συντρόφους από το να δοκιµάσεις να µείνεις σε µια σχέση. Εξάλλου, οι πολυγαµικές ιδέες που αφορούσαν µέχρι πρότινος τους άντρες αφορούν τώρα και τις γυναίκες. Η διαφορά είναι ότι οι άντρες είναι από τη φύση τους πολυγαµικοί, ενώ οι γυναίκες όχι.
Θέλετε να πείτε ότι δεν ταιριάζει στη γυναίκα αυτή η τάση;
Πιστεύω ότι οι άντρες είναι από τη φύση τους πολυγαµικοί. Αυτό ισχύει και στο ζωικό βασίλειο. Το θηλυκό από τη στιγµή που γεννάει έχει διασφαλίσει την αθανασία του. Το αρσενικό όχι. Έτσι, όσο περισσότερα θηλυκά κατακτήσει τόσο πιο πολύ διασφαλίζει την κληροδότηση των γονιδίων του.
Η γυναίκα όµως χρειάζεται έναν άντρα για να τεκνοποιήσει και µετά να εστιάσει το ενδιαφέρον της στα παιδιά της. Και γι’ αυτό της ταιριάζει περισσότερο µια µονογαµική σχέση. Παρ’ όλα αυτά οι γυναίκες είναι αυτές που σήµερα διστάζουν να παντρευτούν κι όχι οι άντρες. Είναι συχνό πλέον το πρότυπο: αυτός θέλει να παντρευτεί κι εκείνη διστάζει.
Γιατί δεν θέλουν να παντρευτούν οι γυναίκες;
Ο γάµος, εκτός από λίγες περιπτώσεις, ήταν για πολλά χρόνια εις βάρος της γυναίκας, η οποία από τον πατέρα έπρεπε να περάσει στον σύζυγο προκειµένου να εξασφαλίσει τη διαβίωσή της. Σήµερα οι γυναίκες, πρακτικά τουλάχιστον, δεν έχουν ανάγκη τους άντρες, άρα δεν χρειάζεται να παντρευτούν.
Παράλληλα όµως οι συναισθηµατικές τους ανάγκες είναι πιο έντονες. Ο άντρας µπορεί να «βολευτεί» και µε µια µέτρια σχέση. Η γυναίκα όµως χρειάζεται κάτι πιο ολοκληρωµένο. Χρειάζεται σεξουαλικότητα, συντροφικότητα και συναισθηµατικό δέσιµο. Έτσι οι γυναίκες σήµερα ψάχνουν κάποιον που πραγµατικά να τους ταιριάζει. Θέλουν να παντρευτούν, αλλά δεν το κάνουν αν δεν βρουν αυτό ακριβώς που ψάχνουν.
Ούτε καν όταν χτυπάει το βιολογικό τους ρολόι;
Στην Αγγλία και σε πολλές άλλες δυτικές χώρες το 30% των γυναικών δεν παντρεύονται, παρόλο που θέλουν παιδί. Προτιµούν εκούσια να το αποκτήσουν εκτός γάµου. Οι γυναίκες σήµερα για να παντρευτούν δεν αρκεί να βρουν τον κατάλληλο πατέρα για το παιδί τους. Κυρίως θέλουν κάποιον να ικανοποιεί τις συναισθηµατικές τους ανάγκες.
Είναι πιο ανεβασµένος ο πήχυς δηλαδή;
Κάποτε αρκούσε ένας άντρας να µην πίνει ή να µην είναι βίαιος. Αν είχε και οικονοµική επιφάνεια, ακόµα καλύτερα. Οι γυναίκες όµως στις µέρες µας έχουν οικονοµική ανεξαρτησία, είναι πιο µορφωµένες, οπότε είναι φυσικό να απαιτούν περισσότερα.
Το πρόβληµα δεν είναι µόνο ότι η γυναίκα απαιτεί πολύ περισσότερα από τον σύντροφό της. Έχει και η ίδια µια δυσκολία στο να δοθεί, να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Και αυτό σίγουρα δεν είναι µόνο αποτέλεσµα κοινωνικών παραγόντων. Υπάρχουν και ψυχολογικά αίτια.
Ποια είναι αυτά;
Τα τελευταία 5-10 χρόνια γνωρίζουµε ότι ο πρώτος χρόνος του παιδιού µπορεί να καθορίσει τη ζωή και τις µελλοντικές του σχέσεις. Η γενιά των παιδιών που µεγάλωσε µε πιο έντονη την απουσία της µητέρας λόγω της εργασιακής της απασχόλησης είναι αυτή που σήµερα έχει µεγαλύτερη δυσκολία στις σχέσεις µε το άλλο φύλο. Είναι τα παιδιά που µεγάλωσαν µε τη γιαγιά, την νταντά ή µε το προσωπικό του παιδικού σταθµού. Μια ολόκληρη γενιά που τώρα είναι σε φάση αναζήτησης συντρόφου. Το σεξ κατά την ενήλικη ζωή µας είναι «αποτέλεσµα» της σχέσης µε τη µητέρα κατά τον πρώτο χρόνο ζωής. Το 60-80% της προσωπικότητάς µας δηµιουργείται τότε.
∆εν µπορώ να καταλάβω πώς ο δεσµός µε τη µητέρα µπορεί να δηµιουργήσει πρόβληµα στις µελλοντικές σχέσεις...
Όλοι µας µαθαίνουµε να αγαπούµε µέσα από την αγάπη της µητέρας. Το µωρό αναπτύσσει δεσµό µαζί της γύρω στους 6 µε 10 µήνες από τη γέννησή του. Το πρώτο διάστηµα όµως χρειάζεται την ίδια ρουτίνα από το ίδιο πρόσωπο, την ίδια µυρωδιά, το ίδιο χαµόγελο, το ίδιο χάδι για να αναπτύξει την αίσθηση της ασφάλειας.
Όταν πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι (µαµά, γιαγιά, νταντά κ.λπ.) φροντίζουν το µωρό, τότε του προκαλείται σύγχυση και δυσκολεύεται να εµπιστευτεί και να αναπτύξει ασφαλή δεσµό µε τη µητέρα.

Με τις διάφορες «µητέρες» που έχει τον πρώτο χρόνο δεν µπορεί να πει µε βεβαιότητα ποια είναι η µαµά του. Έτσι γίνεται καχύποπτο και δεν µαθαίνει να εµπιστεύεται και να δίνεται, γεγονός που επηρεάζει τις µελλοντικές του σχέσεις.
Όταν µεγαλώνουµε και κάνουµε δεσµούς, αναπαράγουµε κατά κάποιο τρόπο τον αρχαϊκό δεσµό µε τη µητέρα, πράγµα που ισχύει και για τα δύο φύλα.
Όταν αυτός ο δεσµός δεν δηµιουργηθεί επαρκώς, συνοδευόµαστε από µια δυσκολία στη σχέση και από ένα θυµό. «∆εν µε φροντίζεις, δεν µ’ αγαπάς, δεν µου δίνεις αυτά που θέλω», φωνάζουµε στο ταίρι µας.
Ένας λόγος λοιπόν παραπάνω για να επιδιώξουν οι εργαζόµενες µητέρες να µείνουν µε τα παιδιά τους τον πρώτο χρόνο;
Είναι ιδιαίτερα σηµαντικό να µένουν οι µητέρες τον πρώτο χρόνο µε το παιδί.
Σίγουρα για τους εκπροσώπους της νέας γενιάς τα πράγµατα είναι πιο δύσκολα γιατί το συναισθηµατικό κενό που έχουν και οι ίδιοι δεν τους επιτρέπει να αγαπήσουν. Το κενό αυτό εκδηλώνεται µε δύο τρόπους, είτε εξωστρεφώς µε θυµό και επιθετικότητα είτε εσωστρεφώς µε φυγή σε τεχνητές λύσεις ικανοποίησης της ανάγκης για δεσµό, όπως ναρκωτικά, αλκοόλ ή και σεξ.
Θέλετε να πείτε ότι µε το ελεύθερο σεξ προσπαθούµε να καλύψουµε κάποιο συναισθηµατικό κενό;
Το σεξ, σε ένα σηµαντικό ποσοστό, ιδιαίτερα στην περίπτωση των νέων, δεν χρησιµοποιείται σαν ευκαιρία σεξουαλικής απόλαυσης ή ευκαιρία να αναπτύξουν δεσµό µε έναν άνθρωπο, αλλά σαν ένα διεγερτικό, όπως πίνουν ένα ποτό ή παίρνουν µια δόση ναρκωτικού, για να εξασφαλίσουν για λίγο έκσταση και να γεµίσουν το κενό.
∆εν είµαι κατά της ελευθερίας στο σεξ. Αρκεί να µας κάνει πραγµατικά να νιώθουµε καλά. Όλοι το έχουµε ανάγκη. Ταυτόχρονα όµως έχουµε ανάγκη και το δεσµό. Έχουµε ανάγκη κάποιον να µας αγαπά και να τον αγαπάµε.
Πώς µπορούν να ξεπεραστούν οι δυσκολίες;
Οι συνθήκες είναι τέτοιες που δεν µας επιτρέπουν να αναπτύξουµε πλήρως την ψυχολογική µας ταυτότητα. Τα ζευγάρια είναι υπεραπασχοληµένα και η καριέρα δεν τους αφήνει χρόνο να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον.
Ο πρώτος χρόνος ειδικά, αλλά και τα πρώτα 4-5 χρόνια της σχέσης, είναι αυτά που δηµιουργούν τη δυνατότητα δεσµού και γι’ αυτό πρέπει να τα εκµεταλλευτούµε σωστά. Εκεί πρέπει να καταλάβουµε ότι κάποια πράγµατα χρειάζεται να τα θυσιάσουµε για να περνάµε περισσότερο χρόνο µε τον σύντροφό µας, να επικοινωνούµε και να αναπτύξουµε συναισθηµατική επαφή. Αυτό που χρειάζονται οι σχέσεις σήµερα είναι να διαθέσουµε περισσότερο χρόνο και µεγαλύτερη προσπάθεια.
Θεωρείτε ότι δεν προσπαθούµε αρκετά;
Πιστεύω ότι υπάρχει προοπτική στις σχέσεις. Οι σχέσεις σήµερα είναι πιο ποιοτικές, πιο έντιµες και πιο ειλικρινείς. Θα µπορούσα µάλιστα να πω ότι οι άντρες προσπαθούν περισσότερο από ό,τι παλιά. Οι γυναίκες αντίθετα το βάζουν πιο γρήγορα στα πόδια. Αυτό που χρειάζεται να καταλάβουν είναι ότι µια σχέση χρειάζεται χρόνο και δουλειά.

Η οικονοµική κρίση θα µας φέρει πιο µακριά ή πιο κοντά;
Είναι δύσκολο να πει κανείς. Σίγουρα η κρίση στενοχωρεί τους ανθρώπους, τους εξοργίζει, τους προκαλεί κατάθλιψη και αυξάνει την επιθετικότητα, αλλά δεν προκαλεί ακραίες καταστάσεις παρά µόνο σε ιδιαίτερα ευαίσθητα άτοµα. Αρκετές δεκαετίες πίσω ζήσαµε φτώχεια και δυσκολίες. Έχει αποδειχτεί όµως ότι ο έρωτας µπορεί να ανθίσει και κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες.
Πιστεύετε ότι θα υπάρχει γάµος στο µέλλον;
Οδεύουµε σε µια εποχή που θα είναι πιο ανοιχτή στις σχέσεις. Παρ’ όλα αυτά, η ποιότητα του γάµου είναι καλύτερη από παλιά, γιατί οι δύο σύντροφοι είναι ισότιµοι, πιο καλά πληροφορηµένοι και προσπαθούν να καταλάβουν ο ένας τον άλλον. Επίσης είναι πιο ανοιχτοί στη συµβουλευτική. Αυτό που προσωπικά πιστεύω είναι ότι ο γάµος –ακόµα κι αν φτάσουµε σε µια εποχή όπου θα µιλάµε για συµβόλαιο– θα διατηρηθεί γιατί η ανάγκη για δεσµό είναι πάνω από το σεξ. Όσο χρόνια κι αν περάσουν, πάντα θα έχουµε ανάγκη να πιάνουµε ο ένας το χέρι του άλλου!
Τα «µυστικά» για καλύτερες σχέσεις
• Μην αρκείστε στην επικοινωνία µέσω ∆ιαδικτύου ή τηλεφώνου. Η τετ α τετ επαφή βοηθάει το ζευγάρι να γνωριστεί καλύτερα, να έρθει πιο κοντά και να µοιραστεί σκέψεις και συναισθήµατα.
• Μην βγάζετε γρήγορα συµπεράσµατα. Αφήστε να περάσει ο απαραίτητος χρόνος για να γνωρίσετε καλύτερα το άτοµο που σας ενδιαφέρει.
• ∆ιαθέστε χρόνο για τον σύντροφό σας. Μια σχέση για να εξελιχθεί χρειάζεται οι δύο σύντροφοι να περνούν χρόνο µαζί, ακόµα κι αν αυτό σηµαίνει ότι θα πρέπει να θυσιάσετε µέρος των προσωπικών σας στόχων.
• Σκεφτείτε σε ποια θέµατα µπορείτε να συµβιβαστείτε. Κανείς δεν είναι τέλειος. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να έχουµε κατά νου όταν επιλέγουµε σύντροφo. Φτιάξτε µια λίστα µε τα πράγµατα που πραγµατικά δεν ανέχεστε σε µια σχέση, π.χ. κατάχρηση αλκοόλ, και ποια θα µπορούσατε να δεχτείτε.
• Μην καταδικάζετε τη σχέση µε το παραµικρό. ∆εσµευτείτε τουλάχιστον να προσπαθήσετε να λύσετε το πρόβληµα αντί να το βάζετε στα πόδια.
• Μην ψάχνετε για κάποιον που θα µπορεί ως διά µαγείας να ικανοποιεί όλες σας τις ανάγκες. Επίσης να είστε πρόθυµοι και ικανοί να καταλάβετε και τις ανάγκες του άλλου.
• ∆ώστε έµφαση στον πρώτο χρόνο γάµου. Είναι σηµαντικό να προσπαθήσετε τότε να ενισχύσετε το δεσµό σας, καθώς αυτό αποτελεί καλό προγνωστικό για την επιβίωση της σχέσης. Κρατήστε την επικοινωνία ζωντανή, κάντε πράγµατα µαζί και µείνετε κοντά ο ένας στον άλλο.
• Όταν αποκτήσετε παιδιά, προσπαθήστε να περάσετε τουλάχιστον τον πρώτο χρόνο ζωής κοντά τους.
• Αν πιστεύετε ότι τα συναισθηµατικά σας κενά ή τα πρότυπα της πατρικής οικογένειας επηρεάζουν αρνητικά τον τρόπο που σχετίζεστε µε το αντίθετο φύλο, η βοήθεια του ειδικού µπορεί να σας φανεί πολύτιµη. Πηγή. http://mhnpetaslefta.blogspot.gr/2013/04/psyxologia-kai-sxeseis.html